۱۳۹۳ مهر ۱۶, چهارشنبه

مینیاتوریست ۸ساله

احمد رضا - الف (ليبرتي)

مینیاتوریست ۸ساله - احمد رضا - الف (ليبرتي)

تنها روی پله سنگی جلو چایخانه حافظیه نشسته بود و غرق در کارش بود. به‌رسم هر شب به اتفاق دوستان داشتیم مزار خواجه را طواف می‌کردیم. اما بالاخره توجهمان به پسرک جلب شد که سرش را خم کرده بود و گویی که چیزی از محیط پیرامونش حس نمی‌کند، مشغول انجام کاری بود، وقتی جلوتر رفتیم و نگاه کردیم، دیدیم با دقت و در عین‌حال خیلی سریع، با مدادی که به سختی از بین انگشتان کوچکش پیدا بود، دارد نقاشی می‌کشد، آن‌هم مینیاتور! با چنان مهارت و دقتی که حیرت زده‌مان کرد. از بچه‌ها پرسیدیم او کیست؟ کسی نمی‌دانست، اما یکی از بچه‌ها گفت خویشاوند فلانی است. سراغ او رفتیم واز او درباره نقاش نابغه کوچک پرسیدیم.

گفت: «او در خانواده فقیری زندگی می‌کند، پدرش هم معتاد است. دائم سرش گرم نقاشی است و من هرازگاهی او را می‌آورم بیرون تا هوایی تازه کند. آخر بیشتر از این کاری از دستم بر نمی‌آید».

کنار پسرک نشستیم. خیلی ساکت و مظلوم بود، اما خیلی زود با ما جوشید. کم حرف می‌زد اما صمیمی بود. دفتر خط‌دار یک دومش را به ما داد و هر چه ورق می‌زدیم بیشتر غرق حیرت می‌شدیم. بعد از حیرت، خشم هم به سراغمان آمد. آخر خیلی از استعدادها را دیده بودیم که پرپر شده بودند، این یکی اما نابغه‌ای بود در حصار فقر که اگر خوب پرورش می‌یافت می‌توانست چشم و چراغ هنر ایران شود. اما چه می‌شود کرد؟ هنر ایران از بدو انقلاب به مسلخ برده شده بود.

داستان را برای سایرین تعریف می‌کردیم. شاید آنها بتوانند کاری برای او بکنند. سراغ بچه محصل‌های فامیل رفتیم و مداد رنگی و دفتر نقاشی سال گذشته‌شان را گرفتیم. یکی دو روز بعد وقتی آنها را به او هدیه کردیم لحظات وصف ناشدنی‌ای را نظاره‌گر بودیم. چشمانش برقی داشت که هنوز در خاطرم نشسته است. ما هم خوشحال از این‌که او حالا لا اقل روی کاغذ سفید نقاشی می‌کشد و امکانات بهتری دارد از کار ناچیزمان احساس رضایت می‌کردیم.

چند روز بعد تعدادی از طرحهای او را به معروف‌ترین آموزشگاه مینیاتور شیراز پیش بهترین استادی که می‌شناختیم بردیم. بسیار متعجب و حیرت‌زده شده بود؛ پرسید نقاشیها کار کیست. گفتیم کار یک نابغه 8ساله! با تعجب گفت: اگر حقیقت داشته باشد سطح کارش در حد… است (یکی از اساتید معروف مینیاتور را اسم برد).

با ذوق و شادی از این‌که استاد تحت تأثیر قرار گرفته، گفتیم: «آیا حاضرید بدون شهریه او را بپذیرید؟ او از عهده شهریه بر نمی‌آید ولی الزامات کلاس از بوم و... را ما تهیه می‌کنیم».

خیلی خشک و قاطع گفت: نه! و تمام شد!
اکنون پس از گذشت سالها دوری از وطن، نمی‌دانم سرنوشت نابغه 8ساله چه شد؟ آیا به سرنوشت پدرش دچار شد یا... ؟

اما آنچه مسلم است او و هزاران استعداد پرپر شده در زمینه‌های مختلف علمی و هنری قربانی مشتی دستار به‌سر مرتجع فاسد و غارتگر شده‌اند. پسرک خودش نمی‌داند که او چه نقشی در تعیین سرنوشت من و انتخاب مسیرم داشته است، آری او یکی از دلایل و انگیزه‌های من برای پیوستن به مجاهدین و ارتش آزادیبخش بود.

۱۳۹۳ مهر ۱۵, سه‌شنبه

داستان قیمت حاکم


روزی ملانصرالدین به حمام رفته بود اتفاقا حاکم شهر هم برای استحمام آمد حاکم برای اینکه با ملا شوخی کرده باشد رو به او کرد و گفت : ملا قیمت من چقدر است؟ملا گفت : بیست تومان.حاکم ناراحت شد و گفت : مردک نادان اینکه تنها قیمت لنگی حمام من است.ملا هم گفت: منظورم همین بود و الا خودت  که ارزش نداری!

دست و پا زدنهاي دير هنگام


دست و پا زدنهاي دير هنگام - محسن معصومي

دم زدن رژيم از حقوق بشر كه نه چيزي بنام «حقوق» مي شناسد و نه اصالتي براي «بشريت» قائل است، قبل از هرچيز اعتراف ناخواسته به شكست تلاشهايش و يك تقلاي از سر استيصال و يك دست و پا زدن بي نتيجه براي رها كردن يقه خودش از دست مقاومت سرفراز مردم ايران است. بنيانگذار اين نهاد پس افتاده و سربرآورده از اعماق گور تاريخ، بيگانه با تمامي دستاوردهاي بشري و ارزشهاي نهادينه شده آن، با صراحتي وقيحانه و تراوش كرده از خباثتي خاص او، رسالت خود و رژيمش را اينچنين عرضه كرده بود: «... ما خليفه ميخواهيم كه دست ببرد، حد بزند،رجم (سنگسار) كند... زندگي بشر را بايد با قصاص تأمين کرد...با چند سال زندان کار درست نمي‌شود. اين عواطف بچه گانه را کنار بگذاريد. ما معتقديم مجرم اصولاً محاکمه ندارد و بايد او را کشت.»، و بر سر قضات سنگدل رژيم كه گاها از شدت جنايات سبعانه ترديد در دلشان مي افتاد نعره مي كشيد: «...پرهيز كنيد از اين دلسوزي هاي كودكانه... بعضي وقتها انسان درست نمي شود مگر اينكه داغ شود...»، بي جهت نيست كه وجه مميزه و خصلت اصلي و بارز اين رژيم در كلمه «ضدبشر» فرموله شده است.
ريز و درشت اين نظام خون سرشته هم، از روز اول تا بحال بارها و بارها اعلام كرده اند چيزي تحت نام «حقوق بشر» را قبول ندارد و در انديشة كثيف آنها بايد از چنين مقوله اي بايد تبري جست، در عمل هم اثبات كرده اند در سراسر حكومتشان به تنها قول، حرف و گفته يي كه از روز اول كاملا وفادار بوده و عمل كرده اند همين موضوع بوده است. جواد لاريجاني، رئيس به اصطلاح ستاد حقوق بشر قضاييه رژيم آخوندي كه تئوريسين شكنجه و سنگسار در دستگاه قضايي آخوندها است، طي سخناني در همايش «بزرگداشت روز حقوق بشر و كرامت انساني» به دفاع از كارنامه جنايت بار رژيم آخوندي پرداخت و گفت: «ما به اين نظام قضايي افتخار مي کنيم و از قصاص و حتي رجم (سنگسار) نيز دفاع مي کنيم».
لاريجاني در ادامه مدعي شد: «...در اين گزارشها ببينيد ميگن شما فلاني فلاني فلاني رو زنداني كرديد اينها قدرت دفاع نداشتن زندان براشون ناراحت كننده بود و شكنجه روحي ديدن. مگر زندان هتله، متله چي هست» (تلويزيون حكومتي-14مرداد93).
با چنين كارنامه ننگيني از تباهي و سياهكاري، وقتي «خليفه ارتجاع و كهنه پرستي» تلاش مي كند با ماسك «ان جي او»هاي دست ساز كه بايد ويژگي شان غير دولتي بودن مي بود، به ميدان بيايد و براي بزك چهره كريه خود خلاف تمامي اعتقاداتش به آنچه كه «كفر» و «زندقه» مي خواند، بياويزد، چه ميزان بايد درمانده، مستأصل و بيچاره شده باشد؟ چقدر خود را تا به حال بازنده صحنه ديده؟ چقدر بايد عقب افتادگي سياسي از حريف را حس كرده باشد؟ اينرا در دست و پازدنهاي حقير و مفلوكانه يكي ازجلادان آن، مي توان بخوبي ديد: «...متاسفانه ضمن اينکه ما قرباني ترور هستيم در دنيا ما را تروريست معرفي مي کنند، بالاخره ما بايد اين پوسته را بشکنيم، ان جي او ها بايد تلاش بکنند، تشکيلات مربوط به قوه قضاييه و مجلس بايد تلاش کنند که اين فضا شکسته شود. فراکسيون ها در تصويب قوانين مي توانند کمک بسيار خوبي داشته و مي توانند کاتاليروز بسيار خوبي به حساب بيايند...» (موسسه راهبردي ديده بان930609)
يا وقتي تلاش مي كند در زمان عالمگير شدن رسوايي اعدامهاي روزانه و «نقض حقوق بشر» خودش، راه حلهاي امنيتي اطلاعاتي پيدا كند و با جنگ رواني اين موضوع را به آلترناتيوش فرافكني كند، آنقدر سفيه و ابله مي شود كه انگار در دنياي مدرن و در عصر اعتلاي علم «حقوق» و ميثاقهاي «انساني» هم مثل حجره هاي نمور و موريانه خورده طلبه خانه هاي قرون وسطايي, مي شود با سفسطه، مشتي دروغ را به اسم «زمزمه هايي» ساخت و آنرا جاي سند و مدرك قالب كرد كه مثلا: «...ما با توجه به شناخت از وضعيت نقض حقوق‌بشر در پايگاههاي رجوي در هر جا كه باشند ضمن دادن هشدار به مجمع حقوق‌بشر خواهان رسيدگي به وضعيت كساني هستيم كه سالهاست دسترسي به دنياي آزاد و مطبوعات و حتي خانواده ندارند و مورد سوء استفاده‌اين گروهك تروريستي قرار گرفته‌اند. اين رويه در روزهاي اخير شدت يافته و زمزمه‌هايي شنيده مي‌شود كه با اخراج (مجاهدين) از عراق و افشاي آخرين معادلات دروني سازمان (مجاهدين) ابعاد جديدي از فضاحت (مجاهدين) رقم بخورد...» (خبرگزاري فارس 31/06/93)
حقيقت اين است كه سي و چند سال بعد از تركتازي هاي ددمنشانه و اعمال وحشيانه كه فقط موجب هفتاد بار محكوميت در بالاترين ارگانهاي بين المللي در باره «نقض وحشتناك حقوق بشر» شده است و در زمانيكه وجدان بشريت از توحش و آدم كشي هايي اينگونه به خشم آمده و امثال داعش آماج نفرت و بيزاري جهاني قرار گرفته، پدرخوانده مسلكي اش بايد وحشت كند، اما اين قبيل دست و پازدنهاي اطلاعاتي امنيتي كه دست ساز كارگاههاي نمدمالي ماقبل تاريخي اذهان گنديده آخونديست, دردي از رژيم زهرخورده دوا نخواهد كرد.
در پرتو بيداري وجدان جهاني نسبت به خطر بنيادگرايي، ارتجاع و كهنه پرستي، روز حسابرسي نزديك است، مقاومت سرفراز مردم ايران با قدرت و پشتكار طناب «حقوق بشر» را بيشتر از طناب «بمب اتمي» در گردن اين رژيم تنفرانگيز خواهد فشرد و مجال دجال بازي و گربه رقصاني به آن نخواهد داد.

محسن معصومي
مهر1393

آثار جام زهر در عراق

آثار جام زهر در عراق ـ بهمن عظيمي

رژيم آخوندي در تلاش است تا هر طور شده آثار جام زهر در عراق را از روي خودش بردارد و يا تأثير آنرا كمتر كند. به همين دليل پاسدار قاسم سليماني سركردة نيروي تروريستي قدس و تعدادي از كارگزاران رژيم, قبل از انتخاب نخست وزير جديد عراق، تمام تلاش خود را به كار بردندكه مالكي را همچنان در دور سوم نگه دارند و در اين راستا از هيچ تلاشي فروگذار نكردند.
ولي واقعيت سرسخت تر از آن بود كه رژيم زهر خورده بتواند به آمال و آرزوهايش برسد و از آنجا كه رژيم آخوندي دلايل همه شكست هايش در عراق را مجاهدين مي داند، و طي 12سال گذشته به رغم اينكه از هيچ توطئه يي براي اخراج مجاهدين فروگذار نكرده است, دوباره ساز اخراج مجاهدين را كوك كرده است. ولي آخوندها بدليل جنايتها و مداخلاتي كه در عراق داشته و دارند و در نزد افكارعمومي عراقيان منفورند, نيات پليدشان را به صورت غير مستقيم و از زبان مزدوران عراقي خود مطرح مي كنند.  به همين دليل در آشفته بازار عراق دو مزدور را كه عنوان نماينده پارلمان سابق عراق را يدك مي كشند، به خدمت گرفته است كه يكي از آنها (سامي العسكري رئيس ائتلاف باصطلاح وفاداري به عراق) گفته است: «اعضاي سازمان مجاهدين خلق با خواري عراق را ترك مي كنند»
و مزدور ديگرش را وادار كرده است كه بگويد:  «هر کس رسانه هاي سازمان مجاهدين خلق را پيگيري کند در مي يابد که اين سازمان پيوسته جناياتهاي رسوا و وحشيگريهاي گروه تکفيري داعش در عراق را مورد ستايش قرار داده و مي دهد»
ولي فقيه زهرخورده به خوبي مي داند در دوراني كه در اثر سياست كثيف مماشات و تجارت كه ارتجاع و استعمار براي اخراج و نابودي مجاهدين بسيج شده بودند نه تنها نتوانستند هيچ غلطي بكنند, بلكه ايستادگي و پايداري حماسي مجاهدين الگوي مقاومت و ايستادگي براي مردم ستم كشيده  و عشاير انقلابي عراق شد و نهايتاً به سرنگوني مالكي منجر شد. تا چه رسد به دوراني كه رژيم آخوندي به عنوان پدرخوانده داعش روي ميز بين المللي براي تعيين تكليف است و بازگشت به تعادل پيش در عراق از محالات است. بنابراين اين ياوه ها صرفا مصرف داخلي دارد و براي سرخ نگه داشتن صورت با سيلي است.
اين بخوبي روشن شده كه آنتي تز ولايت فقيه و بنيادگرايي و بربريت برخاسته از آن، اسلام دموكراتيك است كه توسط مجاهدين خلق ايران نمايندگي مي‌شود. اسلامي بردبار كه با اجبار و ارعاب و سربريدن و استبداد بيگانه است. اسلامي كه پيامش برادري، برابري, آزادي، رحمت و عدالت است و به همين دليل رژيم آخوندي از آن فراري است.
البته رژيم دائم در تلاش است تا با مارك داعش ديگران را از ميدان بدر ببرد و همزمان باندهاي تروريستي اش در عراق ، مانند عصائب، كتائب حزب الله ، 9 بدر و... با قتل عام مكرر زندانيان، انفجار مساجد (مثل انفجار مسجد مصعب بن عمير در ديالي عراق) و كشتار نمازگزاران در ابعاد وحشتناك, به قتل و غارت و ارعاب مشغولند.
آدمکشي و شقاوت گروه داعش در عراق و سوريه، کشتار ايزديها، سرکوب و تحقير مسيحيان و زنان و سربريدن خبرنگاران بيگناه در منتهاي قساوت توسط اين گروه، البته وجدان مردم جهان را جريحه دار کرده است, ولي
روشن است که رشد و گسترش جريانهاي افراطي و تروريستي و ضداسلامي مانند داعش ، قبل از هر چيز، ناشي از سلطه رژيم ايران بر عراق و سياستهاي سرکوبگرانه مالکي عليه اهل تسنن است. از اين رو، عليرغم مقابله با داعش بدون خلع يد از رژيم ولايت فقيه و باندهاي تروريستي اش در عراق، بي فايده است.
کانون افراطي گري و بنيادگرايي اسلامي در جهان امروز، تهران تحت حاکميت رژيم ولايت فقيه است. راه حل فرهنگي و ايدئولوژيک اين پديده شوم، تمرکز بر اسلام دموکراتيک است. آنتي تز بنيادگرايي و افراطي گري، يک برداشت بردبار از اسلام است که منادي برابري زن و مرد و مدافع آزادي، دموکراسي و حقوق بشر و خواستار عدالت اجتماعي است. اين اثبات شده كه خميني و خامنه اي و باندهاي جنايتکار وابسته به آنها نه مسلمانند و نه شيعه، بلکه دشمن اسلام و ساير اديان هستند.
خواستة مردم عراق كه در تظاهرات گسترده طي دوسال گذشته فرياد مي زدند, «ايران برّه برّه» يكي بيشتر نيست آن هم خلع يد از رژيم ولايت فقيه است.
آينده اين را بخوبي اثبات خواهد كرد كه بعداز اينهمه ويراني و كشتار رژيم متجاوز آخوندها در عراق ديگر جايي براي ملاهاي حاكم برايران, در عراق وجود نخواهد داشت. رژيم پابه گور آخوندي بايستي بساط خودش را جمع كند و نهايتاً مردم و مقاومت مردم ايران، اين رژيم را در تهران تعيين تكليف خواهند كرد و به زباله دان تاريخ مي اندازند.

بهمن عظيمي
مهر1393

۱۳۹۳ مهر ۱۳, یکشنبه

«با مرگ وعده‌ی دیداری دارم»


آلن سیگر (Allan Seeger) شاعر جوان آمریکایی در 22ژوئن 1888 در نیویورک به دنیا آمد. تحصیلات دبیرستانی خود را در آمریکا به پایان رسانید. بعدها در سفری به فرانسه مجذوب زیباییها و هنرهای آن کشور گردید. هنگامی که جنگ جهانی اول عالمگیر شد، آلن سیگر که به فرانسه علاقه شدیدی داشت، به گردان داوطلبان خارجی پیوست و برای دفاع از آزادی و هنر به جنگ رفت. دلیرانه جنگید و مقاومت جانانه او در برابر دشمن، زبانزد همگان گردید و سرانجام در 30ژوئن 1916 در دشت «سم» به خون غلتید. 

از آثار او نامه‌هایی است که از میدان جنگ به خویشان و دوستانش درباره ضرورت مقاومت در برابر دشمن و ضرورت حضور در میدان جنگ نوشته است. اشعار او، که در سالهای1914 تا1916 زیر آتش گلوله و توپ سروده شده، بیانگر روح لطیف و در عین‌حال عصیانی او می‌باشند. قطعه زیر، از شاهکارهای اوست. 

با مرگ وعده دیداری دارم 
در پس سنگری که بر سر آن کشمکش است. 
هنگامی که بهار با سایه‌های زمزمه‌خوان، بازمی‌گردد 
و شکوفه‌های سیب در هوا پرواز می‌کنند 
آنگاه که بهار روزهای زیبای نیلگون را باز آورد… 
با مرگ وعده دیداری دارم 
شاید مرگ دست مرا بگیرد 
و به سرزمین تاریک خویش هدایت کند 
و دیده مرا بربندد و نفس مرا ببرد... 
شاید هم بار دیگر از او بگذرم… اما 
با مرگ وعده دیداری دارم 
میعاد، نشیب پر شکاف تپه‌ی ویرانی است 
دیدار، به روزی است که بهار به گشت امسأله خود بیاید؛ 

و نخستین گلهای چمن بشکفند 
خدا می‌داند که شب سر بر بالش نهادن 
و میان کرک و ابریشم خفتن 
چقدر خوش‌تر است؛ اما من 
با مرگ وعده‌ی دیداری دارم 
میعاد، نیمه شبی است در شهری که شعله‌ور است 
و وقتی که بهار امسال به‌سوی شمال بادبان برافرازد 
من بر سر قول خویش استوارم 
و هرگز، هرگز از این میعاد رو بر نمی‌تابم.

نشستن بر سرِ دندانة ارّه


از روزي كه عظماي ولايت از تخت بيمارستان بلند شد و جلوي دوربين تلويزيون نظام فيگور گرفت و به زبان معكوس آخوندي الدروم كردكه با حرفهاي «همان دختره» در وزارت خارجه آمريكا تفريح مي كرده، كاشف به عمل آمد كه سراپاي خود و نظامش به دنبال وقايع و تحولات اخير دچار رعشه مرگ و تشنج عصبي بي سابقه يي شده كه نه فقط روزگار نقاهتش را سياه، كه امان از او بريده است.
سلسله تحولات اخير در منطقه از سقوط نوري مالكي پسرخواندة عقيدتي عظما در «ولايت عراق»، تا تشكيل ائتلاف بين المللي عليه تبهكاران داعش و طرد بيت ولايت كه سوزش شديد پدرخوانده را درپي داشت، تا شكست سفر نيويورك روحاني، و بازگشت با گوشهاي آويزان و با چمدان هاي خالي!! و بن بست در مذاكرات تمديد شده اتمي، و استخوان سوزتر از همه، بسته شدن پرونده قضايي و تبرئه مجاهدين در فرانسه كه سرمايه گذاري بيش از يك دهه رژيمش را به كلي خاكستر كرد، حسابي عظما و آخوندهاي قالب تهي كرده را، هيستريك كرده و ناگزير از پنجول كشيدن به سر و روي مقاومت شده ا ند، بخصوص كه شتر ولايت، در انتظار تكرار حوادث اشغال 2003عراق، بسا خواب هاي پنبه دانه مي ديد.
او كه موج سواري و فرصت طلبي را در محضر امام شقاوت پيشه اش خوب مشق كرده، در آرزوي «آفريدن شانس» ديگري «از بحران عراق» و تحويل گيري مجدد اين كشور بلا زده در سيني طلايي، و بازگشت به روزهاي خوش گذشته و نرد عشق باختن با سركردة استكبارجهاني بود، ناگهان دريافت «فرصت و شانس» بدل به «تهديد» شده و نه فقط عمق استراتژيك نظام فرو ريخته كه تهديد به جلوي بيت ولايت رسيده است.
واقعيت اين است كه نظام به تونل وحشتي رانده شده كه در آن سوي تونل نه نور, كه ظلمات سرنگوني را مي بيند، اين را هم به روشني مي داند چه كسي با پس گردني هاي پياپي او را به تونل رانده است و از اين بابت, هم در علن, هم در خفا, خون ها گريه كرده ويقه ها دريده است.
بنابراين در پي مقابله با ضرباتي كه بي واسطه و مع الواسطه از مجاهدين نوش جان كرده چاره را در الگو برداري بسيار مضحك و مفتضح از خود مجاهدين يافته است. اين الگو برداري از قضا در بسياري از مواقع فضاحتي بسيار تماشايي دارد، و به آن ابلهي مي ماند كه بر سر دندانه هاي اره نشسته كه از هر سوي بكشد به يك اندازه مي بُرَد چرا كه خودش مي داند هماوردش چه حريف قَدَري است كه در تمامي عرصه ها بر سر راهش نشسته و هم اوست كه او را در چنين تونل وحشتي گير انداخته است، و بي دليل نيست كه هر سنگي كه بر سرش مي افتد آن را كار مجاهدين مي داند و صد البته كه اين يكي را درست مي گويد.
از جمله عرصه هايي كه نظام ولايت تلاش مي كند از روي دست مجاهدين تقلب كند، برگ حقوق بشر است. ساليان است كه با زدن چوب حراج به اموال ملت ايران و دعوت كاسه ليسان استمالت به ام القري جهان اسلام!!، بدنبال خلاصي يافتن از دست افشاگري هاي مجاهدين است اما افاقه نكرده و هر بار مفتضح تر و رسواتر از گذشته براي تخليه كينه اش به مردم داخل ميهن، چنگ و دندان نشان مي دهد و روزانه بر اعدام هاي علني و غيرعلني و ديگر جناياتش مي افزايد.
به رغم اينكه آخوندها مي دانندكه قانونمندي رفتاري شكنجه گر و دژخيم با قرباني و مظلوم يكي نيست اما تست مي كنند شايد با دلبري از ما بهتران و ريختن زر به پاي آنان، بتوانند ورق را عليه مجاهدين برگردانند. از همين روست كه اقدام به برگزاري كنفرانس ها و پنل هايي به سبك كنفرانس هاي مجاهدين كرده اند تا بتوانند «موج حقوق بشري» عليه مجاهدين ايجاد كنند. «در بين جدا شده‌ها افرادي كه در اروپا به‌سر مي‌برند توانسته‌اند همواره موجي حقوق‌بشري را براي مقابله با اين گروهك تروريستي ترتيب دهند و برنامه‌هاي سازمان... را دچار اختلال نمايند.» (خبرگزاري فارس رژيم 31شهريور93)
در اين پروژه لجن پراكني، نظام ولايت همچنين با سرمايه گذاري روي مأموران اطلاعاتي خود تحت عنوان اعضاي سابق مجاهدين تلاش مي كند شايد با تغييركاراكتر مأموران، و مثلا منتسب كردن آنها به مجاهدين، قدري ترديد در اذهان غيرمطلع بپاشد، مأمورين لاحق! هم بدنبال اين هستند تا باپاشيدن دروغ، مشروعيت خيانت خويش را كسب كنند، اما به همت و تلاش خستگي ناپذير مجاهدين و خانواده بزرگ مقاومت، خودشان درآتش دروغ هايشان سوخته اند. طرفه آنكه در اين دنياي غرق در بحران، رژيم آخوندي بيش از همه در اين بحران غرق شده و رو به اضمحلال است، حالا مي توان از روي آن خواند بريده مزدوراني كه تبديل به مأموران رژيم شده اند و سرنوشت خود را نه در دقيقه نود كه در وقت اضافه، به اين پس مانده هاي تاريخ ايران گره زده اند, ديگر داراي چه هويت و گند و بويي هستند!!
بر كسي پوشيده نيست كه در بسياري از اين قبيل پروژه ها, نظام بي حيثيت تر از آن است كه حرفش برد داشته باشد و مورد قبول واقع شود, با هزينه كردن از كيسة ملت ايران، اجراي جلوي صحنه را ، به مأموران وزارت اطلاعات واگذار كرده است كه براي خود عنوان جداشدگان مجاهدين را گذاشته اند.
در نمونه يي ديگر كه از اين بسيار مفتضح تر است نظام با راه اندازي كاروان سورچراني در فرنگ و آوردن مأموران خود و از جمله خانواده دانشمندان هسته يي كه از قضا در جنگ قدرت و شقه دروني به قتل رسيده اند، و همچنين دعوت مأموران خارجي كه بعضا تحت پوش مؤسسات تجاري وآكادميك با رژيم سر و سر دارند، بساط و پنل«تروريزم و حقوق بشر» راه انداخته تا مثلا نقض حقوق بشر شكنجه گران و خانواده هاي رژيم را به مستمعين دست چين شده برسانند!! البته چنين نمايشي براي شركت كنندگان هم فال است و هم تماشا!!
رژيمي كه با مردم خود، با جامعه بين المللي و حتي با آن جناح دروني ديگر نظام، بنا را براستراتژي فريب و دروغ گذاشته, رژيمي كه هم در جامعه و هم در زندانها و هم در جاي جاي جهان, هرجا كه دستش رسيده تسمه از گرده مردم كشيده، قتل عام كرده، رژيمي كه براساس تئوري ولايت مطلقه فقيه جامعه را رمه و گله يي تلقي مي كند كه شبانش ولي فقيه است, مگر حقي براي آن قائل است كه بتواند در مقام دفاع از آن برآيد؟ مگر مي شود به حرف هاي رژيمي كه هم مي زند و مي درد هم شكايت مي كند، هم نقش حاكم ستمگر و تبهكار و دژخيم را ايفا مي كند هم نقش اپوزيسيون و قرباني را بازي مي كند، اعتماد كرد؟! اينكه نظام ولايت به اندازة پشيزي براي قوانين بين المللي و حقوق بشر ارزش قائل نيست و در همه جا عر و تيز مي كند كه حقوق ضدبشر خودش را دارد، حالا وادار شده كه دست آخر نزد همان مجامع بقول خودش استكباري، دست تكدي و گدايي جلب حمايت و جلب عواطف درازكند، از عبرت روزگار است و نشان از كارستان مجاهدين و مقاومتي دارد كه هيچ صحنه يي را براي هماوردي در مقابل اين رژيم از دست نداده و نمي دهد و به آن بيا بيا مي گويد.
نعمت فيروزي
ليبرتي 10 مهر 93

۱۳۹۳ مهر ۱۱, جمعه

وحشت مرگ در تله اتمي ـ بابك رهنورد


وحشت مرگ در تله اتمي ـ بابك رهنورد

بعداز ساليان بندبازي هاي اتمي رژيم در شكاف طرف حسابهاي اصلي و سناريو مذاكره براي مذاكره و بمب سازي با سرعت هرچه بيشتر در خفا بالاخره جهان به نقطه يي رسيد كه به دركي درست ولو ناقص از يك رژيم فاشيستي ـ مذهبي صاحب بمب اتمي برسد يعني واقعيتي كه به همت افشاگري هاي مجاهدين عيان شد نه اينكه حاصل يك ژرف نگري و بينش استراتژيكي قدرتهاي جهاني باشد.
 رژيم فرسوده آخوندها كه اقتصادش در زير اختلاسهاي نجومي سران خودش از شخص ولي فقيه تا ديگر هزارفاميل آخوندي به موجود نحيف و محتضري تبديل شده بود, تاب تحمل تحريمهاي نيم بند را هم نياورد و با زانوان خونين به آستان استكبار جهاني آمد و مواضع احمدي نژادي كه مي گفت آنقدر قطعنامه بدهيد تا قطعنامه دان پاره شود و حرفهاي لمپن مابانه از اين دست جاي خودش را به ديپلماسي تعامل! داد و احمدي نژاد بد دهن و نخراشيده جايش را با مَم جواد ظريف با ريش بزي داد تا يار كه را بيند و لطفش به كه افتد.
 آن هياهو كه تحريم ها اقتصاد ما را شكوفا مي كند و اقتصاد مقاومتي و... يكباره تقش درآمد و در حرفهاي آخوند روحاني مشخص شد كه خزانه خالي است و دولت حتي توان پرداخت حقوق كارمندانش را ندارد. قدرت منطقه يي زمان احمدي نژاد كه جزو 5كشور برتر! جهان بود و ميمون به فضا مي فرستاد و به سياق دوران ناصرالدين شاه قاجار كه فكر مي كرد كه قبله عالم همه جهانيان است, حالا ملتمسانه و ذليلانه براي ادامه حيات ننگينش در سر ميز مذاكره بي محابا براي همه نمايندگان دول سلطه و استكبار جهاني لبخند مي زند و با دريوزگي مي خواهدكه طناب تحريمها را كمي شل كنند.
رژيم كه روزگاري داستان اتمي را با مذاكرات تفريحي در پايتخت هاي اروپايي مي گذارند و حاصلش هم خريدن وقت بود, حالا مذاكرات برايش به طناب داري تبديل شده است.
اما آخوندها فكر مي كردند كه اگر بعد از ساليان شرارت و جفتك پراني بگويند كه مذاكرات را پذيرفته ايم و امتيازاتي مي دهيم, طرف مقابل آنها را حلوا حلوا خواهد كرد و همة درهاي بسته باز خواهد شد و باز هم آخوندها شيرهاي نقت را باز خواهند كرد تا پول آن را يا خود چپاول كنند و يا خرج گروههاي تروريستي توليدي خود در كشورهاي ديگر بكنند. اما نمي دانستند كه در منطق تعادل قواي امروز جهان كسي كه امتياز اول را بدهد امتياز آخر را هم ناگزير بايد بدهد.
الان كه بحث جدي شده است و طناب دار دور گردن ولي فقيه و نظامش هر روز سفت تر مي شود آخوندها و دم و دنبالچه هايشان به درستي مسئول اين همه مصيبت را براي خود, نه 5+ 1 بلكه مجاهدين مي دانند و مي گويند كه مجاهدين دست ما را در اتمي رو كردند.
«آنها پيدا کردن آدرس و لو دادن مکان فعاليت هاي هسته اي ايران را از افتخارات خود مي دانند. از اين بدتر سخنگويان آنان در رسانه هاي خارجي (براي نمونه در کانالهاي تلويزيوني فرانسه) بارها هشدار داده اند که اگر جامعه جهاني دير بجنبد و هرچه زودتر اقدام نکند، جمهوري اسلامي به بمب اتمي مجهز مي شود.»
به راستي اگر افشاگري هاي مجاهدين و مقاومت ايران در مقاطع مختلف نبود جهان امروز با آخوندهاي وحشي بمب اتمي در دست چه مي كرد؟ آخوندها كه امروز بدون بمب خاورميانه را به آتش و خون كشانده اند آنوقت چكار مي كردند؟
واقعيت اين است كه ترس و وحشت رژيم نه از بمباران است و نه از ناو هواپيمابر, بلكه از مردم ايران و آلترناتيو سازمانيافته و سازمان پيشتارخلق ايران يعني مجاهدين مي باشد كه دراين گذرگاه تاريخي طومار حيات ننگين اين رژيم را با تمامي پاسداران نظامي و سياسي اش در هم بپيچاند و حاكميت مردم ايران را دوباره به صاحبان اصلي آن يعني خلق قهرمان ايران بازگرداند.
اما طنز تاريخ اين است كه پادوهاي وزارت بدنام كه نام انجمن نجات يا بطور واقعي نجاست را براي خود گذاشته اند و مأموريت نجات جان اعضاي گروهك از چنگال تشكيلات بود, حالا بدليل تهديدات مبرم رژيم اساسنامه اش تغيير كرده است و وظيفه اش نجات جان رژيم از تله اتمي است ولي مشخص است كه مثل مأموريت اول قطعاً دراين مأموريت هم شكست خواهند خورد.
مي گويند كه ناصر الدينشاه صدر اعظمي داشت كه به حفرچاه علاقه داشت و بسيار چاه مي كند كه تعداد كمي به آب مي رسيد. يكروز چاه كن برآشفت كه چرا بايد چاهي بكنيم كه آب ندارد صدر اعظم گفت تو به اين كارها چكار داري؟ اگر براي من آب ندارد براي تو كه نان دارد.
البته با پوزش از چاه كن كه با زحمت و تلاش بسيار و از دسترنج خودش ارتزاق مي كند, داستان مأموران نظام پليد آخوندي هم به اين صورت است كه به رژيم مي گويند سالها به مجاهدين و تشكيلاتشان، رهبريشان، خط و خطوطشان، انقلابشان و... لئيمانه تهاجم كرديم چه شد و اطلاعات رژيم مي گويد”خفه” اگر براي ما چيزي نداشت براي شماكه تكه استخواني داشت و شما مأمور به وظيفه هستيد و نه مأمور به نتيجه.
بابك رهنورد
مهر1393