۱۳۹۳ آبان ۱۸, یکشنبه

”جعبه پاندوراي” نظام ولايت


- نعمت فيروزي

”جعبه پاندوراي” نظام ولايت - نعمت فيروزي
 
 
در اساطير يوناني پاندورا، نخستين زني است كه هفائيستوس خداي آتشفشانها را آفريد و زئوس خداي خدايان او را با جعبه يي سحر آميز كه گشودن آن را منع كرده بود نزد اپيسمتئوس نخستين مرد فرستاد تا با او ازدواج كند، پس از چندي كه شوهر درب جعبه سحر آميز را گشود، همه نيكي ها و خوبي ها مانند بخار ازآن متصاعد شد و در ته آن جز آرزو چيزي باقي نماند.
 آخرين دور مذاكرات اتمي كه در وين جريان داشت حاكي از بي نتيجه بودن و به شكست انجاميدن آن است. اين دور باطل تكراري، بيش از پيش بازي رژيم را براي خريدن وقت بر ملا مي كند. بدليل بحرانهاي متعدد و به خصوص بعد از تحولات اوضاع عراق، نظام ولايت احتياج به خريد زمان بيشتري دارد از اين رو افشاگري جديد مجاهدين بسيار بسيار آنها را آشفته و به هم ريخته كرده است و في الواقع ديگر غيرقابل تحمل شده وخون به چشم مقام ولايت كرده است.
20 و اندي سال پيش وقتي ولي فقيه نظام عقب مانده و ضدتاريخي آخوندي كه در حل معضلات جامعه و دادن مطالبات مردم و تعامل با جامعه بين المللي به خصوص بعد از مرگ خميني و جنگ 8 ساله با عراق، عاجز و درمانده شده بود، آينده نظام و راه چاره را در به دست آوردن سلاح اتمي مي ديد تا به زور بمب اتم، خودش را به تاريخ ايران و جامعه جهاني تحميل كند. دريكي از هوشيارانه ترين، انقلابي ترين و مردمي ترين مواضع و سياست هاي اصولي تاريخ معاصر، مجاهدين و مقاومت ايران، با افشاگري اتمي در تابستان سال 2003 جنگ با رژيم را در عرصه جديدي شروع كرده و «جعبه پاندوراي» اتمي رژيم را دود و بخار كردند! و حالا براي رژيم با همه سرمايه گذاري ساليان، چيزي جزآرزوي برباد رفته و دود شده درجعبه نمانده است، جعبه يي كه با تكيه به آن قصد داشت در باشگاه ده كشور اتمي جهان مراسم وصلت مصلحتي يك نظام پس مانده از قرون و اعصار برده داري را با دنياي سرمايه داري برگزار كند!
خليفه ارتجاع با دجالگري از يك سو به جامعه جهاني چنين وانمود مي كند كه هدف، استفاده صلح آميز از انرژي هسته يي است، از سوي ديگر در صحنه داخلي، تلاش مي كند به دست آوردن آن را به عنوان يك افتخار ملي جابزند كه دانشمندان بسيجي اش داراي چنين نبوغي هستند كه توانسته اند بدون تكيه به جايي, به اين تكنولوژي دست يابند. بگذريم كه همين را هم كه به دست آورده يا از ديدن دَم دانشمند قاچاقچي! پاکستاني عبدالقادرخان, يا از ريختن پول نفت ملت ايران به حلقوم ديكتاتور کره شمالي و يا هم از بازار سياه با قيمت چند برابر و دزدكي خريده است!
امروز ديگر بركسي پوشيده نيست كه اگر افشاگري هاي قدم به قدم مجاهدين در اين ساليان نبود, خليفه ارتجاع نه تنها به بمب اتم دست يافته بلكه تعادل قواي منطقه يي هم غير از اين بود و از اين بابت جامعه جهاني به مجاهدين يك تشكر اساسي بدهكار است. از همين رو خليفه ارتجاع برآن شد كه بازي موش وگربه را با طرف حسابهاي بين المللي با جناح ديگر حاكميت پيش ببرد كه البته بسيار تماشايي بوده است. او براي مقطعي با آوردن احمدي نژاد بي دنده و ترمز، نقش سگ هار زنجير پاره كرده يي را بازي كرد تا شايد بتواند با ايجاد رعب همه طرف ها را به سكوت و تمكين و سازش وا دارد، اما افاقه كه نكرد هيچ آن پارس ها تبديل به طناب دار تشديد تحريم ها شدكه نظام را تا مرز خفگي پيش برد. تشديد تحريم ها و خفگي ناشي از آن سبب سر برآوردن باند به محاق رفته شد. حالا مي شود تصوركرد نظامي كه از يكطرف با بيرون، و از طرف ديگر هم با درون، بر سر بود و نبود درگير است! چه حال و روزي دارد و در چه بحران كمرشكن و نفس گيري گرفتار آمده است.
خليفه ارتجاع كه سرانجام خط بي دنده و ترمز را جز در شكست نيافت، تصميم به خوردن جام زهر البته به شيوه جرعه جرعه گرفت تا شايد از اين راه هم كمي زمان بخرد، اما قبل از اين مي بايد مجاهدين و مقاومت را به عنوان تنها آلترناتيوش از سر راه برمي داشت، جنايت عليه بشريت و قتل عام مجاهدين در اشرف در سال 92 با همين قصد و آرزو بود. اما از اين هم جز تكثير1000 اشرف چيزي نصيبش نشد، و نا خواسته در انظار بين المللي به تنها هماورد و آلترناتيوش اعتراف كرد.
حالا ديگر به مصداق كار نيكو كردن از پركردن است! ولي فقيه خوب شير فهم شده تا چوب افشاگري مجاهدين بالا مي رود گربه دزد ولايت پا به فرار گذاشته و بناي فحش و ناسزا به مجاهدين مي گذارد، بنابر اين هر سوز و گدازي از جانب خودش و عمله و اكره اش متصوراست و حق هم دارند بيش از اين ها سينه به تنور بچسبانند و تيرهاي زهرآگين بيشتري را به سوي مجاهدين پرتاب كنند. بر همين سياق و به دنبال افشاگري جديد مقاومت، مجدداً داغ رژيم تازه شد. در نمونه زير جيغ بنفش نظام را به خوبي از كليشه خبري زيركه وزارت اطلاعات براي بسياري از سايت ها و روزنامه هاي داخل و خارج كشوري ارسال كرده است، مي توان ديد: «اين اولين باري نيست که (مجاهدين) با ادعاهاي بي‌اساس خود دست به سم‌پاشي عليه برنامه هسته‌اي ايران مي زند. به‌نظر مي رسد احتمال حصول توافق جامع بين ايران و ۱+۵, (مجاهدين)  را بر آن داشته تا بار ديگر به تبليغات ضدايراني خود شدت بخشند. «خبرگزاري فارس16مهر93)
در اين ميان در حاليكه خبر افشاگري مجاهدين در معتبرترين خبرگزاريها منعكس شد و يكي از دلايل همين سوختگي هم هست, تلاش مأموران اطلاعات دون پايه, عرصه لجن پراكني ديدني و تماشايي است، آنها مي خواهند چنين وانمود كنند كه اين خبر از جانب يك روزنامه اسرائيلي انعكاس داده شده است، كه صد البته جز نماياندن عمق سوختگي چيزي از حقيقت امر نمي كاهد، اما واقعيت در باب احتمال حصول توافق اين است كه اگر چه جناح روحاني و رفسنجاني در انتظار دريافت پولها و كمك هاي غرب له له مي زنند اما دندان نشان دادن جناح هار ديگر هم بخشي از جنگ گرگها براي قدرت و غارت است كه به طور مضاعف خليفه ارتجاع را ضعيف و ضعيف تر مي كند و نياز به توضيح ندارد كه آن روز كه نظام تن به توافق با غرب بدهد، ملت ايران و مقاومت سرافرازش به يك پيروزي استراتژيك دست يافته چرا كه يك شكست استراتژيك را نصيب آخوندها كرده و معناي آن يعني اينكه از نظام ولايت چيزي جز قدرت نمايي پوشالي با الگوي پلنگ صورتي باقي نمانده است!
از طرفي مضحك تر از اين ها تئوريزه كردن اختلافات و جنگ گرگها بر سراتمي در درون نظام است كه اخيرا يكي از قلم به مزدان وزارت اطلاعات آن را طبيعي و ناشي از اختلاف آرا و تنوع سلايق دانسته و نديدن آن را ناشي از انجماد فكري مخالفين قلمداد كرده است. اينكه در فرهنگ سراسر وحشانيت ولايت فقيه جايي براي طرح اختلاف آرا و تنوع سلايق هم هست همان قدر درست است كه بپذيريم حكام ظلمه حاكم بر ميهن اسير و نظام فاشيستي آخوندها اسلام را نمايندگي مي كنند. بله اين رژيم پوسيده تر از اين است كه با اين كلمات غسل دموكراتيك داده شود، مردم ايران بي صبرانه منتظر افروختن آتش خشم فروخورده خود به وقت مناسب هستند و پشت سر مقاومت سترگ ميهني كه با قدرت و هوشياري تمام عرصه را بر رژيم در تمامي زمينه ها تنگ كرده است و اجازه نمي دهد به نام افتخار ملي و كذا و كذا عمر ننگين خود را طولاني كند، لحظه شماري مي كنند، و البته مقام ولايت بهتر از هركسي بدين معترف و مشرف است.
نعمت فيروزي
رزمگاه ليبرتي ـ آبان93






۱۳۹۳ آبان ۱۷, شنبه

واژگونه آخوندها، عموضحاك مهربان

واژگونه آخوندها، عموضحاك مهربان! - هادي بابايي

واژگونه آخوندها، عموضحاك مهربان! - هادي بابايي


«شما خودتان مقصريد كه پشت سر ضحاك بدگويي كرديد وگرنه او كه به روزي دو كاسة سر راضي بود و ما هم داشتيم زندگيمان را ميكرديم، آنقدر نق زديد كه او عصباني شد و حالا...»

جملات بالا نقل به مضمون از كتابي به نام «عمو ضحاك مهربان!» است كه سالها قبل و در كودكي ميخواندم. داستان، برداشتي كودكانه از داستان ضحاك بود؛ شهري بود كه حاكمي به نام ضحاك داشت، غذاي ضحاك كاسه سر نوجوانان 8 تا 12ساله بود. سالها قبل كدخداي شهر با ضحاك قراردادي امضا كرده بود كه روزانه خود مردم دو نوجوان از ميان خودشان انتخاب كنند و به او بدهند تا بخورد و ديگر كاري با مردم نداشته باشند و عموضحاك مهربان! هم قناعت پيشه كرده و با همان دو كاسة سر, سير ميشد. تا اينكه يك روز مادري كه قرعه به نام پسرش افتاده بود از فرستادن پسرش خودداري كرد. او در ميدان شهر بر عليه ضحاك و دَم و دستگاه كدخدا شروع به افشاگري كرد و اين آغاز ماجرايي بود كه منجر به عصبانيت و لجاجت ضحاك شد و ...
چرا داستان بالا بعد از 25 سال برايم يادآوري شد؟

سايت ديدبان آخوندي در مطلبي تحت عنوان «رسوايي رسانه‌هاي ضد انقلاب در پي خبرسازي براي يک اعدام», جنون افسارگسيختة خليفه ارتجاع در واكنش رسانه ها به اعدام ريحانه جباري را اينگونه به نمايش گذاشت: «تقابل با حکم حيات بخش قصاص از جمله برنامه‌هاي ثابت رسانه‌هاي ضد انقلاب... در خبرسازي هاي ايشان ديده مي شود.»
اگر منصفانه نگاه كنيد وقاحت كدخدايي كه ميگفت به ضحاك روزي 2كاسه سر بدهيد تا او كاري با ما نداشته باشد به مراتب كمتر از ديدبان آخوندها است. البته از ديدبان آخوندها كه خود بخشي از دم و دستگاه خونريزي و آدم كشي آخوندها است نبايد بيشتر از اين انتظار داشت چون در منطق وارونة آخوندي, ايستادگي و مقاومت اصلي ترين جرم است و همواره گناه آدم كشي و جنايت را به گردن قرباني انداخته است.
- با اين منطق, ابراهيم پيامبر مجرم است كه لج كرده بود و به جاي اينكه با دم و دستگاه نمرودي بسازد يا اينكه يواشكي كارش را بكند هرجا كه مي رسيد بتها و بت پرستها را به ريشخند مي گرفت و به قول امروزي ها قضيه را رسانهاي مي كرد[1]! بعدهم تمام بتها راشكست و تبر را برگردن بت بزرگ گذاشت! و ماجرا را همگاني كرد.
- با اين منطق موسي و عيسي و محمد هم مقصرند كه از صبح تا شب در خيابان و بيابان كار جنجالي ميكردند و لج دم و دستگاه حاكم را در ميآردند و آنها مجبور ميشدند مردم بيگناه را بكشند.
- با اين منطق امام حسين هم مقصر است، چرا كه اصلا كارش جنجال و غوغا سالاري بود و اگر كاري به كار يزيد نداشت و شلوغ نميكرد و ...كه يزيد با او كاري نداشت و نه خودش و نه ياران بي گناهش را نميكشت.
- با اين منطق خميني و سيدعلي آدم كش, قانع ترين ضحاكان دنيا هستند؛ چون آنها كه درخواست زيادي ندارند! اگر مردم همانطور كه آنها ميخواهند بپوشند، همانطور كه آنها ميخواهند حرف بزنند، همانطور كه آنها ميخواهند فكر كنند و ... كه ديگر آنها كاري به كار كسي ندارند. اصلا نيازي به كشته شدن 120هزار و هزاران هزار شكنجه و ... نبود.
اما باوركنيد كه ما و همه مردم ايران مديون همانهايي هستيم كه جلوي اين دم و دستگاه ضحاكي ميايستند.
مديون و وامدار آنهايي كه در چهارگوشه دنيا آن را افشا ميكنند وگرنه خميني و خامنهاي بسا خونريزتر از ضحاك, امروز چيزي از ناموس و شرف براي مردم ايران و منطقه باقي نگذاشته بودند.
حسن ختام اين يادداشت، قسمت آخر كتاب عموضحاك مهربان!! است:
«هرچند آن مادر و پسر نوجوانش را ضحاك كشت اما فردا به جاي آن مادر, ده مادر و فرداي آن روز صد مادر و ... جمع شدند و نهايتا ضحاك و نظام ضحاكي را با خاك يكسان كردند. اين وسط فاش شد كه كدخدا سالهاي سال است از دم و دستگاه ضحاك پول و طلا ميگرفته و ...»
امروز هم شك نكنيد آن كساني كه خواهرم ريحانه را كشتند، روزي به دست صدها و هزاران ريحانه ديگرسرنگون ميشوند و آن موقع فاش خواهد شد كه چه كساني نقش كدخدا را بازي ميكردند و چه منافعي داشتند...

محمد مهدي محسني ـ رزمگاه ليبرتي
آبان 1393


[1] نقل از كتاب ابراهيم، قصص انبيا نوشته محمد قاسم صالح رامسري: ابراهيم به بازار بردي آن بتان را و نگونسار كردي و ميگفتي كه خرد چيزي را كه زيان كند و سود نكند؟ هميشه ايشان را زشت كردي ...

۱۳۹۳ آبان ۱۴, چهارشنبه

رحيمِ كلك و دخيل بستن به برج ايفل و دستفروشي در مترو

رحيمِ كلك و دخيل بستن به برج ايفل و دستفروشي در مترو! ـ آرمان نفيسي

رحيمِ كلك و دخيل بستن به برج ايفل و دستفروشي در مترو! ـ آرمان نفيسي

در دوره يي كه اين حقير تحصيلات دانشگاهي خود را در فرانسه آغاز كردم، با پديدة عجيب و غريبي آشنا شدم كه مجبور بودم نام او را «همكلاسي»، آنهم «همكلاسي هموطنم» بگذارم! از هر زاويه يي كه بگوييد، رحيم، آدمي بود كه هم حيرت همگان را بر مي انگيخت، هم همه را به اين سوال وا ميداشت كه چرا او اين كارها را ميكند؟
دو ويژگي برجسته رحيم، يكي «تقلبهاي لورفته» بود، ديگري «نگفتم سياهدانه است»!
تقلب در امتحانات تقريبا تبديل به يك بيماري براي رحيم شده بود. اينقدر در رابطه با شيوه هاي جديد تقلب در امتحان وقت و انرژي مصرف ميكرد، كه آدم متحير ميماند كه چرا همين وقت را صرف درس خواندن نميكند؟ هنوز هيچ كس پاسخ اين سوال را در نيافته بود كه سوال دومي ذهن همه را به خودش مشغول ميكرد،با توجه به اين همه موشكافي در درآوردن شيوه هاي تقلب، رحيم چكار ميكند كه هر بار گير ميافتد و معلم يا ممتحن در همان دقايق اول امتحان مثل عجل معلق بالاي سرش رفته و فاتحانه خودكار يا كفشي كه او تقلب هايش را در آن قايم كرده بود، در بالاي دست گرفته و افشا ميكند؟
وقتي از خود رحيم مي پرسيديم كه چي شد اينبار هم گير افتادي؟ وي هميشه پاسخ ميداد «مرا لو داده اند»!
ويژگي بارز ديگر رحيم «نگفتم سياهدانه است» بود. او عادت داشت كه روي ادعايي كه به وضوح غلط است بايستد و وقتي اثبات ميشد كه حرفش از بيخ اشتباه است، تكرار ميكرد «ديدي حق با من بود؟». انبوه مثالهاي اين كنش واكنش را لابد خوانندگان عزيز حدس ميزنند و نيازي به اينكه سرتان را با آن درد بياورم نيست.
حالا حكايت، حكايت هيأت اعزامي حكومت آخوندي به پاريس است تا به برج ايفل دخيل ببندند و جون تو و مرگ من، يك اقدامي عليه مجاهدين از اين دخيل بستن در بياورند!
اگر مابازاي تقلبهاي رحيم، كلمة «بند و بست» را بنويسيد، اين اقدام «لو رفته» آخوندها همان تشبثات بيهوده رحيم براي نمره آوردن را تداعي ميكند. يكي نيست به اين تسبيح به دستان بگويد كه اگر ميتوانستيد مجاهدين را محدود كنيد كه در طول سيزده سالي كه سنگين ترين پرونده قضايي ـ سياسي تمام تاريخ معاصر توسط سردمداران سياست ننگين مماشات عليه مجاهدين باز شده بود، ميكرديد. نه بروجردي، بلكه پدرجّد بروجردي هم نتوانست اين كار را بكند و در طول همين سيزده سال، مجاهدين بالاترين دستاوردهاي سياسي در تاريخ جنبشهاي مبارز معاصر را به نام خود نوشتند.
حالا كه نه تنها اين پرونده بسته شده (آنهم با مُهر مشروعيت مقاومت كه توسط قاضي ترويديچ در حكم منع تعقيب پرونده تروريستي آورده شده) بلكه فضاحت بند و بستهاي ننگين آن به گوش هر آدم و عالمي رسيده است، ديگر متصور است كه عنصر دون پايه يي مثل بروجردي به چه دستاوردي برسد؟
«نگفتم سياهدانه است» اين حكايت هم در اين است كه بالاخره ما نفهميديم اين چه «گروهكي» است كه آخوندها از سال 60 به اينور قسم ميخورند كه «تمام شده» و «منفور مردم در ايران است» و باز هم بعد از سي و سه سال به هر دري ميزنند كه آنرا محدود كنند و آنرا «خطرناك» محسوب ميكنند؟!: «نگفتم گروهك است»!!
البته ناگفته نماند كه اين رحيم بدبخت مثبتي هم داشت كه بايد به آن اذعان كرد. خوب نيست آدم غيرمنصفانه فقط منفيات آدمها را برجسته كند. مثبت رحيم در اين بود كه پس از پنج سال درجا زدن در كلاسهاي اول دانشكده هاي مختلف، متقاعد شد كه درس خواندن، آنهم در فرانسه، كار او نيست و ترجيح داد كه به كار دستفروشي در متروهاي پاريس مشغول شود. به نظر ميرسد كه آخوندها از اين يك مثبت هم عاري هستند!

جهان بيني ريحانه

! - ش. ح


جهان بيني ريحانه! - ش. ح

اين هفته اعدام ريحانه جباري، در صدر اخبار اوضاع ايران قرار گرفت و بر بسياري خبرهاي ديگر سايه انداخت، خبري و عكسي ديدم كه عصر ديروز، يعني اولين شب جمعه بعد از اعدام ريحانه بر مزارش گل گذاشته اند.
به ياد مادر ريحانه افتادم كه، امشب در شب هفت دخترش چه حال و روزي دارد؟ سحرگاه«فردا روز» شنبه گذشته، درست يك هفته از اعدام دخترش گذشته است.
گرايش و احساس عجيبي دارم كه بگويم ريحانه زنده است و مي خواهم اين را به مادرش بگويم. احساسم فراتر از يك دلسوزي يا يك دلداري يا يك همدردي دروني با مادري است كه دخترش را از دست داده، بلكه از واقعيتي در بيرون ذهن و قلبم خبر مي دهد.
آن چه بعد از به داركشيدن ريحانه در صحنه سياسي بين دنيا و رژيم گذشت و جامعه را تكان داد، فقط يكي از جنبه هاي واقعيت زنده بودن ريحانه در جهان خارجي است.
در اين هفته مطالب و استدلالهاي مختلفي خواندم و شنيدم، كه چرا رژيم بعد از 7سال اسارت ريحانه، او را اعدام كرد؟
حرفهاي متفاوت و مختلفي كه مكمل هم هستند و هر يك به نوعي ماهيت رژيم و شرايطي كه رژيم در آن گير كرده و نياز و اجبارش را توضيح مي دهند. فرضها و احتمالها و دليل هاي مشخصي اين جنايت و اعدام را از بسياري اعدامهاي ديگر كه رژيم روزانه مشغول آن است، متمايز مي كنند. اما در عين حال كه غلط نيستند، مرا قانع نمي كنند.
گو اينكه ريحانه با پايداري هفت ساله اش در زندان و زير بازجوييها و شكنجه ها، ضربه سنگيني به شخص ولي فقيه و دستگاه او زده بود و مي دانست كه از اعدام گريزي نخواهد يافت. او هم چنين با پايداري اش تا آخرين لحظه ها و ماهيت پرونده اش كه خود خالق آن بود، ضربه يي به دك وپوز آخوند روحاني زد، كه سرنوشت سياسي او را جذابتر مي كند.
براي كساني كه هنوز نفهميده باشند، سرشت فاشيسم دينيِ زن ستيزِ قرون وسطايي در همه باندها و جناحهايش و در تار و پود اين رژيم و در تمام اعضا و جوارحش يكسره جاري است، پاسخي كه ريحانه بعد از اعدامش از زبان يك«زن ِ زن ستيز» در شمار كارگزاران اين رژيم بيرون كشيد، تجربه ارزنده يي است.
 به قول خود ِ ريحانه«خانوم» سخنگوي وزارت خارجه رژيم ولايت فقيه، محكوميتهاي جهاني«…درخصوص اجراي حكم مجازات خانم ريحانه جباري را مداخله‌جويانه توصيف كرد… و گفت: دخالت در يك پرونده قضايي كه مراحل و روند حقوقي و قانوني را بر اساس آيين دادرسي به‌طور كامل طي كرده و حق تجديدنظر نيز در آن لحاظ شده، قابل‌قبول نبوده و مردود است» (مرضيه افخم در خبرگزاريها).
براي من باوركردن و قانع شدن به دلايل رژيم در اين اعدام كه هر يك به تنهايي و در مجموع غلط نيستند، ساده نيست. چه به خاطر ضربه يي كه ريحانه در 7سال پيش به يك مأمور اطلاعاتي زده بود؛ چه به خاطر محتواي پرونده با هر ابعادي از فضاحتهاي رايج در درون رژيم؛ چه پاسخ به مخالفتهاي جهاني با اين حكم و نياز به شاخ و شانه كشيدن در برابر غرب.
چيزي ذهنم و قلبم را در مورد اين دختر جوان به تلاطم مي كشاند. در پي دليل خاصي بودم كه مي توان از بابت آن به آرامش و يقيني دست يافت كه ريحانه كارش را كرده و پيش برده و پيروزِ ميدان هماوردي با رژيم شده و اين دليل را يافته ام.
ريحانه 6ماه قبل از اعدام(در12فرودين93- يعني سالگرد تأسيس اين رژيم نكبت بار) با صداي خودش به عنوان وصيتنامه، خطاب به مادرش بيان كرده است.
از روي اين وصيتنامه و بقيه حرفهايش مي توان دريافت كه بسا بيشتر از آن چه در صحنه مجازات ِ به حقِ يك مأمور اطلاعاتي رژيم رخ داده؛ خيلي بيشتر از تمام سالهايي كه در اسارت؛ با بازجوها و دسيسه ها و ركب زدنهايشان درآويخته و به رغم جواني و كم تجربگي و به رغم زن بودنش در فضاي زن ستيز اين رژيم، نشيب و فرازها طي كرده؛ بعد از اعدامش، از فراز دار، بر انديشه پليد حاكم و مغزهاي فاسد آخوندهاي تبهكار اين رژيم مي تازد و اين رژيم را زير ضرب گرفته است.
هنرش در بيان وقايع و صحنه ها و شيوايي اش در بيان احساس و عاطفه و انديشه هايش، پختگي و استحكامي دارد كه نمي توان نبوغ فردي يك دختر 19ساله با 7سال سابقه زندان و در آن همه گيرودار و در ميان آن همه تب و تابها، تفسيرش كرد.
مي خواهم بگويم كه او«تك نمود» نيست، مظهر پديده يي به نام سطح و مدار شكوفايي و بالندگي نسل نوين دختران ايران است.
با شيوايي و سادگي نتيجه رويارويي 7ساله اش با رژيم را اين طور خلاصه مي كند كه: «جهان بيني من عوض شده است»!
جمله كوتاه و ساده يي كه به ظاهر توضيحش نمي دهد، پرسش برانگيز است: جهان بيني اش چه بود و حالا چه شده؟
از روي اين كه به مادرش گفته«ارثيه كاغذي فراواني برايت گذاشته ام»، حدس زدم شايد جهان بيني جديدش را در آن نوشته هاي مفصل تشريح كرده باشد و تا زماني كه آنها را تماماً نخوانيم از كجا بفهميم كه جهان بيني او چه بوده و چيست؟
آخر واژه«جهان بيني»، گاهي از نوع آن«قلمبه سلبمه» هايي مي نمايد كه اگر چند جلد كتاب در موردش نخوانده باشيم، باورش نمي كنيم. يادآوري اين كه اولين بار كارل ماركس واژه«جهان بيني»(1) را به كار برده يا خودش آن را وضع كرده، براي قبول پيچيده بودنش كافي است.
آن توصيف واژة«جهان بيني» كه در ذهنم مانده، تعريف پر طول و تفصيلي است شامل خيلي چيزها؛ از اين كه، دستگاه يا سيستمي از نظريه ها، مفاهيم و تصورات درباره جهان و انسان و تاريخ و عقايد فلسفي و اجتماعي و سياسي و اخلاقي و هنري و علوم طبيعي؛ تا اين كه، بازتاب هستي اجتماعي و منوط به سطح آگاهيهاي بشري در هر مرحله معين و نظام اجتماعي و اين كه مناسبات انسان را با جهان پيرامون تعريف و تعيين مي كند و معيار و شاخص برخورد با جهان پيرامون را به دست مي دهد و سرانجام اگر با قوانين عيني رشد جامعه منطبق باشد، يك جهان بيني واقعگرايانه است و…(2)

ماهي سياه كوچولو و انقلاب ايدئولوژيك
اين سوابق امر در مورد«جهان بيني» مرا به سوي اين سوال مي رانند كه دختر دانشجوي طراح دكور و دانشجوي هنر كه مشغول كسب و كار براي گذران زندگي در شرايط اقتصادي ايران امروز بوده، و به قول خودش در 19سالگي«به حادثه پرت شد» و آن 7سال را گذراند، جهان بيني اش چگونه عوض شد؟
مگر در زندانهاي رژيم به دخترهاي ما چيزي ياد مي دهند يا آزار و شكنجه و بازجوييها و فشارهاي مداوم جايي باقي مي گذارد كه به اين چيزها بپردازند؟
غرق پرداختن به اين سوالها بودم كه ناگهان دو واقعيت عيني هوشيارم كرد. دو تجربه ملموس و ماديِ در دسترس.
يكي تجربه خودم كه در رويارويي با همين رژيم، در سازمان مجاهدين خلق قدم به مراحل گوناگون يك تحول انديشگي گذاشتم و در مسيري قرار گرفتم كه آن را«انقلاب ايدئولوژيك دروني» مي ناميم.
مسيري كه حالا كارش به تأسيس شوراي مركزي سازمان كشيده است. به خواهر مريم فكر كردم كسي كه خودش تجربه عيني تحول و دگرگوني انديشه و جهان بيني را داشت«اندر آن آينه صدگونه تماشا مي كرد»(3). و به ريحانه جباري با همه ويژگيها و استعدادهاي درخشاني كه از روي زندگي و مرگ و نوشته هايش مي توان بازشناخت، آخر جهان بيني انسان اجتماعي چيز مجردي نيست. در حضور و محيط اجتماعي اش ريشه دارد و در عمل اجتماعي اش شكل مي گيرد.
آيا تصادفي يا دلبخواهي است كه به دو«جهش» مشخص در مسير تجربه مادرسازمان مجاهدين دراثناي اين بحث به ذهنم رسيد؟
تجربه دوم مربوط به كودكي و نوجواني يعني دوران دبستان و دبيرستان بود.
قصه ماهي سياه كوچولو، نوشته صمد بهرنگي، شايد محبوبترين، معروفترين و تأثيرگذارترين متن ادبيات كودكان ايران باشد و اگر تعصب ما به نسل خودمان تلقي نشود، بعيد است بتوان متن ديگري در ادبيات كودكان ايران تا اين درجه اثر گذار پيدا كرد.
سادگي و شيوايي و زيبايي آن قصه و محتوايش چنان بود كه در ميان نسل ما، يعني پدران و مادران ريحانه ها، كمتر كسي را مي توان يافت كه بدون خواندن قصه ماهي سياه كوچولو قدم به راه مبارزه و فعاليت سياسي و اجتماعي و روشنفكري گذاشته باشد.
اكسيري كه صمد بهرنگي به قصه ماهي سياه كوچولو تزريق كرده، اين چند جمله ساده است:
اين كه: بايد خلاف جريان آب شنا كرد
اين كه: زندگي و مرگ من مهم نيست. مهم اين است كه زندگي يا مرگ من چه تأثيري در زندگي ديگران دارد.
ما _كودكان و نوجوانان آن نسل_ از اين پيامها و حرفهاي نو سيراب مي شديم و بي آنكه در لحظه دريابيم، راهي به سوي يك سرنوشت در برابرمان گشوده مي شد.
چندسال بعد در دوره دانشجويي، وقتي سرگذشت صمد و همرزمش بهروز دهقاني و پراتيك آنها در آموزش كودكان روستاهاي آذربايجان را خواندم، وقتي شنيدم كه صمد و بهروز در حرفها و قصه ها و نوشته هايشان زندگي مي كرده اند، موضوع به چيز ديگري بدل شد.
آنها مظاهر يك نسلِ مبارزه جو و انقلابي بودند(فداييان خلق و مجاهدين خلق) در سالهاي پاياني دهه40 و آغاز دهه50 شمسي، پيشاهنگان و طلايه داران مسيري شدند كه تا امروز به رغم سياهترين ديكتاتوري مذهبي و ارتجاعي جهان معاصر، فضاي سياسي و چشم انداز تحول را در ميهن ما ايران، شاداب و سرزنده نگه داشته است.
بعدها در سالهاي مبارزه دانشجويي، مقاله يي از دكتر منوچهر هزارخاني«جهان بيني ماهي سياه كوچولو» خواندم كه گويا به مناسبت مرگ صمد بهرنگي نوشته بود و دريافتهايم از قصه صمد و زندگي صمد و نسل همرزمانش را روشن تر كرد.
آن روز هم به ذهنم رسيده بود كه«جهان بيني» يك«ماهي سياه كوچولو» ديگر چه صيغه يي است؟
«جهان بيني ماهي سياه كوچولو» و«عوض شدن جهان بيني ريحانه»، برايم به يك اندازه عجيب بود. ولي اين واقعيت انسان اجتماعي است كه بخواهد يا نخواهد، بداند يا نداند، جهان بيني دارد و بر اساس آن حركت مي كند.
يادآوري اين دو تجربه خودم، براي فهم موضوع ريحانه و مسيري كه طي كرده به تلاش ساده يي راه برد.
همان طور كه هيچ كس فكر نمي كرد، آن ماهي سياه كوچولو با آن جهان بيني اش، سر از دريا دربياورد، كسي نمي دانست و تصور هم نمي كرد كه آن انقلاب ايدئولوژيك كه هر يك از ما به آن قدم گذاشتيم، به اينجاها و اين حرفها بكشد و تازه قرار است بازهم در همين مسير«جهش» كنيم و اوج بگيريم. همان قدر كه ما مي توانيم مسير طي شده را ببنيم، ريحانه هم جهان بيني اش را در همان وصيتنامه شيوا و گيرا و زيبا در برابرمان گذاشته است.

دو جهان بيني: «تسليم» يا«نبرد»؟
وقتي دوباره حرفهايش را خواندم و شنيدم، عجيب بود كه تمام يا بخش عمده آن توصيفها از واژه«جهان بيني» كه من در كتابها دنبالش بودم را، در وصيتنامه اش بيان كرده و به ما نشان داده است.
فاصله تسليم و نبرد و انتخابش در آن لحظه را در جاي ديگر هم به شيوايي توضيح داده.
اما اين جا نشان مي دهد كه به دو نتيجه سراپا متضاد و تأثيرهاي سراپا متفاوتِ اين دو جهان بيني بر سرنوشت خودش و پيرامونش، آگاه بوده است.
جهان بيني او مناسبات طبقاتي پيرامونش و طبقه حاكمي كه مأمور اطلاعاتي متجاوز جنايتكار«مقام دار» فقط يك نمونه آن است و سرنوشت هركس كه در نظام حقوقي و قانوني ولايت فقيه، مال آن طبقه نيست را، به وي شناسانده است.
در جهان بيني ريحانه با اقدام ها و ضربه هاي بسيار ساده مي توان سرنوشت را به دست گرفت و پايان قصه را دگرگون كرد.
اين كه ريحانه زنده است، ديگر فقط احساس من نيست. واقعيتي است كه خودش مي دانسته و در جهان بيني اش پيشاپيش به آن اشراف داشته است. اما در جهان بيني او اين«رسالت» مفت و مجاني و«بي هزينه» نيست.
جهان بيني او عيني است و چرخه«خطا و تجربه» طي كرده است.
جهان بيني او در تجربه جهان پيرامونش و قوانين سرسختي كه بر آن حاكمند و دست و پنجه نرم كردن با آنها عوض شده است. شناخت او از مهمترين پديده و علت العلل همه چيز، درك عيني مشخصي به دست مي دهد.
جهان بيني او راه شناخت سرشت رژيم را برايش هموار كرده است. واقعيت عيني، پرده فريب را بر چهره سالوس و رياي نظام آخوندي و عدالت و قضاييه فاشيسم زن ستيز ديني از مقابل چشمانش دريده است.
هر جهان بيني، ارزشها و فرهنگ و هنر و اخلاق و زشت و زيباي خاص خود را دارد.
در نظامي كه هيچ زني حق ندارد آواز بخواند و صداي ترنم او هم نبايد شنيده شود!!
در جهان بيني او،معني تداوم حياتش را در نثار و ايثار بيكران يافته است.
 وصيت مي كند كه قلب و چشم و كليه و اعضاي حياتي بدنش به بيماران نيازمند داده شود. همه چيزهايي كه نشاني از فرد او دارند را به ديگراني كه نديده و نمي شناسدشان، هديه مي كند! براي نيازمنداني كه از اين طريق زندگي يا آسايشي را باز مي يابند؛ تمام نشانه هاي وجودش را فنا مي كند و وجود خودش را در بقاي ديگران به كمال مي رساند.
وقتي نمي خواهد نبودنش را احساس كنند، يكسره در وجود و حضور ديگران تجلي مي كند تا از اين طريق زنده بماند.
از خودگذشتن و به غير بخشيدن و براي ديگران خواستن.
در جهان بيني ريحانه چيزي بي پاسخ و يله نيست و سمت و سوي مشخصي دارد.
متهمان حقيقي كه بايد به دادگاه كشانده شوند و پاسخگو باشند كجا هستند؟ با هوشياري و شيوايي تمام، همه شان را فرامي خواند به«دادگاه خالق هستي».
تمام متهمان را در مناصب قضايي و اجرايي و مواضع حكومتي سركوبگرانه شان نام برده و سلسله مراتب قضاييه رژيم را به محكمه فرا مي خواند.

بقاي جاودانه در فداي بيكرانه
حالا من آرامشي دارم و پاسخ سوالهايي كه طي اين هفته در باره اين حادثه به ذهنم مي رسيد را يافته ام.
مي خواهم يك معما و پاسخي كه خودم به آن مي دهم را جمعي كنم. چيزي را كه ريحانه در جهان بيني اش تشريح نكرده اين است كه انسجام و يكدستي جهان بيني او از كجا آمد؟
جهان بيني او از جايي تولد يافت و شروع به شكل گيري نمود كه پاسخ ساده و روشن اما قاطع و يكسويه يي به مسأله اساسي«تسليم يا نبرد» داده بود، از اين طريق بودكه او همه درها را براي فهم همه چيز به روي خودش گشود.
ريحانه از همان جا كه گفت: «ياد گرفتم، گاهي بايد جنگيد»، سرچشمه آموزشها و فراگيريها را يافته بود.
تجربه ريحانه، همان تجربه ماهي سياه كوچولو و تجربه انقلاب ايدئولوژيك دروني ماست. ماجراي جهان بيني ريحانه، حقيقتي را برايم تازه كرد و جلا بخشيد كه مهمترين موضوع سياسي و اجتماعي نيم قرن اخير جامعه ايران است.
آيا پايداري ريحانه و دگرگوني جهان بيني او، بي وقفه پيش نخواهد رفت و به فراز شكوهنمدي كه تجربه عيني من و ما در«انقلاب ايدئولوژيك» سازمان ماست، ارتقاء نخواهد يافت؟
پس چرا نابرابري و ناروايي و كج فهمي در مورد انقلاب ايدئولوژيك با واقعيت عيني آن، چنين ابعاد نجومي داشته است؟
آيا جز اين است كه اين نابرابري و ناروايي ها، محصولات يا تركشها و تراشه هاي رويارويي همين دو«جهان بيني» هستند؟
فداكاريها و از خودگذشتگي هاي از آن نوعِ بسيطي كه ريحانه در خلوت زندان، براي پرداختگر شدن و تلاش عامدانه براي دريافتگر نبودن و چيزي نخواستن و چشمداشتي نداشتن، كشف كرده بود، در مناسبات جمعي و تشكيلاتي مجاهدين، به مدارهاي بسيار بالاتري تكامل يافته كه مضمونش زدودن همه آثار فرهنگي و ايدئولوژيك و اخلاقي سوداگرانه و امتيازهاي استثمارگرانه فردي و جنسي و اقتصادي و اجتماعي و قومي و مذهبي است.
زندگي ريحانه در«پايان واقعي»اش به يك«آغاز حقيقي» رسيده است.
پاياني كه زن ستيزي فاشيسم ديني حاكم برايش رقم زده بود، ولي آغاز حقيقي اش، به كجا مي انجامد؟
اگر وجود و گسترش نقش زنان در سازماني با ابعاد و تأثير سياسي كه مجاهدين در ايران دارند، منطبق بر واقعيتها و مرحله رشد جامعه نبود؛ آيا دست كم در 10سال گذشته، اين سازمان زير شديدترين و كوبنده ترين شرايط و تحولات سياسي بين المللي و منطقه يي، سرنوشت ديگري و سوق ديگري نمي يافت؟
همان طور كه بقا و ارتقاي سياسي و تشكيلاتي مجاهدين طي يك دهه، نظر به معادلات محض نظامي و سياسي، غيرمنتظره و باورناپذير مي نمايد؛ جهان بيني ريحانه در شرايطي قوام و دوام يافت و در لحظه مرگش به«جهش» و تولدي و كيفيتي انجاميد كه طي 7سال اسارتش در معادلات حاكم و رايج، نامحتمل ترين نتيجه بود.
 از روي بيان سليس و شيواي ريحانه از جهان بيني اش، مي توان دريافت كه«جهان بيني ماهي سياه كوچولو» كه در زمان تولد پيشتاز مبارزه انقلابي ايران، رمز«بقاي جاودانه» را در«فداي بيكرانه» يافته بود، در پيچ و خم موجهاي كف آلود و ضربه هاي كشنده سنگلاخ هاي بستر اين نهر يا آن رودخانه، سرانجام راه خود را به دريا گشوده است.
يك شوراي مركزي با بيش از هزار زن انقلابي ذيصلاح، واقعيت تشكيلاتي و ايدئولوژيك ما را به تضادهاي جوشاني در اعماق جامعه ايران پيوند مي دهد و ريحانه تنها يك نمونه آن است.
واقعيت سهل و ممتنع انقلاب ايدئولوژيك(بسيار پيچيده و سخت و همزمان بسيار ساده و آسان)! با واقعيت مقاومت شگفت انگيز دختران و زنان ايران، در زير يوغ وحشي ترين فاشيسم زن ستيز مذهبي، دو پديده جدا از هم نيستند.
اين ها دو وجه و دو گونه يا دو جلوه از يك واقعيت اند كه به سوي چيزي خلاف انتظار يا خرق عادت رهنمون شده اند.
11آبان 93
زندان ليبرتي
-------------------------------
  1. اصل آن واژه كه ماركس به كار برده در زبان آلماني Weltanschauung است.
  2. خلاصه يي از ديكشنري فلسفي روزنتال درباره مفهوم«جهان بيني»
  3. حافظ- غزل 143:  سالها دل طلب جام جم …

۱۳۹۳ آبان ۱۱, یکشنبه

تلخي يك خاطره تاريك از گذشته

اميد سعيدي

تلخي يك خاطره تاريك از گذشته... ـ اميد سعيدي

روشناي نويدبخش اميدي رو به آينده 

نميدانم چه ساعتي، اما حوالي عصر بود كه مشغول تماشاي تلويزيون سيماي آزادي بودم. ناگهان اين خبر را شنيدم: خطر اعدام قريب الوقوع ريحانه جباري...با شنيدن اين خبر شوكه شدم. با خودم گفتم باز چه خبر شده؟ اين دفعه موضوع چي بوده و چه بهانه تراشي پوشالي براي اعدامي ديگر كرده اند؟ بار ديگر رژيم جنايتكار آخوندي كدامين بي گناه را به دار خواهد آويخت؟
بعد از اطلاع از موضوع، سوال اولم اين بود كه مگر دفاع از ناموس و شرافت، آنهم در مقابل يك پاسدار جاني اطلاعاتي كه قصد تعرض دارد،گناه محسوب مي شود و حكمش اعدام است؟ بي اختيار ياد مجيد افتادم. مجيد كاووسي، چه زيبا و قهرمانانه در حالي كه مي خنديد، بر طناب دار بوسه زد. خنده اش يك خنده معمولي نبود، بلكه به سخره گرفتن شكنجه گر و درهم كوبيدن هيبت و هيمنه پوشالي جلاد بود. خنده ظفر و پيروزي بود، انگار با اين خنده مي خواست فرياد بزند: اي جلاد ننگت باد، آري چيزي ديگر ديده بود. حس عجيب و شگفت انگيزي است كه اكسير رهايي مي پراكند و نويد زندگي نويني مي بخشد.
سپس ياد خاطره اي افتادم، يكبار از همكلاسي هايم شنيدم كه رژيم مي خواهد 2مرد و يك زن را در ملأ عام به دار بياويزد. قبلاً، فراوان از اينطرف و آنطرف و مردم كوچه و بازار از اعدام شنيده بودم اما اين بار احساس مي كردم خيلي برايم ملموس و نزديك شده، در لحظه حس شومي بهم دست داد، تنم لرزيد ودر دنياي سادگي خودم گفتم آخر چطور يك انسان مي تواند طناب دار بر گردن انسان ديگري بياويزد و او را بكشد؟! و اصلا چه حقي دارد و اين حق را از كجا آورده است؟ آيا ارزش جان يك انسان به ارزاني يك امضا و تقديرش تنها با لغزش مسموم و شوم نوك قلم بر برگه اعدام رقم مي خورد؟!
بعد از 3 ـ 4 روز شنيدم كه اعدام انجام شده و جلادان براي زجركش كردن زن بيگناه طناب دار را به شكل غير معمول بر پشت گردن او انداخته بودند، تا دل آخوند و آخوندصفتها خنك تر و ماهيت زن ستيزي شان هرچه بيشتر برملا شود.
امروز، بعد گذشت ساليان از اين خاطره و با درك و فهم امروزي از زن ستيزي اين رژيم ضدبشري و قرون وسطايي و دجال، بسيار خوشحال هستم كه هرگز براي ديدن آن صحنه نرفتم. از آن تاريخ به بعد يك چيز برايم حك شد، اينكه اعدام نبايد باشد. زيرا هيچ هدفي جز ياس و نااميدي و رعب و وحشت ندارد. هدفش تنها براي دوام حاكميت جلادان و ايجاد سركوب و اختناق است. اگر نه، كه براي اصلاح جامعه! از قهر و زور استفاده نمي كنند.
گذشت و شنبه تلخ فرا رسيد. دوباره از سيما شنيدم اين حكم اجرا شده و جلادان تاب تحمل ريحانه قهرمان را نياورده اند و... ا... ع... د... ا...م...
دنيا را بنگر كه از يك سو، نهايت وقاحت و بي شرمي و شقاوت و وحشي گري قرون وسطائي از سوي رژيم زن ستيز و اشغال گري كه ميهن اسير ما، ايران را با انديشه هاي قرون وسطائي خود به اسارت گرفته است و از سوي ديگر مقاومتي گُرد و گردن فراز،متشكل از زنان و مردان و جوانان از دختران و پسران اين ميهن در مقابل اين همه شقاوت و اعمال و كردار ضدبشري آخوندها قد علم كرده و در جنگ با اين رژيم ضدملي و ضد اسلامي سر باز ايستادن هم ندارد.
در اعلام تاسيس شوراي مركزي كه در پيام خواهر مريم، رئيس جمهوربرگزيده شوراي ملي مقاومت ايران به مسئول اول سازمان مجاهدين در 26 مهر 93 آمده و خواستار تاسيس اين شورا متشكل از 1000 زن مجاهد خلق شده بود، اين پيام موج مي زند كه آري آري، سرنگوني آخوندهاي زن ستيز حاكم بر ميهنمان ايران، دست يافتني است و نبايستي فريب دجالگري و افسون توطئه ها و خزعبلات اين آخوندهاي شرير و هرزه را خورد. اين اميد را به همه، و به زن و مرد ايراني بشارت و نويد مي دهد كه تنها كافي است با الگو قرار دادن زنان و مردان مجاهد خلق در زندان ليبرتي، به اين وظيفه ملي و ميهني و عقيدتي قيام كرده و انتخاب خود را براي سرنگوني اين رژيم و برپايي يك ايران آزاد و آباد، به تمام و كمال به اثبات برسانيم و با ارتش قيام و آزادي، دمار از روزگار آنها در بياوريم و به جهانيان نشان بدهيم ايران زمين جاي اين دجالان بي وطن نيست و با آنها شناخته نشده و نمي شود.
براستي كه اعدام و اعمال شنيع و ضدبشري ديگري همچون اسيدپاشي، پيامي جز ضعف و زبوني و درماندگي و به شماره افتادن نفس هاي آخرين اين رژيم پوسيده ندارد.
هرچقدر اين رژيم ددمنش بيشتر قرباني بگيرد، هر اندازه ريحانه ها و مجيدها, قهرمانانه پرپر بشوند، ولي اين خونها روزي به بار خواهد نشست و از آنها سيلابها و آتشفشانهايي جاري خواهد شد كه دودمان رژيم پليد را نيست و نابود خواهدكرد.
 بقول برادر مسعود مگر مي شود بهار را از آمدن بازداشت و مانع روييدن گلها شد، و مگر مي شود خلقي را تا به ابد اسير نگه داشت.. ؟ هرگز....
بياييد باهم كلام خواهر مريم را فرياد بزنيم كه:
ميهني مي‌سازيم
که در آن قانوني
برتر از خواستة مردم نيست
ميهني مي سازيم
که در آن چوبه دار،
نيست جز خاطره‌يي تلخ و فراموش شده
هيبت جراثقال
مي‌دهد باز
ز سازندگي شهر پيام
ميهني مي سازيم
که در آن لغو شده
حکم شوم اعدام.....
مشق هر روزة فرداها با خط درشت
در همه کوچه و برزن اينست:
نه به شلاق و شکنجه
نه به جراحي گلخند و تبسم
نه به سرکوبي مردم
نه به ويرانگري هسته‌يي و بمب اتم
قلب اين خاک فقط کانون
انفجار شادي است
حق مفروض و مسلم تنها
همه جا آزادي است...
ميهني مي‌سازيم
«که در آن وسعت خورشيد به‌اندازه چشمان سحرخيزان است»
نام اين ميهن آزاد شده
ايران است
نام اين ميهن آزاد شده
ايران است.

اميد سعيدي
رزمگاه ليبرتي ـ آبان 1393

۱۳۹۳ آبان ۱۰, شنبه

* در سوگ دوشیزه دُردانه باغ *


دو قصیده
* در سوگ دوشیزه دُردانه باغ *
آمدم باده بنوشم سر ِ میخانه باغ
ناگهان چشم من افتاد به ویرانه باغ
کو گلی ؟ نسترنی، یاسمنی در چمنی
تا ببینی سر ِ گل گردش پروانه باغ
پای هر نارونی ، یاسمنی پر پر شد
آه از این کشته دوشیزه یکدانه باغ
عشقبازی ِ گل و بلبل شیدا همه سوخت
مرده چشمک زن زن ، نرگس مستانه باغ
شده مخروبه زرد آن همه آبادی سبز
جغد در جغد شده وسعت ویرانه باغ
جغد ها کوخ نشین سر هر کوی و دمن
رفته از کاخ چمن دولت شاهانه باغ
هرج و مرجی شده در گنگره ی زاغ و زغن
غار غاریست در این مجلس بیگانه باغ
چشم ها چشمه خون است به یاس گل یاس
شده مجنون ، لب جو ، بلبل حنانه باغ
شده فانوس به فانوس شقایق خاموش
مانده در ظلمت خود صحن چراغانه باغ
نعش بابونه ناز است در آئینه جو
تهی از رایحه شد دختر ریحانه باغ
پای بید سر جو ، مرگ دوصد لیلی گل
برده تا اوج جنون بلبل فرزانه باغ
لشکر باد زده حمله به دارائی سبز
کرده خاشاک زمین دولت گلخانه باغ
طعمه ی گرگ خزان شد تن بابونه ناز
وای از این مرگ جگر گوشه یکدانه باغ
مژده ای مرغ چمن که از گذر گردش چرخ
نوبهار دگری سر کَشد از خانه باغ
آیه های تر ِ باران ، رسد از ابر کریم
تا دهد جلوه به این بی سر و سامانه باغ
ده زبان ، سوسن گل باز بروید لب جو
تا بگوید سر آب آن همه افسانه باغ
خیز نیلوفر گل از در و دیوار بهار
می شود جلوه گر و زینت کاشانه باغ
جان لبلاب چمن ، گرم بچسبد تن سرو
تا چشد شهد دمن دختر دردانه باغ
دیده ها خیره کند دامن گلدوز دمن
چشمه جاری شود از قعر نهانخانه باغ
نغمه در نغمه شود سمفونی دلکش باد
تا به رقص آورد آلاله ی جانانه باغ
نفس ِ باد به پیچد به تمامیت سبز
سینه ها پر شود از عطر گلستانه باغ
دل «اُدلی » بشود شور طرب خانه عشق
تا سراید غزلی سبز به شکرانه باغ
میراسماعیل جباری نژاد
م - ادلی
حنانه = بسیار ناله کننده ، نالان
لبلاب = نیلوفر صحرائی
رایحه = بوی خوش = عطر
ریحانه = هر گلی که خوشبو باشد = دسته ریحان
یاس = غم = اندوه
یاس = گل یاس
سوسن = گل ده زبان در ادبیات ما به خاطر شکل گلبرگ ها که مانند زبان است
* سرود دریا *
* تقدیم به همه دریا دلان میهنم *
لب را به فغان بگشا با موج گران دريا
توفان بلا افكن در ظلم زمان دريا
صد قـا فله در بند است اي مظهر آزادي
گلبانگ رهائي را باري تو بخوان دريا
جنگل ز تو جان گيرد گلبانگ ز جنگل ها
پيوند تو و جنگل رازيست نهان دريا
من شعر تو را خوانم از دفتر باران ها
بر گوش كوير ستان در اوج بيان دريا
در معبر دشتستان چشمان قــناري ها
بر رقص قـرنفـل ها اينك نگران دريا
با وصل تو و دشت است در گستره هامون
مـيلاد شقايق ها در فصل خزان دريا
گيسوي سحابت را بر دوش فضا گستر
وانگا ه سفر بنما تا قلب كران دريا
برقي زن ورعدي كن آهنگ قيامت زن
بر دشت عطش افكن فرياد و فغان دريا
در گستره هامون سوزي زعطش جاريست
درياب تو احوال اين تشنه دلان دريا
آيات محبت را با بوسه باران ها
برصورت دشتستان اينك به نشان دريا
بـگـذ ا ركه بلدرچين در چين چمن زاران
صد جوجه به بار آرد در امن و امان دريا
بگذ ار كه پروانه گلبوسه به چيند باز
از روي شقا يق ها خوش رقص كنان دريا
بگذار كه بگشا يد صد سوسن آزاده
در گـنـگره ي گل ها ده گونه زبان دريا
بگذ ار به رقصد داس در وسعت گندم زار
بلبل به نوا آيد گل ها به عـيان دريا
بگذار كه بنشيند در گوشه ي هر خا نه
بر سفره هر انسان بوي خوش نان دريا
بگذار كه تنديس سوزان كويرستان
سرشار زگل گردد چون باغ جنا ن دريا
بگذار ز جان شويند زنگا ر اسارت را
با جوهر آزادي هر پير و جوان دريا
از چشمه چشمانم خون جگرم جاريست
در سينه دلي دارم بي تاب وتوان دريا
ديوانه تر از قـيـس ام ليلاي من آزادي
ليلاي مرا بـسـتان از چنگ ددان دريا
توفـنده ترازتوفا ن پيچيده چه خوش اينك
آوازه آزادي در گوش جهان دريا
خورشيد جهان تابم از پاي به سر ( ادلي )
آتش فكند شعـــرم در ظلم زمان دريا
ميراسماعيل جباري نژاد
م ـ ادلي 0dly
٭٭٭
ادلي = به معني آتشين در زبان آذري
قـيس = نام مجنون عاشق افسانه اي ليلي
****

۱۳۹۳ آبان ۷, چهارشنبه

نگذاریم ماجرای اسیدپاشی به فراموشی سپرده شود

سخن روز - علیرضا یعقوبی


ماجرای اسید پاشی بر روی زنان هموطنمان در اصفهان به یک رسوایی بزرگ برای رژیم آخوندی تبدیل شد.

رژیم و دستگاه امنیتی آن که همیشه به ایجاد امنیت در جامعه سرکوب شده ایران در منطقه پرآشوب خاورمیانه تفاخر می کرد، نشان داد که تا کجا امنیت ایجاد شده اش در پناه سرکوب، چگونه می تواند در صورت نیاز، توسط عمله های آن ترک بر دارد. یعنی در یک کلام رژیم در پی تحکیم سرکوب، خود امنیتی را که به آن افتخار می کرد، به چالش جدی کشید.

دستگاههای عریض و طویل امنیتی رژیم و در رأس همه آنها وزارت بدنام اطلاعات آن همواره در پی القاء آن بیت معروف از شعر «ناصر خسرو» شاعر نامی ایران بودند که :

گر بر سر خـاشاک یکی پشّه بجنبد
جنبیدن آن پشّه عیان در نظر ماست

اما چه شد که اکنون بعد از یک ماه و اندی از اسید پاشی بر روی زنان وطنمان، رژیم و دستگاههای امنیتی آن نه تنها از دستگیری عامل یا عاملین اسیدپاشی عاجز شده اند بلکه بنا به اظهارات مدیر کل سیاسی و امنیتی استانداری اصفهان، آن تعداد مظنونانی را هم که دستگیر شده بودند، آزاد کرده اند.

ماجرای اسیدپاشی و ارتباط آن با «عامران به معروف و ناهیان از منکر» را پیش از همه «سایت آفتاب» وابسته به حسن روحانی رئیس جمهور رژیم، مطرح نمود که خواست از این ماجرا پس از ناکامی در گفتگوهای اتمی، در پس زدن رقیب نهایت استفاده را ببرد.

بر افکار عمومی ایرانیان روشن است که طرح این موضوع از جانب روحانی نه در دفاع از حقوق شهروندی و امنیت زنان کشورمان بلکه در این واقعیت نهفته است که «اصلاح طلبان» دروغین در پی پیروزی روحانی در انتخابات نمایشی گذشته ریاست جمهوری، تمامی تخم مرغهای خود را در سبد حل مسئله هسته ای چیده و عاجز از حل خواسته های دمکراتیک جامعه ایران به زعم خود در پی برچیدن تحریمها و حل مشکلات مضاعف اقتصادی ناشی از آن بودند.

در یکسال و نیم گذشته و از زمان آغاز ریاست جمعوری روحانی، از نقض شدید حقوق بشر در ایران تحت حاکمیت آخوندها نه تنها کاسته نشد بلکه بنا به گزارش احمد شهید نماینده ملل متحد در رابطه با وضعیت حقوق بشر در ایران، تشدید هم شد و آمار اعدامهای صورت گرفته گویای این واقعیت دهشتناک است.

پس تا آنجا که به نقض حقوق بشر و حقوق شهروندی بر می گردد، روحانی و اصلاح طلبان همراه او در پشت سر «ولی فقیه» رژیم ایستاده اند. این را می شود حتی از گفتگوی روحانی با خبرنگار CNN در زمان حضورش در نشست سالیانه مجمع عمومی ملل متحد در نیویورک دریافت که در کمال وقاحت مدعی شد که «گمان نمی برد خبرنگاری در ایران بخاطر حرفه اش در زندان باشد.»

دقیقا در همین همراهی رسوا باندهای رژیم است که عمله های آن بعد از انفعال اولیه در ماجرای اسیدپاشی ، حال تهاجم به روزنامه ها و سایتهایی که ماجرای اسیدپاشی و اعتراضات مردمی علیه آن را پوشش می دهند، در دستور کار خود قرار داده و در همین رابطه خبرنگارانی از سایت ایسنا دستگیر شده اند.

رژیم با تمامی توان در پی آن است که ماجرای اسید پاشی را به ورطه فراموشی بسپارد و در این راستا از تمامی اهرمهای فشار و سرکوب استفاده خواهد نمود اما باید یادآور شد که مسئله اسیدپاشی نه یک مقوله سیاسی که رژیم پرداختن به آن را تابو ساخته بلکه یک مسئله اخص امنیتی است که از قضا تمامی کارگزاران ریز و درشت آن، تحقق آن در جامعه ایران را از افتخارات خود بحساب می آوردند. بنابراین ماجرای اسید پاشی به یک پاشنه آشیل و چالش برای دستگاههای امنیتی رژیم تبدیل شده است.

باید بر این واقعیت عریان تأکید نمود که ماجرای اسید پاشی از طرح لایحه اختیارات برای عامران به معروف و ناهیان از منکر جدا نیست. عامران اسیدپاشی در «بیت رهبری» و گماشته های وکیل الدوله مسلوب الاختیار آن در مجلس، لانه کرده اند. در واقع این بیت العنکبوت ولی فقیه رژیم است که در پس اسیدپاشی قرار دارد و تمامی عمله اکره های آن در پی مرعوب ساختن مردم ایران و در قدم اول زنان آزاده ایران هستند که در این رژیم از ستم مضاعف رنج برده و بدین خاطر از ظرفیت و پتانسیل مبارزاتی بیشتری هم برخوردارند. وقتی رژیم بتواند پیشتازان مبارزه در سنگر آزادی و حقوق برابر را مرعوب ساخته و آن را از صحنه خارج سازد مسلما در گام بعدی از شرایط مساعدتری در سرکوب مردم برخوردار خواهد بود.

بنابراین باید با تمامی توان در پی دامن زدن به اعتراضات عمومی و مردمی و گسترش آن علیه جنایات سازمان یافته اسید پاشی بعنوان یک «چالش امنیتی» جدی و مخاطره آمیز برای جامعه ایران بود.

نباید گذاشت که وحوشی همچون احمد خاتمی و احمد علم الهدی و محمد رضا نقدی صحنه را قرق کنند. نباید به اصلاح طلبان دروغین اجازه داد که مسئله اسیدپاشی را وجه المعامله درونی با ولی فقیه رژیم و جنایتکاران لانه کرده در بیت او قرار دهند. تجربه دو قیام دانشجویی و عمومی سال های ۷۸ و ۸۸ پیش روی ماست.

باید در صفوف مستقل به اعتراضات در اشکال مختلف ادامه داد. مسئله اسید پاشی برخلاف دو قیام دیگر که وجه قالب آنها مطالبات سیاسی بود و لذا رژیم در سرکوب آنها از دست بازتری برخوردار بود، یک مسئله امنیتی و خواستی است که رژیم ظاهرا به وجود و تحقق آن در جامعه افتخار می کرد. حال باید آن اقتدار امنیتی را بر سر رژیم و ولی فقیه آن و تمامی عمله اکره اش خراب نمود.

متأسفانه نهادهای مدنی و صنفی تا کنون در اجرای وظائف خود از تأخیر غیر قابل جبرانی در اعتراضات به این جنایات سازمان یافته برخوردار بوده اند که زمینه ساز سر بر آوردن جنایتکارانی همچون احمد خاتمی و محمد رضا نقدی از موضع طلبکارانه شده است.

بالاخص هنرمندان ایرانی و در قدم نخست هنرمندان زن ایرانی باید بنا به وظیفه انسانی خود قیام کنند. باید صدای اعتراض زنان ایرانی را که اینچنین امنیت آنها توسط چارپایان وحشی رها شده از «بیت رهبری» مورد تعرض و تاخت و تاز قرار گرفته به مجامع بین المللی برسانند. چرا جامعه روشنفکری ایرانی به چنین رخوت و سستی گرفتار آمده است؟. خامنه ای تا کجا باید در جنایات پیش رود که به همت و غیرت ایرانی ما بر خورده و در برابر آن عکس العمل مساعد و درخور و شایسته نشان دهیم؟.

فرصت تنگ است، تلاش رژیم را در فراموشی سپردن جنایاتش علیه زنان ایرانی را عقیم بگذاریم و باید این امکان را فراهم آوریم که راه حل اعتراضات مردمی تا کسب نتیجه بر راه حل های سازشکارانه که در پی وجه المعامله قرار دادن اسیذپاشی بر روز زنان بیدفاع میهنمان هستند، پیشی گیرد.

اینچنین باد.