۱۳۹۳ آبان ۱۴, چهارشنبه

جهان بيني ريحانه

! - ش. ح


جهان بيني ريحانه! - ش. ح

اين هفته اعدام ريحانه جباري، در صدر اخبار اوضاع ايران قرار گرفت و بر بسياري خبرهاي ديگر سايه انداخت، خبري و عكسي ديدم كه عصر ديروز، يعني اولين شب جمعه بعد از اعدام ريحانه بر مزارش گل گذاشته اند.
به ياد مادر ريحانه افتادم كه، امشب در شب هفت دخترش چه حال و روزي دارد؟ سحرگاه«فردا روز» شنبه گذشته، درست يك هفته از اعدام دخترش گذشته است.
گرايش و احساس عجيبي دارم كه بگويم ريحانه زنده است و مي خواهم اين را به مادرش بگويم. احساسم فراتر از يك دلسوزي يا يك دلداري يا يك همدردي دروني با مادري است كه دخترش را از دست داده، بلكه از واقعيتي در بيرون ذهن و قلبم خبر مي دهد.
آن چه بعد از به داركشيدن ريحانه در صحنه سياسي بين دنيا و رژيم گذشت و جامعه را تكان داد، فقط يكي از جنبه هاي واقعيت زنده بودن ريحانه در جهان خارجي است.
در اين هفته مطالب و استدلالهاي مختلفي خواندم و شنيدم، كه چرا رژيم بعد از 7سال اسارت ريحانه، او را اعدام كرد؟
حرفهاي متفاوت و مختلفي كه مكمل هم هستند و هر يك به نوعي ماهيت رژيم و شرايطي كه رژيم در آن گير كرده و نياز و اجبارش را توضيح مي دهند. فرضها و احتمالها و دليل هاي مشخصي اين جنايت و اعدام را از بسياري اعدامهاي ديگر كه رژيم روزانه مشغول آن است، متمايز مي كنند. اما در عين حال كه غلط نيستند، مرا قانع نمي كنند.
گو اينكه ريحانه با پايداري هفت ساله اش در زندان و زير بازجوييها و شكنجه ها، ضربه سنگيني به شخص ولي فقيه و دستگاه او زده بود و مي دانست كه از اعدام گريزي نخواهد يافت. او هم چنين با پايداري اش تا آخرين لحظه ها و ماهيت پرونده اش كه خود خالق آن بود، ضربه يي به دك وپوز آخوند روحاني زد، كه سرنوشت سياسي او را جذابتر مي كند.
براي كساني كه هنوز نفهميده باشند، سرشت فاشيسم دينيِ زن ستيزِ قرون وسطايي در همه باندها و جناحهايش و در تار و پود اين رژيم و در تمام اعضا و جوارحش يكسره جاري است، پاسخي كه ريحانه بعد از اعدامش از زبان يك«زن ِ زن ستيز» در شمار كارگزاران اين رژيم بيرون كشيد، تجربه ارزنده يي است.
 به قول خود ِ ريحانه«خانوم» سخنگوي وزارت خارجه رژيم ولايت فقيه، محكوميتهاي جهاني«…درخصوص اجراي حكم مجازات خانم ريحانه جباري را مداخله‌جويانه توصيف كرد… و گفت: دخالت در يك پرونده قضايي كه مراحل و روند حقوقي و قانوني را بر اساس آيين دادرسي به‌طور كامل طي كرده و حق تجديدنظر نيز در آن لحاظ شده، قابل‌قبول نبوده و مردود است» (مرضيه افخم در خبرگزاريها).
براي من باوركردن و قانع شدن به دلايل رژيم در اين اعدام كه هر يك به تنهايي و در مجموع غلط نيستند، ساده نيست. چه به خاطر ضربه يي كه ريحانه در 7سال پيش به يك مأمور اطلاعاتي زده بود؛ چه به خاطر محتواي پرونده با هر ابعادي از فضاحتهاي رايج در درون رژيم؛ چه پاسخ به مخالفتهاي جهاني با اين حكم و نياز به شاخ و شانه كشيدن در برابر غرب.
چيزي ذهنم و قلبم را در مورد اين دختر جوان به تلاطم مي كشاند. در پي دليل خاصي بودم كه مي توان از بابت آن به آرامش و يقيني دست يافت كه ريحانه كارش را كرده و پيش برده و پيروزِ ميدان هماوردي با رژيم شده و اين دليل را يافته ام.
ريحانه 6ماه قبل از اعدام(در12فرودين93- يعني سالگرد تأسيس اين رژيم نكبت بار) با صداي خودش به عنوان وصيتنامه، خطاب به مادرش بيان كرده است.
از روي اين وصيتنامه و بقيه حرفهايش مي توان دريافت كه بسا بيشتر از آن چه در صحنه مجازات ِ به حقِ يك مأمور اطلاعاتي رژيم رخ داده؛ خيلي بيشتر از تمام سالهايي كه در اسارت؛ با بازجوها و دسيسه ها و ركب زدنهايشان درآويخته و به رغم جواني و كم تجربگي و به رغم زن بودنش در فضاي زن ستيز اين رژيم، نشيب و فرازها طي كرده؛ بعد از اعدامش، از فراز دار، بر انديشه پليد حاكم و مغزهاي فاسد آخوندهاي تبهكار اين رژيم مي تازد و اين رژيم را زير ضرب گرفته است.
هنرش در بيان وقايع و صحنه ها و شيوايي اش در بيان احساس و عاطفه و انديشه هايش، پختگي و استحكامي دارد كه نمي توان نبوغ فردي يك دختر 19ساله با 7سال سابقه زندان و در آن همه گيرودار و در ميان آن همه تب و تابها، تفسيرش كرد.
مي خواهم بگويم كه او«تك نمود» نيست، مظهر پديده يي به نام سطح و مدار شكوفايي و بالندگي نسل نوين دختران ايران است.
با شيوايي و سادگي نتيجه رويارويي 7ساله اش با رژيم را اين طور خلاصه مي كند كه: «جهان بيني من عوض شده است»!
جمله كوتاه و ساده يي كه به ظاهر توضيحش نمي دهد، پرسش برانگيز است: جهان بيني اش چه بود و حالا چه شده؟
از روي اين كه به مادرش گفته«ارثيه كاغذي فراواني برايت گذاشته ام»، حدس زدم شايد جهان بيني جديدش را در آن نوشته هاي مفصل تشريح كرده باشد و تا زماني كه آنها را تماماً نخوانيم از كجا بفهميم كه جهان بيني او چه بوده و چيست؟
آخر واژه«جهان بيني»، گاهي از نوع آن«قلمبه سلبمه» هايي مي نمايد كه اگر چند جلد كتاب در موردش نخوانده باشيم، باورش نمي كنيم. يادآوري اين كه اولين بار كارل ماركس واژه«جهان بيني»(1) را به كار برده يا خودش آن را وضع كرده، براي قبول پيچيده بودنش كافي است.
آن توصيف واژة«جهان بيني» كه در ذهنم مانده، تعريف پر طول و تفصيلي است شامل خيلي چيزها؛ از اين كه، دستگاه يا سيستمي از نظريه ها، مفاهيم و تصورات درباره جهان و انسان و تاريخ و عقايد فلسفي و اجتماعي و سياسي و اخلاقي و هنري و علوم طبيعي؛ تا اين كه، بازتاب هستي اجتماعي و منوط به سطح آگاهيهاي بشري در هر مرحله معين و نظام اجتماعي و اين كه مناسبات انسان را با جهان پيرامون تعريف و تعيين مي كند و معيار و شاخص برخورد با جهان پيرامون را به دست مي دهد و سرانجام اگر با قوانين عيني رشد جامعه منطبق باشد، يك جهان بيني واقعگرايانه است و…(2)

ماهي سياه كوچولو و انقلاب ايدئولوژيك
اين سوابق امر در مورد«جهان بيني» مرا به سوي اين سوال مي رانند كه دختر دانشجوي طراح دكور و دانشجوي هنر كه مشغول كسب و كار براي گذران زندگي در شرايط اقتصادي ايران امروز بوده، و به قول خودش در 19سالگي«به حادثه پرت شد» و آن 7سال را گذراند، جهان بيني اش چگونه عوض شد؟
مگر در زندانهاي رژيم به دخترهاي ما چيزي ياد مي دهند يا آزار و شكنجه و بازجوييها و فشارهاي مداوم جايي باقي مي گذارد كه به اين چيزها بپردازند؟
غرق پرداختن به اين سوالها بودم كه ناگهان دو واقعيت عيني هوشيارم كرد. دو تجربه ملموس و ماديِ در دسترس.
يكي تجربه خودم كه در رويارويي با همين رژيم، در سازمان مجاهدين خلق قدم به مراحل گوناگون يك تحول انديشگي گذاشتم و در مسيري قرار گرفتم كه آن را«انقلاب ايدئولوژيك دروني» مي ناميم.
مسيري كه حالا كارش به تأسيس شوراي مركزي سازمان كشيده است. به خواهر مريم فكر كردم كسي كه خودش تجربه عيني تحول و دگرگوني انديشه و جهان بيني را داشت«اندر آن آينه صدگونه تماشا مي كرد»(3). و به ريحانه جباري با همه ويژگيها و استعدادهاي درخشاني كه از روي زندگي و مرگ و نوشته هايش مي توان بازشناخت، آخر جهان بيني انسان اجتماعي چيز مجردي نيست. در حضور و محيط اجتماعي اش ريشه دارد و در عمل اجتماعي اش شكل مي گيرد.
آيا تصادفي يا دلبخواهي است كه به دو«جهش» مشخص در مسير تجربه مادرسازمان مجاهدين دراثناي اين بحث به ذهنم رسيد؟
تجربه دوم مربوط به كودكي و نوجواني يعني دوران دبستان و دبيرستان بود.
قصه ماهي سياه كوچولو، نوشته صمد بهرنگي، شايد محبوبترين، معروفترين و تأثيرگذارترين متن ادبيات كودكان ايران باشد و اگر تعصب ما به نسل خودمان تلقي نشود، بعيد است بتوان متن ديگري در ادبيات كودكان ايران تا اين درجه اثر گذار پيدا كرد.
سادگي و شيوايي و زيبايي آن قصه و محتوايش چنان بود كه در ميان نسل ما، يعني پدران و مادران ريحانه ها، كمتر كسي را مي توان يافت كه بدون خواندن قصه ماهي سياه كوچولو قدم به راه مبارزه و فعاليت سياسي و اجتماعي و روشنفكري گذاشته باشد.
اكسيري كه صمد بهرنگي به قصه ماهي سياه كوچولو تزريق كرده، اين چند جمله ساده است:
اين كه: بايد خلاف جريان آب شنا كرد
اين كه: زندگي و مرگ من مهم نيست. مهم اين است كه زندگي يا مرگ من چه تأثيري در زندگي ديگران دارد.
ما _كودكان و نوجوانان آن نسل_ از اين پيامها و حرفهاي نو سيراب مي شديم و بي آنكه در لحظه دريابيم، راهي به سوي يك سرنوشت در برابرمان گشوده مي شد.
چندسال بعد در دوره دانشجويي، وقتي سرگذشت صمد و همرزمش بهروز دهقاني و پراتيك آنها در آموزش كودكان روستاهاي آذربايجان را خواندم، وقتي شنيدم كه صمد و بهروز در حرفها و قصه ها و نوشته هايشان زندگي مي كرده اند، موضوع به چيز ديگري بدل شد.
آنها مظاهر يك نسلِ مبارزه جو و انقلابي بودند(فداييان خلق و مجاهدين خلق) در سالهاي پاياني دهه40 و آغاز دهه50 شمسي، پيشاهنگان و طلايه داران مسيري شدند كه تا امروز به رغم سياهترين ديكتاتوري مذهبي و ارتجاعي جهان معاصر، فضاي سياسي و چشم انداز تحول را در ميهن ما ايران، شاداب و سرزنده نگه داشته است.
بعدها در سالهاي مبارزه دانشجويي، مقاله يي از دكتر منوچهر هزارخاني«جهان بيني ماهي سياه كوچولو» خواندم كه گويا به مناسبت مرگ صمد بهرنگي نوشته بود و دريافتهايم از قصه صمد و زندگي صمد و نسل همرزمانش را روشن تر كرد.
آن روز هم به ذهنم رسيده بود كه«جهان بيني» يك«ماهي سياه كوچولو» ديگر چه صيغه يي است؟
«جهان بيني ماهي سياه كوچولو» و«عوض شدن جهان بيني ريحانه»، برايم به يك اندازه عجيب بود. ولي اين واقعيت انسان اجتماعي است كه بخواهد يا نخواهد، بداند يا نداند، جهان بيني دارد و بر اساس آن حركت مي كند.
يادآوري اين دو تجربه خودم، براي فهم موضوع ريحانه و مسيري كه طي كرده به تلاش ساده يي راه برد.
همان طور كه هيچ كس فكر نمي كرد، آن ماهي سياه كوچولو با آن جهان بيني اش، سر از دريا دربياورد، كسي نمي دانست و تصور هم نمي كرد كه آن انقلاب ايدئولوژيك كه هر يك از ما به آن قدم گذاشتيم، به اينجاها و اين حرفها بكشد و تازه قرار است بازهم در همين مسير«جهش» كنيم و اوج بگيريم. همان قدر كه ما مي توانيم مسير طي شده را ببنيم، ريحانه هم جهان بيني اش را در همان وصيتنامه شيوا و گيرا و زيبا در برابرمان گذاشته است.

دو جهان بيني: «تسليم» يا«نبرد»؟
وقتي دوباره حرفهايش را خواندم و شنيدم، عجيب بود كه تمام يا بخش عمده آن توصيفها از واژه«جهان بيني» كه من در كتابها دنبالش بودم را، در وصيتنامه اش بيان كرده و به ما نشان داده است.
فاصله تسليم و نبرد و انتخابش در آن لحظه را در جاي ديگر هم به شيوايي توضيح داده.
اما اين جا نشان مي دهد كه به دو نتيجه سراپا متضاد و تأثيرهاي سراپا متفاوتِ اين دو جهان بيني بر سرنوشت خودش و پيرامونش، آگاه بوده است.
جهان بيني او مناسبات طبقاتي پيرامونش و طبقه حاكمي كه مأمور اطلاعاتي متجاوز جنايتكار«مقام دار» فقط يك نمونه آن است و سرنوشت هركس كه در نظام حقوقي و قانوني ولايت فقيه، مال آن طبقه نيست را، به وي شناسانده است.
در جهان بيني ريحانه با اقدام ها و ضربه هاي بسيار ساده مي توان سرنوشت را به دست گرفت و پايان قصه را دگرگون كرد.
اين كه ريحانه زنده است، ديگر فقط احساس من نيست. واقعيتي است كه خودش مي دانسته و در جهان بيني اش پيشاپيش به آن اشراف داشته است. اما در جهان بيني او اين«رسالت» مفت و مجاني و«بي هزينه» نيست.
جهان بيني او عيني است و چرخه«خطا و تجربه» طي كرده است.
جهان بيني او در تجربه جهان پيرامونش و قوانين سرسختي كه بر آن حاكمند و دست و پنجه نرم كردن با آنها عوض شده است. شناخت او از مهمترين پديده و علت العلل همه چيز، درك عيني مشخصي به دست مي دهد.
جهان بيني او راه شناخت سرشت رژيم را برايش هموار كرده است. واقعيت عيني، پرده فريب را بر چهره سالوس و رياي نظام آخوندي و عدالت و قضاييه فاشيسم زن ستيز ديني از مقابل چشمانش دريده است.
هر جهان بيني، ارزشها و فرهنگ و هنر و اخلاق و زشت و زيباي خاص خود را دارد.
در نظامي كه هيچ زني حق ندارد آواز بخواند و صداي ترنم او هم نبايد شنيده شود!!
در جهان بيني او،معني تداوم حياتش را در نثار و ايثار بيكران يافته است.
 وصيت مي كند كه قلب و چشم و كليه و اعضاي حياتي بدنش به بيماران نيازمند داده شود. همه چيزهايي كه نشاني از فرد او دارند را به ديگراني كه نديده و نمي شناسدشان، هديه مي كند! براي نيازمنداني كه از اين طريق زندگي يا آسايشي را باز مي يابند؛ تمام نشانه هاي وجودش را فنا مي كند و وجود خودش را در بقاي ديگران به كمال مي رساند.
وقتي نمي خواهد نبودنش را احساس كنند، يكسره در وجود و حضور ديگران تجلي مي كند تا از اين طريق زنده بماند.
از خودگذشتن و به غير بخشيدن و براي ديگران خواستن.
در جهان بيني ريحانه چيزي بي پاسخ و يله نيست و سمت و سوي مشخصي دارد.
متهمان حقيقي كه بايد به دادگاه كشانده شوند و پاسخگو باشند كجا هستند؟ با هوشياري و شيوايي تمام، همه شان را فرامي خواند به«دادگاه خالق هستي».
تمام متهمان را در مناصب قضايي و اجرايي و مواضع حكومتي سركوبگرانه شان نام برده و سلسله مراتب قضاييه رژيم را به محكمه فرا مي خواند.

بقاي جاودانه در فداي بيكرانه
حالا من آرامشي دارم و پاسخ سوالهايي كه طي اين هفته در باره اين حادثه به ذهنم مي رسيد را يافته ام.
مي خواهم يك معما و پاسخي كه خودم به آن مي دهم را جمعي كنم. چيزي را كه ريحانه در جهان بيني اش تشريح نكرده اين است كه انسجام و يكدستي جهان بيني او از كجا آمد؟
جهان بيني او از جايي تولد يافت و شروع به شكل گيري نمود كه پاسخ ساده و روشن اما قاطع و يكسويه يي به مسأله اساسي«تسليم يا نبرد» داده بود، از اين طريق بودكه او همه درها را براي فهم همه چيز به روي خودش گشود.
ريحانه از همان جا كه گفت: «ياد گرفتم، گاهي بايد جنگيد»، سرچشمه آموزشها و فراگيريها را يافته بود.
تجربه ريحانه، همان تجربه ماهي سياه كوچولو و تجربه انقلاب ايدئولوژيك دروني ماست. ماجراي جهان بيني ريحانه، حقيقتي را برايم تازه كرد و جلا بخشيد كه مهمترين موضوع سياسي و اجتماعي نيم قرن اخير جامعه ايران است.
آيا پايداري ريحانه و دگرگوني جهان بيني او، بي وقفه پيش نخواهد رفت و به فراز شكوهنمدي كه تجربه عيني من و ما در«انقلاب ايدئولوژيك» سازمان ماست، ارتقاء نخواهد يافت؟
پس چرا نابرابري و ناروايي و كج فهمي در مورد انقلاب ايدئولوژيك با واقعيت عيني آن، چنين ابعاد نجومي داشته است؟
آيا جز اين است كه اين نابرابري و ناروايي ها، محصولات يا تركشها و تراشه هاي رويارويي همين دو«جهان بيني» هستند؟
فداكاريها و از خودگذشتگي هاي از آن نوعِ بسيطي كه ريحانه در خلوت زندان، براي پرداختگر شدن و تلاش عامدانه براي دريافتگر نبودن و چيزي نخواستن و چشمداشتي نداشتن، كشف كرده بود، در مناسبات جمعي و تشكيلاتي مجاهدين، به مدارهاي بسيار بالاتري تكامل يافته كه مضمونش زدودن همه آثار فرهنگي و ايدئولوژيك و اخلاقي سوداگرانه و امتيازهاي استثمارگرانه فردي و جنسي و اقتصادي و اجتماعي و قومي و مذهبي است.
زندگي ريحانه در«پايان واقعي»اش به يك«آغاز حقيقي» رسيده است.
پاياني كه زن ستيزي فاشيسم ديني حاكم برايش رقم زده بود، ولي آغاز حقيقي اش، به كجا مي انجامد؟
اگر وجود و گسترش نقش زنان در سازماني با ابعاد و تأثير سياسي كه مجاهدين در ايران دارند، منطبق بر واقعيتها و مرحله رشد جامعه نبود؛ آيا دست كم در 10سال گذشته، اين سازمان زير شديدترين و كوبنده ترين شرايط و تحولات سياسي بين المللي و منطقه يي، سرنوشت ديگري و سوق ديگري نمي يافت؟
همان طور كه بقا و ارتقاي سياسي و تشكيلاتي مجاهدين طي يك دهه، نظر به معادلات محض نظامي و سياسي، غيرمنتظره و باورناپذير مي نمايد؛ جهان بيني ريحانه در شرايطي قوام و دوام يافت و در لحظه مرگش به«جهش» و تولدي و كيفيتي انجاميد كه طي 7سال اسارتش در معادلات حاكم و رايج، نامحتمل ترين نتيجه بود.
 از روي بيان سليس و شيواي ريحانه از جهان بيني اش، مي توان دريافت كه«جهان بيني ماهي سياه كوچولو» كه در زمان تولد پيشتاز مبارزه انقلابي ايران، رمز«بقاي جاودانه» را در«فداي بيكرانه» يافته بود، در پيچ و خم موجهاي كف آلود و ضربه هاي كشنده سنگلاخ هاي بستر اين نهر يا آن رودخانه، سرانجام راه خود را به دريا گشوده است.
يك شوراي مركزي با بيش از هزار زن انقلابي ذيصلاح، واقعيت تشكيلاتي و ايدئولوژيك ما را به تضادهاي جوشاني در اعماق جامعه ايران پيوند مي دهد و ريحانه تنها يك نمونه آن است.
واقعيت سهل و ممتنع انقلاب ايدئولوژيك(بسيار پيچيده و سخت و همزمان بسيار ساده و آسان)! با واقعيت مقاومت شگفت انگيز دختران و زنان ايران، در زير يوغ وحشي ترين فاشيسم زن ستيز مذهبي، دو پديده جدا از هم نيستند.
اين ها دو وجه و دو گونه يا دو جلوه از يك واقعيت اند كه به سوي چيزي خلاف انتظار يا خرق عادت رهنمون شده اند.
11آبان 93
زندان ليبرتي
-------------------------------
  1. اصل آن واژه كه ماركس به كار برده در زبان آلماني Weltanschauung است.
  2. خلاصه يي از ديكشنري فلسفي روزنتال درباره مفهوم«جهان بيني»
  3. حافظ- غزل 143:  سالها دل طلب جام جم …

۱۳۹۳ آبان ۱۱, یکشنبه

تلخي يك خاطره تاريك از گذشته

اميد سعيدي

تلخي يك خاطره تاريك از گذشته... ـ اميد سعيدي

روشناي نويدبخش اميدي رو به آينده 

نميدانم چه ساعتي، اما حوالي عصر بود كه مشغول تماشاي تلويزيون سيماي آزادي بودم. ناگهان اين خبر را شنيدم: خطر اعدام قريب الوقوع ريحانه جباري...با شنيدن اين خبر شوكه شدم. با خودم گفتم باز چه خبر شده؟ اين دفعه موضوع چي بوده و چه بهانه تراشي پوشالي براي اعدامي ديگر كرده اند؟ بار ديگر رژيم جنايتكار آخوندي كدامين بي گناه را به دار خواهد آويخت؟
بعد از اطلاع از موضوع، سوال اولم اين بود كه مگر دفاع از ناموس و شرافت، آنهم در مقابل يك پاسدار جاني اطلاعاتي كه قصد تعرض دارد،گناه محسوب مي شود و حكمش اعدام است؟ بي اختيار ياد مجيد افتادم. مجيد كاووسي، چه زيبا و قهرمانانه در حالي كه مي خنديد، بر طناب دار بوسه زد. خنده اش يك خنده معمولي نبود، بلكه به سخره گرفتن شكنجه گر و درهم كوبيدن هيبت و هيمنه پوشالي جلاد بود. خنده ظفر و پيروزي بود، انگار با اين خنده مي خواست فرياد بزند: اي جلاد ننگت باد، آري چيزي ديگر ديده بود. حس عجيب و شگفت انگيزي است كه اكسير رهايي مي پراكند و نويد زندگي نويني مي بخشد.
سپس ياد خاطره اي افتادم، يكبار از همكلاسي هايم شنيدم كه رژيم مي خواهد 2مرد و يك زن را در ملأ عام به دار بياويزد. قبلاً، فراوان از اينطرف و آنطرف و مردم كوچه و بازار از اعدام شنيده بودم اما اين بار احساس مي كردم خيلي برايم ملموس و نزديك شده، در لحظه حس شومي بهم دست داد، تنم لرزيد ودر دنياي سادگي خودم گفتم آخر چطور يك انسان مي تواند طناب دار بر گردن انسان ديگري بياويزد و او را بكشد؟! و اصلا چه حقي دارد و اين حق را از كجا آورده است؟ آيا ارزش جان يك انسان به ارزاني يك امضا و تقديرش تنها با لغزش مسموم و شوم نوك قلم بر برگه اعدام رقم مي خورد؟!
بعد از 3 ـ 4 روز شنيدم كه اعدام انجام شده و جلادان براي زجركش كردن زن بيگناه طناب دار را به شكل غير معمول بر پشت گردن او انداخته بودند، تا دل آخوند و آخوندصفتها خنك تر و ماهيت زن ستيزي شان هرچه بيشتر برملا شود.
امروز، بعد گذشت ساليان از اين خاطره و با درك و فهم امروزي از زن ستيزي اين رژيم ضدبشري و قرون وسطايي و دجال، بسيار خوشحال هستم كه هرگز براي ديدن آن صحنه نرفتم. از آن تاريخ به بعد يك چيز برايم حك شد، اينكه اعدام نبايد باشد. زيرا هيچ هدفي جز ياس و نااميدي و رعب و وحشت ندارد. هدفش تنها براي دوام حاكميت جلادان و ايجاد سركوب و اختناق است. اگر نه، كه براي اصلاح جامعه! از قهر و زور استفاده نمي كنند.
گذشت و شنبه تلخ فرا رسيد. دوباره از سيما شنيدم اين حكم اجرا شده و جلادان تاب تحمل ريحانه قهرمان را نياورده اند و... ا... ع... د... ا...م...
دنيا را بنگر كه از يك سو، نهايت وقاحت و بي شرمي و شقاوت و وحشي گري قرون وسطائي از سوي رژيم زن ستيز و اشغال گري كه ميهن اسير ما، ايران را با انديشه هاي قرون وسطائي خود به اسارت گرفته است و از سوي ديگر مقاومتي گُرد و گردن فراز،متشكل از زنان و مردان و جوانان از دختران و پسران اين ميهن در مقابل اين همه شقاوت و اعمال و كردار ضدبشري آخوندها قد علم كرده و در جنگ با اين رژيم ضدملي و ضد اسلامي سر باز ايستادن هم ندارد.
در اعلام تاسيس شوراي مركزي كه در پيام خواهر مريم، رئيس جمهوربرگزيده شوراي ملي مقاومت ايران به مسئول اول سازمان مجاهدين در 26 مهر 93 آمده و خواستار تاسيس اين شورا متشكل از 1000 زن مجاهد خلق شده بود، اين پيام موج مي زند كه آري آري، سرنگوني آخوندهاي زن ستيز حاكم بر ميهنمان ايران، دست يافتني است و نبايستي فريب دجالگري و افسون توطئه ها و خزعبلات اين آخوندهاي شرير و هرزه را خورد. اين اميد را به همه، و به زن و مرد ايراني بشارت و نويد مي دهد كه تنها كافي است با الگو قرار دادن زنان و مردان مجاهد خلق در زندان ليبرتي، به اين وظيفه ملي و ميهني و عقيدتي قيام كرده و انتخاب خود را براي سرنگوني اين رژيم و برپايي يك ايران آزاد و آباد، به تمام و كمال به اثبات برسانيم و با ارتش قيام و آزادي، دمار از روزگار آنها در بياوريم و به جهانيان نشان بدهيم ايران زمين جاي اين دجالان بي وطن نيست و با آنها شناخته نشده و نمي شود.
براستي كه اعدام و اعمال شنيع و ضدبشري ديگري همچون اسيدپاشي، پيامي جز ضعف و زبوني و درماندگي و به شماره افتادن نفس هاي آخرين اين رژيم پوسيده ندارد.
هرچقدر اين رژيم ددمنش بيشتر قرباني بگيرد، هر اندازه ريحانه ها و مجيدها, قهرمانانه پرپر بشوند، ولي اين خونها روزي به بار خواهد نشست و از آنها سيلابها و آتشفشانهايي جاري خواهد شد كه دودمان رژيم پليد را نيست و نابود خواهدكرد.
 بقول برادر مسعود مگر مي شود بهار را از آمدن بازداشت و مانع روييدن گلها شد، و مگر مي شود خلقي را تا به ابد اسير نگه داشت.. ؟ هرگز....
بياييد باهم كلام خواهر مريم را فرياد بزنيم كه:
ميهني مي‌سازيم
که در آن قانوني
برتر از خواستة مردم نيست
ميهني مي سازيم
که در آن چوبه دار،
نيست جز خاطره‌يي تلخ و فراموش شده
هيبت جراثقال
مي‌دهد باز
ز سازندگي شهر پيام
ميهني مي سازيم
که در آن لغو شده
حکم شوم اعدام.....
مشق هر روزة فرداها با خط درشت
در همه کوچه و برزن اينست:
نه به شلاق و شکنجه
نه به جراحي گلخند و تبسم
نه به سرکوبي مردم
نه به ويرانگري هسته‌يي و بمب اتم
قلب اين خاک فقط کانون
انفجار شادي است
حق مفروض و مسلم تنها
همه جا آزادي است...
ميهني مي‌سازيم
«که در آن وسعت خورشيد به‌اندازه چشمان سحرخيزان است»
نام اين ميهن آزاد شده
ايران است
نام اين ميهن آزاد شده
ايران است.

اميد سعيدي
رزمگاه ليبرتي ـ آبان 1393

۱۳۹۳ آبان ۱۰, شنبه

* در سوگ دوشیزه دُردانه باغ *


دو قصیده
* در سوگ دوشیزه دُردانه باغ *
آمدم باده بنوشم سر ِ میخانه باغ
ناگهان چشم من افتاد به ویرانه باغ
کو گلی ؟ نسترنی، یاسمنی در چمنی
تا ببینی سر ِ گل گردش پروانه باغ
پای هر نارونی ، یاسمنی پر پر شد
آه از این کشته دوشیزه یکدانه باغ
عشقبازی ِ گل و بلبل شیدا همه سوخت
مرده چشمک زن زن ، نرگس مستانه باغ
شده مخروبه زرد آن همه آبادی سبز
جغد در جغد شده وسعت ویرانه باغ
جغد ها کوخ نشین سر هر کوی و دمن
رفته از کاخ چمن دولت شاهانه باغ
هرج و مرجی شده در گنگره ی زاغ و زغن
غار غاریست در این مجلس بیگانه باغ
چشم ها چشمه خون است به یاس گل یاس
شده مجنون ، لب جو ، بلبل حنانه باغ
شده فانوس به فانوس شقایق خاموش
مانده در ظلمت خود صحن چراغانه باغ
نعش بابونه ناز است در آئینه جو
تهی از رایحه شد دختر ریحانه باغ
پای بید سر جو ، مرگ دوصد لیلی گل
برده تا اوج جنون بلبل فرزانه باغ
لشکر باد زده حمله به دارائی سبز
کرده خاشاک زمین دولت گلخانه باغ
طعمه ی گرگ خزان شد تن بابونه ناز
وای از این مرگ جگر گوشه یکدانه باغ
مژده ای مرغ چمن که از گذر گردش چرخ
نوبهار دگری سر کَشد از خانه باغ
آیه های تر ِ باران ، رسد از ابر کریم
تا دهد جلوه به این بی سر و سامانه باغ
ده زبان ، سوسن گل باز بروید لب جو
تا بگوید سر آب آن همه افسانه باغ
خیز نیلوفر گل از در و دیوار بهار
می شود جلوه گر و زینت کاشانه باغ
جان لبلاب چمن ، گرم بچسبد تن سرو
تا چشد شهد دمن دختر دردانه باغ
دیده ها خیره کند دامن گلدوز دمن
چشمه جاری شود از قعر نهانخانه باغ
نغمه در نغمه شود سمفونی دلکش باد
تا به رقص آورد آلاله ی جانانه باغ
نفس ِ باد به پیچد به تمامیت سبز
سینه ها پر شود از عطر گلستانه باغ
دل «اُدلی » بشود شور طرب خانه عشق
تا سراید غزلی سبز به شکرانه باغ
میراسماعیل جباری نژاد
م - ادلی
حنانه = بسیار ناله کننده ، نالان
لبلاب = نیلوفر صحرائی
رایحه = بوی خوش = عطر
ریحانه = هر گلی که خوشبو باشد = دسته ریحان
یاس = غم = اندوه
یاس = گل یاس
سوسن = گل ده زبان در ادبیات ما به خاطر شکل گلبرگ ها که مانند زبان است
* سرود دریا *
* تقدیم به همه دریا دلان میهنم *
لب را به فغان بگشا با موج گران دريا
توفان بلا افكن در ظلم زمان دريا
صد قـا فله در بند است اي مظهر آزادي
گلبانگ رهائي را باري تو بخوان دريا
جنگل ز تو جان گيرد گلبانگ ز جنگل ها
پيوند تو و جنگل رازيست نهان دريا
من شعر تو را خوانم از دفتر باران ها
بر گوش كوير ستان در اوج بيان دريا
در معبر دشتستان چشمان قــناري ها
بر رقص قـرنفـل ها اينك نگران دريا
با وصل تو و دشت است در گستره هامون
مـيلاد شقايق ها در فصل خزان دريا
گيسوي سحابت را بر دوش فضا گستر
وانگا ه سفر بنما تا قلب كران دريا
برقي زن ورعدي كن آهنگ قيامت زن
بر دشت عطش افكن فرياد و فغان دريا
در گستره هامون سوزي زعطش جاريست
درياب تو احوال اين تشنه دلان دريا
آيات محبت را با بوسه باران ها
برصورت دشتستان اينك به نشان دريا
بـگـذ ا ركه بلدرچين در چين چمن زاران
صد جوجه به بار آرد در امن و امان دريا
بگذ ار كه پروانه گلبوسه به چيند باز
از روي شقا يق ها خوش رقص كنان دريا
بگذار كه بگشا يد صد سوسن آزاده
در گـنـگره ي گل ها ده گونه زبان دريا
بگذ ار به رقصد داس در وسعت گندم زار
بلبل به نوا آيد گل ها به عـيان دريا
بگذار كه بنشيند در گوشه ي هر خا نه
بر سفره هر انسان بوي خوش نان دريا
بگذار كه تنديس سوزان كويرستان
سرشار زگل گردد چون باغ جنا ن دريا
بگذار ز جان شويند زنگا ر اسارت را
با جوهر آزادي هر پير و جوان دريا
از چشمه چشمانم خون جگرم جاريست
در سينه دلي دارم بي تاب وتوان دريا
ديوانه تر از قـيـس ام ليلاي من آزادي
ليلاي مرا بـسـتان از چنگ ددان دريا
توفـنده ترازتوفا ن پيچيده چه خوش اينك
آوازه آزادي در گوش جهان دريا
خورشيد جهان تابم از پاي به سر ( ادلي )
آتش فكند شعـــرم در ظلم زمان دريا
ميراسماعيل جباري نژاد
م ـ ادلي 0dly
٭٭٭
ادلي = به معني آتشين در زبان آذري
قـيس = نام مجنون عاشق افسانه اي ليلي
****

۱۳۹۳ آبان ۷, چهارشنبه

نگذاریم ماجرای اسیدپاشی به فراموشی سپرده شود

سخن روز - علیرضا یعقوبی


ماجرای اسید پاشی بر روی زنان هموطنمان در اصفهان به یک رسوایی بزرگ برای رژیم آخوندی تبدیل شد.

رژیم و دستگاه امنیتی آن که همیشه به ایجاد امنیت در جامعه سرکوب شده ایران در منطقه پرآشوب خاورمیانه تفاخر می کرد، نشان داد که تا کجا امنیت ایجاد شده اش در پناه سرکوب، چگونه می تواند در صورت نیاز، توسط عمله های آن ترک بر دارد. یعنی در یک کلام رژیم در پی تحکیم سرکوب، خود امنیتی را که به آن افتخار می کرد، به چالش جدی کشید.

دستگاههای عریض و طویل امنیتی رژیم و در رأس همه آنها وزارت بدنام اطلاعات آن همواره در پی القاء آن بیت معروف از شعر «ناصر خسرو» شاعر نامی ایران بودند که :

گر بر سر خـاشاک یکی پشّه بجنبد
جنبیدن آن پشّه عیان در نظر ماست

اما چه شد که اکنون بعد از یک ماه و اندی از اسید پاشی بر روی زنان وطنمان، رژیم و دستگاههای امنیتی آن نه تنها از دستگیری عامل یا عاملین اسیدپاشی عاجز شده اند بلکه بنا به اظهارات مدیر کل سیاسی و امنیتی استانداری اصفهان، آن تعداد مظنونانی را هم که دستگیر شده بودند، آزاد کرده اند.

ماجرای اسیدپاشی و ارتباط آن با «عامران به معروف و ناهیان از منکر» را پیش از همه «سایت آفتاب» وابسته به حسن روحانی رئیس جمهور رژیم، مطرح نمود که خواست از این ماجرا پس از ناکامی در گفتگوهای اتمی، در پس زدن رقیب نهایت استفاده را ببرد.

بر افکار عمومی ایرانیان روشن است که طرح این موضوع از جانب روحانی نه در دفاع از حقوق شهروندی و امنیت زنان کشورمان بلکه در این واقعیت نهفته است که «اصلاح طلبان» دروغین در پی پیروزی روحانی در انتخابات نمایشی گذشته ریاست جمهوری، تمامی تخم مرغهای خود را در سبد حل مسئله هسته ای چیده و عاجز از حل خواسته های دمکراتیک جامعه ایران به زعم خود در پی برچیدن تحریمها و حل مشکلات مضاعف اقتصادی ناشی از آن بودند.

در یکسال و نیم گذشته و از زمان آغاز ریاست جمعوری روحانی، از نقض شدید حقوق بشر در ایران تحت حاکمیت آخوندها نه تنها کاسته نشد بلکه بنا به گزارش احمد شهید نماینده ملل متحد در رابطه با وضعیت حقوق بشر در ایران، تشدید هم شد و آمار اعدامهای صورت گرفته گویای این واقعیت دهشتناک است.

پس تا آنجا که به نقض حقوق بشر و حقوق شهروندی بر می گردد، روحانی و اصلاح طلبان همراه او در پشت سر «ولی فقیه» رژیم ایستاده اند. این را می شود حتی از گفتگوی روحانی با خبرنگار CNN در زمان حضورش در نشست سالیانه مجمع عمومی ملل متحد در نیویورک دریافت که در کمال وقاحت مدعی شد که «گمان نمی برد خبرنگاری در ایران بخاطر حرفه اش در زندان باشد.»

دقیقا در همین همراهی رسوا باندهای رژیم است که عمله های آن بعد از انفعال اولیه در ماجرای اسیدپاشی ، حال تهاجم به روزنامه ها و سایتهایی که ماجرای اسیدپاشی و اعتراضات مردمی علیه آن را پوشش می دهند، در دستور کار خود قرار داده و در همین رابطه خبرنگارانی از سایت ایسنا دستگیر شده اند.

رژیم با تمامی توان در پی آن است که ماجرای اسید پاشی را به ورطه فراموشی بسپارد و در این راستا از تمامی اهرمهای فشار و سرکوب استفاده خواهد نمود اما باید یادآور شد که مسئله اسیدپاشی نه یک مقوله سیاسی که رژیم پرداختن به آن را تابو ساخته بلکه یک مسئله اخص امنیتی است که از قضا تمامی کارگزاران ریز و درشت آن، تحقق آن در جامعه ایران را از افتخارات خود بحساب می آوردند. بنابراین ماجرای اسید پاشی به یک پاشنه آشیل و چالش برای دستگاههای امنیتی رژیم تبدیل شده است.

باید بر این واقعیت عریان تأکید نمود که ماجرای اسید پاشی از طرح لایحه اختیارات برای عامران به معروف و ناهیان از منکر جدا نیست. عامران اسیدپاشی در «بیت رهبری» و گماشته های وکیل الدوله مسلوب الاختیار آن در مجلس، لانه کرده اند. در واقع این بیت العنکبوت ولی فقیه رژیم است که در پس اسیدپاشی قرار دارد و تمامی عمله اکره های آن در پی مرعوب ساختن مردم ایران و در قدم اول زنان آزاده ایران هستند که در این رژیم از ستم مضاعف رنج برده و بدین خاطر از ظرفیت و پتانسیل مبارزاتی بیشتری هم برخوردارند. وقتی رژیم بتواند پیشتازان مبارزه در سنگر آزادی و حقوق برابر را مرعوب ساخته و آن را از صحنه خارج سازد مسلما در گام بعدی از شرایط مساعدتری در سرکوب مردم برخوردار خواهد بود.

بنابراین باید با تمامی توان در پی دامن زدن به اعتراضات عمومی و مردمی و گسترش آن علیه جنایات سازمان یافته اسید پاشی بعنوان یک «چالش امنیتی» جدی و مخاطره آمیز برای جامعه ایران بود.

نباید گذاشت که وحوشی همچون احمد خاتمی و احمد علم الهدی و محمد رضا نقدی صحنه را قرق کنند. نباید به اصلاح طلبان دروغین اجازه داد که مسئله اسیدپاشی را وجه المعامله درونی با ولی فقیه رژیم و جنایتکاران لانه کرده در بیت او قرار دهند. تجربه دو قیام دانشجویی و عمومی سال های ۷۸ و ۸۸ پیش روی ماست.

باید در صفوف مستقل به اعتراضات در اشکال مختلف ادامه داد. مسئله اسید پاشی برخلاف دو قیام دیگر که وجه قالب آنها مطالبات سیاسی بود و لذا رژیم در سرکوب آنها از دست بازتری برخوردار بود، یک مسئله امنیتی و خواستی است که رژیم ظاهرا به وجود و تحقق آن در جامعه افتخار می کرد. حال باید آن اقتدار امنیتی را بر سر رژیم و ولی فقیه آن و تمامی عمله اکره اش خراب نمود.

متأسفانه نهادهای مدنی و صنفی تا کنون در اجرای وظائف خود از تأخیر غیر قابل جبرانی در اعتراضات به این جنایات سازمان یافته برخوردار بوده اند که زمینه ساز سر بر آوردن جنایتکارانی همچون احمد خاتمی و محمد رضا نقدی از موضع طلبکارانه شده است.

بالاخص هنرمندان ایرانی و در قدم نخست هنرمندان زن ایرانی باید بنا به وظیفه انسانی خود قیام کنند. باید صدای اعتراض زنان ایرانی را که اینچنین امنیت آنها توسط چارپایان وحشی رها شده از «بیت رهبری» مورد تعرض و تاخت و تاز قرار گرفته به مجامع بین المللی برسانند. چرا جامعه روشنفکری ایرانی به چنین رخوت و سستی گرفتار آمده است؟. خامنه ای تا کجا باید در جنایات پیش رود که به همت و غیرت ایرانی ما بر خورده و در برابر آن عکس العمل مساعد و درخور و شایسته نشان دهیم؟.

فرصت تنگ است، تلاش رژیم را در فراموشی سپردن جنایاتش علیه زنان ایرانی را عقیم بگذاریم و باید این امکان را فراهم آوریم که راه حل اعتراضات مردمی تا کسب نتیجه بر راه حل های سازشکارانه که در پی وجه المعامله قرار دادن اسیذپاشی بر روز زنان بیدفاع میهنمان هستند، پیشی گیرد.

اینچنین باد.

۱۳۹۳ آبان ۶, سه‌شنبه

خـبـر فـوري: شـاه مْـرد!!

 رحمان- ش

خـبـر فـوري: شـاه مْـرد!!- رحمان- ش

يكي، خري گم كرده بود نذر كرد كه اگر خر را پيدا كرد سه روز، روزه مي‌گيرد. 
بعد از سه روز گشتن و دربدري و پرس وجو با زبان روزه، خر را در گوشه‌اي پيدا كرد كه مرده بود. خيلي عصباني شد. با انگشت سبابه به آسمان نگاه و اشاره كرد و گفت: نامردم اگر به جاي اين سه روز، شش روز از ماه رمضان نخورم!

حالا، داستان ِاين رژيم است: 
-    بعد از آن‌همه بدبختي و نذر و نياز و خط و نشان، خر نظام در عراق مْرد و مالكي رفت. 
-    قبل‌تر از آن هم حاج آقا كوبلر با خانم بچه‌ها عراق را با چشماني گريان به مقصد كنگو ترك كرده بود.
-    سهم رژيم در دولت جديد عراق به حداقل رسيده و خامنه‌اي هركاري كرد نتوانست قوچ‌علي خودش، هادي عامري را در دولت جديد بچپاند. 
-    حاج قاسم هم ديگر در عراق سرش به سنگ خورده و خطش پيش نمي‌رود. چند ماه پيش كه يك تپه در بيابانهاي آمرلي گرفته بود بيچاره اين‌قدر خوشحال بود كه پيهِ 74ضربه شلاق را به تنش ماليد و با آن ريش و پشم سفيد شروع به جست و خيز ميموني پرداخت. 
-    هرروز موضوع محاكمه مالكي جديتر مي‌شود و جديداً از طرف رييس جمهور به او تذكر لساني داده‌اند كه كاسه‌كوزه سفرهاي بدون اجازه به اين‌طرف و آن‌طرف را جمع كند. 
-    رهبري جديد عراق هم تغيير شرايط را خوب فهميده است. برخلاف مالكي كه سربزير و دست‌به‌سينه و با پيراهن آخوندي دگمه بسته تا خرخره مي‌رفت ،كراوات زد و خون به دل آمران به معروف و ناهيان از منكر كرد! 
-    روابط رژيم با اكثر همسايه‌هايش مثل تركيه و پاكستان و عربستان به بدترين حالت خود درسالهاي اخير رسيده است.
-    مجاهدين هم كه به تازگي پرونده 17ژوئن را لوله كرده‌اند، مثل هميشه فرصت تهاجم را روي هوا زدند و همزمان با جشنهاي سي مهر اعلام شوراي مركزي كردند كه در پي آن خدا مي‌داند چه نقشه‌هايي براي نظام كشيده‌اند. هرشب هم يك سند از افتضاحات مالكي رو مي‌كنند كه مثلاً در ساعت 8 فلان شب در دفتر نخست‌وزيري يواشكي در گوش فالح فياض چه گفته است!
-    اوضاع و شرايط منطقه كاملاً تغيير كرده و يك ائتلاف جهاني بيخ گوش رژيم تشكيل شده كه برخلاف گذشته كه آخوند، خودش را بعنوان ريش سفيد و قدرت منطقه‌اي، نخود هر آشي مي‌كرد الان اصلاً به اين ائتلاف راهش ندادند! و خودش خوب مي‌داند كه اين‌جور ائتلافها دير تشكيل مي‌شود ولي اگر تشكيل شود حتماً چيزهايي را در منطقه تعيين تكليف مي‌كند.
-    وجود اين ائتلاف محاسبات رژيم را براي حفظ اسد به‌هم‌زد و نگه داشتن اسد در سوريه هرروز برايش مشكل‌تر مي شود و دوزاري‌اش افتاده است كه بعد از مالكي نوبت اسد است.

خلاصه بعد از سي سال مفت خوري رژيم براي فهم اوضاع فعلي‌اش تنها بايد به مصيبت‌نامه عطار تفأل زد: 
اَشـك مي‌بـارم بـه زاري بـر دوام                چِكْـنم و چِكْـنم همي گويم مدام 
چِكْنم و چِكْنم هميشه جفت ماست                مي‌نـدانـم مي‌نـدانـم گفت ماست

تنها تفاوتي كه داستان اول مقاله با وضع فعلي رژيم دارد اين است كه آن نفر با كسي كاري نداشت و فقط وعده شش روز روزه‌خواري داد(آن‌هم وعده)! ولي رژيم افتاد به جان ملت و شروع به اعدام و اسيدپاشي كرد. 
اَبـَر شاهكار نظام در عراق

همزمان با بالا بردن اعدام و سركوب و اسيدپاشي در داخل، همه عقلا و نوابغ و معممين و مكلاهاي نظام نشستند و عقلشان را روي هم ريختند و بزرگترين برگ برنده و سلاح استراتژيك خود را رو كردند و تصميم گرفتند با سلام و صلوات آن آجيل مشگل گشاي خود را براي مصاحبه با اين كانال تلويزيوني و آن روزنامه و براي جبران مافات و افشاي مجاهدين! و برگرداندن آب رفته به جوي، به عراق بفرستند: اختيارشان بر كه افتاد؟ 
آن مرد كذا و آن نامرد بي‌وفا، آن يهوداي اسخريوطي و آن مسخره نالوطي، آن بـَرد يماني و آن نگين خاتم[حاج قاسم] سليماني، آن نقطه فساد و آن پخمه عباد، آن تحفه نطنز: ”ابراهيم خدابنده” … زرشــــك!

قديمها رسم بود وقتي بنده يا غلامي پس از عمري چاكري و فرمان‌بري پير مي‌شد او را به احترام خدمات پيشين آزاد مي‌كردند ولي بدبختي رژيم كه يكي‌دوتا نيست و مهره ديگري بهتري از اين مفلوك پيدا نكرد. در نتيجه دوباره همين قيافه تكراري را باحرفهاي صد من يك غاز قبلي روانه بغداد كرد كه بنالد: 
”جان افراد مستقر در ليبرتي در خطر است و بيم يک فاجعه انساني ميرود… با کنار رفتن نوري مالکي از نخست وزيري در عراق، رجوي به ماندن در اين کشور اميدوار شده است… افراد داخل اردوگاه ليبرتي از خود اختياري ندارند که بخواهند تصميم بگيرند که ميخواهند خانواده هايشان را ملاقات کنند يا نه”.

اين بدبخت فلك زده چند وقت پيش هم در مصاحبه با اينترلينك گفته بود: 
”در سازمان به ما گفته بودند در ايران صورت زنان آرایش کرده را با تیغ خط می‌اندازند و خیلی موارد مشابه دیگر، اما ما را با ماشین به خیابان آوردند و دیدیم همه زندگی عادی خودشان را دارند”
واقعاً از همين چند جمله افاضات اين عنصر خاك‌برسر مي‌‌شود وضع رژيم را فهميد كه به چه روزي افتاده است كه همه نيروها و دستگاه سياسي خودش را براي مصاحبه‌هاي اين يارو بسيج كرده و اين بيچاره نمي‌داند اگر زماني فيلمها و اسناد و مدارك تيغ‌كشي عوامل رژيم عام دردسترس نبود الان ديگر تصاوير وحشتناك جنايات رژيم در اسيدپاشي در همه تلويزيونها و اينترنت آبروي نداشته‌اش را در جهان برده است.

خـبـر فـوري: شـاه مْـرد! 
درسالهاي بعد از انقلاب ضدسلطنتي در ايران هر وقت يك‌ نفر حرف پرت و بي‌ربطي مي‌زد مخاطبينش به مسخره ولي با قيافه جدي مي‌پرسيدند: مي‌داني شاه مْرده است؟! 
حالا هم بنظر مي‌آيد اين شوت‌مشنگ اصلاً نمي‌داند شاه مْرده است! و فكر مي‌كند اوضاع مثل قبل و زمان بختك مالكي است. با اين‌كه در بغداد است ولي تغيير دوران را نمي‌بيند و متوجه نيست كه ديگر هژموني با رژيم و مزدورانش نيست وكسي برايشان تره هم خرد نمي‌كند و رژيمي بودن امتياز نيست. انگار حالي‌اش نيست فاز عوض شده و دوران افول رژيم و صعود مجاهدين شروع شده و همه اينها تازه از نتايج سحر است. 
طـالب هرچـيـز اي يار رشيد                    جز همان چيزي كه مي‌جويد نديد 
گاو در بـغـداد آيـد ناگـهـان                    بـگـذرد از ايـن كران تـا آن كران 
از همه عيش و خوشـيها و مزه                او نـبـيـنـد غيـر قـشـر خـربـزه !

در وصف نظام، با«خر» شروع كرديم و با«گاو» و«خربزه» ختم كرديم. 
باور كنيد عمدي نبود. هرچه در آسمان علم و ادب و عرفان ايران زمين گشتيم لايق‌تر از اين براي ولي‌فقيه نيافتيم … 
عزت زياد!
رحمان- ش
ليبرتي

۱۳۹۳ آبان ۵, دوشنبه

زنان پاشنه آشيل رژيم آخوندي زنان پاشنه آشيل رژيم آخوندي


زنان پاشنه آشيل رژيم آخوندي - هادي جاهدنيا

خوش بود گر محك تجربه آيد به ميان تا سيه روي شود هر كه در او غش باشد
خيزش و تظاهرات به پيشتازي زنان عليه اسيدپاشي و تشديد سركوب توسط رژيم زن ستيزآخوندي در شهرهاي اصفهان و تهران و... باطل السحر همه ادعاها, دروغ پردازي ها و شكست تمهيداتي بود كه رژيم براي جلوگيري از قيام و خيزش مردمروي آن سرمايه گذاري بسيار كرده بود.
تمهيداتي كه بر اساس آن, اين روزها تلويزيون و تجمعات و منابر و رسانه هاي رژيم زن ستيز آخوندي را در داخل و خارج ميهن پر از لاطائلات و سوز وگداز سخنگويان رژيم و مزدورانش عليه مجاهدين كرده است.
اين تلاش هاي مذبوحانه و ياوه‌گويي ها به‌صورت شكوه و شكايت و ناليدن و يا اشك تمساح ريختن و يا تهديد و ارعاب و تكفير مجاهدين به اشكال مختلف مي باشد و همه يك هارموني را به صدا در مي‌آورند كه همچون ماشين اسقاطي و فرسوده‌يي را تداعي مي كند كه از هر گوشه و کنار آن صداي ناهنجار اجزاء موتور آن گوش هر شنونده‌يي را آزار مي دهد؛ سر و صدا و آه و فغاني كه پيامش ترس و وحشت از قيام و سرنگوني است. همان چيزي كه رژيم تلاش دارد با وارونه‌گويي از زبان خودش و مزدورانش، همين تصوير فروپاشي را به مجاهدين نسبت دهد و شاه‌بيت سخنان سردمداران رژيم، همان جنايتكاران و قاتلان فرزندان مردم ايران به منظور فرار و ايزگم كردن از اين واقعيت غيرقابل انكار است.
 ولي بعداز شكسته شدن شاخ ولايت در عراق و سرنگوني مالكي و شکل‌گيري ائـتلاف بين المللي عليه بنيادگرايي در منطقه و همچنين تنگناي سر آمدن زمان مذاكرات بر سر زهر خوران اتمي رژيم، مي‌توان واقعيت را بهتر ديد و شنيد، به بعضي از اين تلاش و تقلاهاي مذبوحانه نگاه كنيد:
پاسدار حسين اشتري جانشين فرمانده ناجا با وقاحت و دريدگي آخوندي كل مسأله را انكار كرده و با قياس به نفس آن را خبرسازي توسط مجاهدين دانسته و مدعي شده است: «(مجاهدين) با ارسال اخبار و گزارش‌هاي دروغ در خروجي رسانه‌هاي وابسته به خود مي‌خواهد آب را گل آلود کرده و ماهي خود را صيد کند (مجاهدين) مجموعه دروغ‌هاي زير را در اين خصوص منتشر کرده‌اند؛ ... نظام اسلامي پشت پرده اين اسيدپاشي‌ها قرار دارد، نظام اسلامي با اسيدپاشي به روي جوانان!!؟ به دنبال ايجاد رعب و وحشت در بين مردم است». (سايت وزارت اطلاعات 28 مهر 93)
پاسدار لاريجاني رئيس مجلس ارتجاع در جلسه علني روز 4آبان مجلس از طرح سرکوبگرانه امر به معروف که زمينه‌ساز اسيدپاشي به زنان ايراني است دفاع کرد و گفت: 
«مبادا کسي تصور کند اين امر براي جامعه جنبه فرعي دارد و مبادا کساني با اين فريضه مهم برخورد سياسي نمايند...اين همه فضاسازي عليه اين طرح و مرتبط کردن آن با برخي مسايلي که در کشور رخ داده کار نادرستي بود...يا بيان کردند در اين بحث عده‌يي خاص مي‌توانند اقداماتي انجام دهند، تعجب‌آور است».
پاسدار لاريجاني خطاب به باندهاي متخاصم رژيم گفت: 
«چرا فضاي سياسي کشور را بلاوجه غبار آلود مي‌نماييد. سياسي کردن يک اقدام زننده، جز فرصت‌طلبي چيز ديگري نيست، يک نامردي سياسي است، که متأسفانه زماني در دوره‌هايي هم از اين کارها شد و نتيجه آن تندروي‌هايي بود که به کشور لطمه زد... اين روش که تکرار همان روشهاي مذموم سابق است. عقل حکم مي‌کند که مسايل امنيتي در جامعه به سوي اجتماعي شدن سوق پيدا کند، نه بالعکس که پديده‌هاي سياسي و اجتماعي، امنيتي شود مخصوصاً وقتي ملاحظه مي‌کنند که در شرايط ملتهب منطقه، قدرتها مي‌خواهند آرامش کشور ايران که سنگر پايداري است بهم بزنند و گاه با رسانه‌هاي خود به تحريف و شينطنت مشغولند بايد توجه رسانه‌ها و سياستمداران بيشتر و دقيقتر باشد»
در پاسخ به همه اين لاطائلات و دروغ پردازي ها و تلاش و تقلاهاي مذبوحانه كه به منظور تشديد هرچه بيشتر سركوب و با هدف ممانعت از شكل گيري هر اعتراض و قيام و به خيابان آمدن مردم است، خيزش جسورانه زنان ميهن مان طي روزهاي گذشته كه از حمايت بين المللي و فراخوان هاي كميسيون زنان شوراي ملي مقاومت نيز برخوردار بود, تمامي تمهيدات سركوب گرانة آخوندها را درهم شكست.
قيام و اعتراض جوانان و زنان و مردان به‌جان‌آمده ميهن مان دراين هفته, با حضور هزاران نفر در خيابان‌هاي اصفهان و تهران و ... بار ديگر شعار دعوت به خيزش «نترسيد نترسيد ما همه با هم هستيم» را در سراسر ميهن طنين انداخت.
در يك نگاه ساده و گذرا به وقايع چند روز اخير و شعارها و ابعاد اين اعتراض و تظاهرات خيلي خوب مي‌توان وحدت و همبستگي آن را در ارتباط با عناصر پشتيباني كننده و سمت و سو دهنده به آن با الگو برداري از مقاومت هزار زن مجاهد در ليبرتي و پيشتازي آنان در صفوف سازمان مجاهدين و شوراي ملي مقاومت ديد و به آن احسنت گفت و به آن افتخار كرد، حركتي كه قطعاً در پيشروي خود مسير سرنگوني رژيم زن ستيز آخوندي را هموار كرده و با آنتي‌تز آن يعني رهبري هزار زن مجاهد اشرفي در رأس مقاومت خون‌بار ميهن مان به پيروزي نهايي مي انجامد.
هادي جاهدنيا ـ ليبرتي
آبان 1393