۱۳۹۶ تیر ۲۷, سه‌شنبه

حادثه آبیک نمونه ای از «خشونت کور» و رابطه آن با «آتش به اختیار خامنه ای» - سخن روز

دو روز پیش خبر رسید که در پادگان آموزشی جوادی نیای آبیک - قزوین، سربازی با استفاده از سلاح شخصی، بی هدف همقطاران دیگرش را هدف قرار داده است. در این حادثه ۳ تن از سربازان جان باخته و تنی چند دیگر با وضعی وخیم در بیمارستان بستری هستند و ضارب نیز بعد از ارتکاب این جنایت، «خودزنی» است و در حال حاضر در بخش آی سی یو (ICU) در بیمارستانی در قزوین بستری می باشد.

چنین خشونت های کور و بی هدفی یقینا ریشه در بیماری روانی دارد. این ناهنجاری برخاسته از یآس، نفرت و خشم و کین از شرایط موجود و ناامیدی از آینده است.

اینکه رژیم فاشیسم مذهبی حاکم بر وطن اسیرمان مقصر اصلی شکل گیری چنین روحیه ای در جامعه بالاخص در نسل جوان است بارها درباره آن سخن رفته است اما چاره کار چیست؟. باید نشست و به تماشای چنین سریال های خشونت های کور و بی هدف پرداخت یا اینکه پادزهری برای غلبه بر چنین شرایطی اندیشید؟.

هیچ شهروند آگاهی نمی تواند در برخورد با چنین شرایطی سکوت اختیار کرده و به سیر خودبخودی حوادث که جان شهروندان بی گناه را نشانه می رود، رضایت دهد. باید برای جامعه روشن ساخت که خشونت حتی هدفدار بخودی خود نه یک هدف بلکه آخرین سلاح و ابزار برای سرنگونی عامل رواج خشونتهای بی هدف در جامعه یعنی علت العلل حاکمیت شرایط خشونت آمیز در جامعه می باشد. یعنی در یک کلام سلاح تنها زمانی می تواند کاربرد منطقی و اصولی داشته باشد که در خدمت هدف انسانی و مردمی یعنی سرنگونی فاشیسم مذهبی حاکم در ایران قرار گیرد.

برای مقابله با یآس و نؤمیدی اجتماعی باید با هر وسیله و ابزار ممکن همگان را به مقاومت و ایستادگی در برابر رژیم و امیال شیطانی اش دعوت نمود. بر هیچ صاحبنظری پوشیده نیست که رواج چنین خشونتهای کور و بی هدف ، هدف رژیم ولایت آخوندی و برخاسته از امیال شیطانی اوست. وقتی ولی فقیه رژیم دستور به «آتش به اختیار» می دهد یعنی همین. یعنی گشودن «آتش به اختیار»، یعنی رواج «ترور کور»، یعنی هر کسی می تواند هم بجای دادستان و بازپرس و قاضی و ضابط و مجری قضایی نشسته و بجای همه اینها که بنا به سلسله مراتب هر کدام طبق قانون، حیطه وظایف تعریف شده ای دارند، حکم براند و آن را فی الفور به اجرا در آورد. یعنی رواج هرج و مرج و آنارشیسمی که هیچگاه نه تنها تغییر مثبتی را در حال و روز جامعه ایجاد نمی کند، بلکه عصبیت حاکم در جامعه راتشدید ساخته و به روح و کالبد «خشونت کور» جانی تازه بخشیده و به استمرار شرایط موجود کمک می کند.

باید روحیه جنگدگی و ایمان به آینده را در شب سیاه ولایت فقیه در دل و جان هر ایرانی و بالاخص نسل جوان بارور ساخت. باید به جامعه آموخت که مقابله با شرایط موجود «اتحاد»، «یگانگی» و «همبستگی» اجتماعی را طلب می کند نه نفرت و بکارگیری خشونت علیه یکدیگر را . این خواست و میل شیطانی خامنه ای و عوامل و ایادی سرکوبگر اوست که با عصبانی ساختن جامعه و رواج دادن خشونت و نزاعهای فردی و گروهی، روح اتحاد و همبستگی را از جامعه گرفته و به حیات ننگین خود با «تفرقه بینداز و حکومت کن» ادامه دهند. به عبارت ساده تر آنچه که در آبیک قزوین رخ داد، کاربرد اجتماعی «آش به اختیار» خامنه ای است. هر چند که او این مجوز را برای آراذل و اوباش «خودی» صادر کرده بود اما بکارگیری اینچنین دستور العمل هایی در جوامع استبداد زده و دیکتاتور گزیده از سوی توده های عادی و «غیر خودی» های به عصیان رسیده، قرین سابقه است.

هر کسی می تواند بنا به محیط زندگی و کارش مروج عشق به همنوع و در نهایت همبستگی و همدلی اجتماعی باشد. با قدری تفکر حول این قضیه می توانیم بنا به شرایط محیط زندگی خود از تنش ها و ناهنجاریهای دشمن شادکن جلوگیری کنیم و ، «اتش به اختیار» خامنه ای را عقیم گذاشته و تمامی سلاحها را در روز سرنوشت بسمت و سوی او و رژیمش نشانه رویم.

اینچنین باد.

علیرضا یعقوبی
۱۸ جولای ۲۰۱۷

۱۳۹۶ تیر ۲۵, یکشنبه

حادثه شهر ری و مسئولیت ما - سخن روز



در خبرها شنیدیم و خواندیم که در روز شنبه گذشته آخوند یدر متروی شهر ری قصد تعرض به یکی از هموطنان را به بهانه «امر به معروف و نهی از منکر» را می کند که مورد اعتراض جوان غیرتمندی قرار می گیرد که درگیری منجر به زخمی شدن آخوند متعرض می گردد.

بنقل از شاهدین، جوان یاد شده فریاد می زد: «من فرزند ایرانم، ما از دست آخوندها خسته شده ایم، ما آخوند نميخوايم، این چه مملکتیه، این چه جامعه اسلامیه، اینا به اسم اسلام دارن دزدی میکنن، این آخوندا همه شون دزدن، ما جونمون به لب مون رسیده از دست آخوندا ، من از هیچی نمیترسم…. .»

او در نهایت مورد شلیک مستقیم مآموران جنایتکار نیروی انتظامی قرار گرفته و بر اثر شدت جراحات وارده در حین انتقال به بیمارستان جان باخته است.

بر هیچ ایرانی آزاده و میهن دوستی پوشیده نیست که سرکوب ابتدائی ترین مطالبات مردمی راه به چه آتشفشانی از خشم و نفرت در درون جامعه ایران برده است که گاها اینچنین سر باز نموده و یکی از عوامل سرکوب را در بر گرفته و می سوزاند.

رژیم ولایت فقیه عاجز از پاسخگویی به مطالبات و خواسته های برحق مردم، تنها راه را در تشدید خفقان در جامعه ای یافته است که بجان آمده از تحقیر و سرکوب، ایستادگی و مقاومت را یگانه راه برون رفت از شرایط موجود می بیند. دیگر برای همگان اظهر من الشمس است که آخوندهایی که خود غرق در منکر دزدی و فساد و رشوه خواری و ارتشا و جنایت هستند، صرفا بخاطر جلوگیری از انفجار اجتماعی است که راستای تشدید سرکوب، به بهانه «امر به معروف» ، از سوی ولی فقیه رژیم، «اتش به اختیار» شده و در هر کوی و برزن مزاحم زنان آزاده وطنمان می شوند.

اما وظیفه ما بعنوان یک ایرانی آگاه آن است که تا آنجا که ممکن است خشم و نفرت فردی را به سمت حرکتی سازمان یافته و منسجم اجتماعی سوق دهیم. اعتراضات فردی هر چقدر هم که مغتنم و موثر در دفع آنی ظلم که باشند در نهایت همچون شهادت این هموطن بسی دلخراش بوده که در پیچ و خم حوادث روزانه به ورطه فراموشی سپرده می شود و نه تنها راه به یک حرکت در مسیر رفع ستم نمی برد بلکه به تشدید سرکوب و رعب و وحشت اجتماعی می برد.

باید از هر وسیله ممکن در عصر انقلاب انفورماتیک استفاده کرد و جامعه و بالاخص جوانان غیور این وطن را به انسجام و پیوستن به ارتش قیام دعوت کرد. اگر پیوند بین سازمان پیشتاز قیام و ارتش قیام شکل بگیرد آنگاه می توان از به هدر رفتن انرژی ها و پتانسیل های فردی اجتناب نمود و آن را بسمت یک حرکت گسترده اجتماعی هدایت و راهبری نمود. راهی جز این در برابر جامعه ما نمانده است و یگانه راه که ساده ترین راه هم می باشد، پیوستن به ارتش قیام و تشکیل یکان های آزادیبخش در نیل به این هدف یعنی هزار آشفشان الهام گرفته از اشرف و قهرمانان اشرفی است. بدین خاطر گفتیم ساده که امروز جامعه ایران از تمامی مدعیان خیالی مبارزه با فاشیسم مذهبی تهی شده است و تنها بهترین فرزندان این مرز و بوم هستند که همچون همین جوان هموطن فریاد بر می آورند «من از هیچی نمیترسم» آری تنها با همصدا شدن همه آنهائیکه فریاد بر می آورند «من از هیچی نمیترسم» «می توان و باید» قیام را شکل داد و سازماندهی کرد و از هدر رفتن نیروهای بالقوه ارتش قیام جلوگیری نمود.

به این وظیفه ملی و میهنی خود قیام کنیم.

علیرضا یعقوبی
۱۹ جولای ۲۰۱۷

۱۳۹۶ تیر ۲۳, جمعه

گردهمایی مقاومت و اضداد مجاهدین

هر سال با برگزاری سالیانه گردهمایی پاریس مقاومت ایران با هجوم همه جانبه رژیم و دم و دنبالچه های م در خارج از کشور در یک کری هماهنگ روبرو هستیم. فاشیسم مذهبی حاکم در ایران تلاش می کند بصورت رسمی و لوکس و آبکشیده اعتراضش را بشکل دیپلماتیک به برگزاری این گردهمایی نشلن دهد و از دولت فرانسه می خواهد که به این گروهک تروریستی اجازه برگزاری مراسم ندهد چرا که در غیر اینصورت پای آن دولت را به درخت نعنا خواهد بست آنهم در حالیکه رژیم در سرازیری قبر تاریخی اش بسر می برد و برگزاری این مراسم را تعجیل در مراسم کفن و دفن تاریخی اش می بیند. خوب دولت فرانسه هم با درک موقعیت ولی فقیه ، تره هم برای رژیمی که پدرخوانده تروریسم بین المللی بنیادگرای مذهبی است خرد نمی کند چون می داند که رژیم ولایت فقیه تا کجا برای به چالش کشیدن تحریمهای دولت جدید آمریکا تعجیل در عقد قرارداد با شرکتی همچون توتال دارد که عقد همین قرارداد در داخل با قراردادهایی همچون گلستان و ترکمن چای از سوی ایادی باند مخالف دولت مقایسه شده است .

در خارجه هم تمامی آنهائیکه سقوط رژیم را خطری برای منافع فردی و گروهی خود می بینند در کری هماهنگ با رژیم دیگر آن برخورد لوکس و آب کشیده دیپلماتیک را کنار زده و بطور لخت و عریان و در اوج دریدگی از «لچک» و اینکه نمی شود با آن رژیم را سرنگون کرد، سخن می گویند، انگاری که مجاهدین قرار را بر این گذاشته اند که با چنین حربه ای رژیم را سرنگون کنند و گویا این جماعت بهمین خاطر است که در هر مراسمی لخت و عور ظاهر می شوند تا نگهبان بیضه اسلام ناب ولایت فقیه باشند. در سمت و سویی دیگر دریده ای که جیره و مواجبی را که از «خانه پدری» می رسد را طیب و طاهر می خواند، پابرهنه و با مطلبی آماده کرده از چند صباحی پیش، فی الفور انتشار داده تا مبادا از غافله عقب نمانده و خلاصه نکند بموقع توپ (۱) را درنکند و بدنبال حرام خوری! بیفتد. و به تازگی هم «محمد سهیمی» این پادوی رسوا رژیم هم که شدیدا بدنبال هسته ای شدن رژیم بود، کشف کرده است که مجاهدین با اسرائیل در رابطه هستند و مجاهدین و سازمان آزادیبخش فلسطین و دولت مشروع آن به رهبری محمود عباس هر دو وابسته به اسرائیل هستند، پس زنده باد حماس و جهاد اسلامی و تمامی گروههای تروریستی ریز و درشت بنیادگرای به زعم سهیمی مستقل!!.

خوب دلیل اینهمه هجوم به سازمان و جریانی که بقول همین جماعت گروهکی بیش نیستند و در ایران حامی و هواداری ندارند و حامیان خارج از کشوری اینها هم یا از سیاره ای دیگر آمده اند و یا مثل همین جماعت حتما بی رگ وریشه اند!. خوب کشاندن و سازماندهی جمعی دهها هزار نفری که کار ساده ای نیست وگرنه این جماعت که هم حزب!ند و هم کمونیست! و هم کارگری! و یا در آنسوی دیگر تشنه گان بازگشت به سرزمین اهورایی که کم در این خارجه نیستند اما چرا از توان دور هم جمع شدن آنهم در مقیاسی کوچکتر برخوردار نیستند؟. خلاصه تناقض پشت تناقض است که از «گفتار» ها و تحلیل های این جمع بیرون می زند، فعلا که «عمل» را در میدان به مجاهدین واگذار کرده و به عبارت ساده تر به آنها باخته اند!.

اگر از این بنده حقیر بپرسید مشکل فقط در یک جاست. همه دردها و داد و فغانها از یک جا بر می خیزد و آنهم تشکیلات مقاومت و به بعبارت اخص تر، مجاهدین است. اینها که در همان در ایران عدد و رقمی نبودند. در بسیاری از شهرها. سازمانی همچون پیکار که همه این جماعت کمونیست کارگری زاد و ولد آن هستند، تعداد نفرتشان از انگشتان یک دست هم تجاوز نمی کرد. اما در حرف «ستاد آهنین رزم پرولتاریا» (۲) بودند و اندر «ناپیگیری مجاهدین خرده بورژوا»‌(۳) در هر شماره نشریه شان داد سخن می دادند ، زمانش که از ۳۰ خرداد ۶۰ که فرا رسید به ناگهان «در معذورریت خطیر» (۴) قرار گرفتند و مسئولینشان یا به همکار لاجوردی برای تواب سازی زندانیان مقاوم تبدیل شدند و یا بقایایشان به کردستان رفته تا جریاناتی همچون کومله را برای «مبارزه طبقاتی» علیه حزب دمکرات در خدمت تمام عیار فاشیسم مذهبی حاکم در تهران کوک کنند تا مبارزه برای حقوق خلق کرد به چنان دور تسلسلی گرفتار آید که از آن در نهایت ترور دکتر قاسملو و جریان میکونوس بیرون برند و این جماعت با تآمین نظر خمینی در کردستان در نهایت پیشمرگه های کومله رااین بار برای «تعمیق مبارزه طبقاتی» از کوهها و شهرها و روستاهای کردستان به سوئد کشانده و آنجا زمینگیرشان کنند!. آن طیف مقابل هم که اصلا زمانیکه در قدرت بودند هیچ پتانسیل و ظرفیت و توانی برای «حفظ قدرت» و کشور نداشتند تا چه رسد برای دستیابی و «کسب قدرت» مجدد بخواهند از آنچه که با خود برداشته و به خارج از کشور انتقال داده بودند ، بگذرند!. امثال سهیمی و همکاریش با تایک رسواتر از آنی است که بخواهیم وارد افشای ماهیت این طیف بشویم که حفظ بقای رژیم را از اهم واجبات عینی می دانند!!.

مشکل در این است که در نقطه مقابل این طیف ها از راست و چپ نما، مجاهدین بزرگترین سرکوب تاریخ علیه یک سازمان سیاسی را پشت سر نهادند. دهها هزار نفر از اعضا و هواداران آنها از میدان مبارزه و یا میادین تیر و اعدام و شکنجه گاههای قرون وسطایی فاشیسم مذهبی حاکم گذشتند اما تشکیلات و سازمانشان برپا ماند. نه تنها همچون این جریانات چپ نما صد شقه نشدند بلکه انسجامشان علیرغم گذشت از هفت دریای خون و مبارزه و شکنجه و اعدام بسیار بیشتر شد و وقتی در برخورد با سهمگین ترین توفان سیاسی در نیمه دوم قرن بیستم، بزرگترین سرمایه یک ارتش از آنها گرفته شد اما اعلام کردند که «ما زن و مرد جنگیم، از قضا بدون سلاح بهتر هم می جنگیم». مجاهدین که به وحی منزل وصل نبودند و مثل همه انسانها هم از ظرفیت و طاقت مشخص و معلومی برخوردار بودند اما چه چیز آن ظرفیت ها و توانها را به یک نیروی واحد و مدام و پیوسته و جاری و بدون نوسان تبدیل ساخت؟. جز تشکیلات و سازماندهی؟. خوب رژیم و اذنابش هم به همین تشکیلات و سازماندهی حمله برده و می برند. نه اینکه مجاهدین اشتباه نکرده و نمی کنند!. اما درد اینها آیا خطاها و اشتباهات اجتناب ناپذیر یک تشکیلات بسلامت عبور کرده از بزرگترین توفان سیاسی - نظامی تاریخ نیم قرن اخیر است؟. یعنی درد اعضا و هواداران آن یا آن جدا شده ها از آنها؟.
خوب چرا اینها اینگونه سخیفانه به ایدئولوژی مجاهدین با عنوان سبکسرانه «لچک» بعنوان نمادی از این ایدئولوژی حمله می برند؟. چون مجاهدین از روز ازل بنیان گزاری بر «وحدت تشکیلاتی» زیر چتر «وحدت ایدئولوژیک» پای فشردند. چون می دانستند تنها زیر چتر وحدت ایدئولوژیک می توان سازمانی مبارز با شیوه مبارزاتی شناخته شده را از دل نوسانات و تلاطمات سیاسی عبور داد. چرا جریانهای سیاسی دیگر که به لحاظ اندازه و و گستردگی اصلا قابل مقایسه با مجاهدین نبودند، به دهها انشعاب درونی گرفتار آمدند؟! وشقه شدند و دهها انشعاب در درونشان صورت گرفت!؟. و در حال حاضر هم حضورشان را فقط می توان در ضدیت با مجاهدین در صحنه سیاسی از پشت ذره بین نظاره کرد!. خوب اینها می بینند که خود در درون هزار پاره شدند علیرغم اینکه ظاهرا «ستاد آهنین رزم پرولتاریا» بودند و به زعمشان «مجاهدین خرده بورژوای ناپیگیر». پس چه شد؟. خوب در منتهای عجز و استیصال باید ناامید و گریزان (۵) از ایجاد تحول در مناسبات زیربنایی جامعه یعنی سرنگونی رژیم سرمایه داری با رهبری عقب مانده و مادون تاریخی بنام ولایت فقیه ، با «روبنا» یعنی فرهنگ و دین و ... در افتاده اند آنهم نه با رژیم بلکه با دشمن قسم خورده آن یعنی مجاهدین!.
علیرضا یعقوبی
۱۴ جولای ۲۰۱۷
پاورقی ها:
۱- از دکتر مصدق نقل است که گفت: به توپچی یک عمر حقوق می دهند که بموقع توپ را در کند.»
۲- ۲، ۳و ۴ برگرفته از نشریه «پیکار» ارگان جرین پیکار در فاز سیاسی از سال ۵۸ تا ۳۰ خرداد سال ۶۰
۵- بنا به اصول مارکسیسم، تغییر مناسبات طبقاتی «زیربنا» محسوب شده و با تحول در مناسبات اقتصادی و روابط تولیدی، «روبنا» یعنی اخلاقیات و فرهنگ و مناسبات اجتماعی دچار تحول و تغییر می شود.

۱۳۹۶ تیر ۱۳, سه‌شنبه

و هنوز زندگی جریان دارد - سخن روز

مراسم سالانه مقاومت ایران در روز شنبه گذشته با شکوه هر چه تمامتر بپایان رسید تا پیام این گردهمایی بار دیگر در جهان طنین انداز شود که برای ادامه حیات جهانمان و حفظ تمامی دستاوردهای بشریت از تجاوز و دستبرد و نفرت و کین بنیادگرایی مذهبی به پدرخواندگی ولی فقیه تهران باید «متحد» شد.
سالیانی است که مقاومت ایران در تلاش است که علیرغم تمامی سازش کاریها و مماشات جریان راست و خاموشی و انجماد مدعیان به اصطلاح چپ، می خواهد این پیام را جهانی
 سازد که راهی جز ایستادگی در برابر «بنیادگرایی دینی» برخاسته از «بیت ولایت» نیست و اگر ایجاد جبهه متفقین در جنگ جهانی دوم علیه فاشیسم هیتلری از یک «ضرورت تاریخ»ی برخوردار بود به دهها دلیل مشخصتر و ملموس تر تشکیل «جبهه واحد جهانی» علیه «فاشیسم مذهبی»‌ از ضرورت حتمی و تاریخی برخوردار است. این واقعیت ساده را می شود در همین خیابانهای پاریس به نظاره نشست.
فردای روز برگزاری گردهمایی برای چند ساعتی بیرون زده تا خستگی دهها ساعت مسافرت به پاریس را از تن خارج کنیم. «وضعیت اضطراری» در فرانسه نشانه های خود را در هر کوی و مکان به رخ می کشد. نیروهای مسلح در جستجوی تروریست هایی که از پدرخوانده خود در تهران الهام می گیرند، مجبور به کنترل «همه چیز» و «همه کس» هستند. بر سر در هر محلی باید از کنترلی که صفی طولانی را با خود همراه دارد، عبور کرد و در سر در ورودی به هر محل و فروشگاهی باید چک امنیتی را پشت سر گذاشت. اینجاست که ضرورت تشکیل آن جبهه واحد جهانی علیه تروریسم بنیادگرایانه مذهبی مورد نظر مقاومت ایران بصورت لخت و عریان چهره می نمایاند. آیا زمان آن فرا نرسیده است که بجای آنکه در شهرها از شهروندانمان در برابر تروریسم دفاع کنیم ، قلب بانکدار جهانی تروریسم بنیادگرای مذهبی را در تهران و در بیت ولایت نشانه رویم؟. فشردن دست «ظریف» پادو و دلال محبت«بیت ولایت» بطور همزمان با مراسم ویلپنت در «کاخ الیزه » حکایت از آن دارد که هنوز «زمختی» بنیادگرایی مذهبی آنچنان که باید بچشم نمی آيد و هنوز باید جهان و از جمله شهروندان فرانسوی برای گشوده شدن چشمها و گوشهای رهبرانشان قربانی دهند.
اما تاریخ این ضرورت را علیرغم تمامی سازش کاریهای جریان راست جهانی و خواب زدگی چپ منجمد شده بعد از فروپاشی شوروی سابق، هر چه بیشتر به هر آنکسی که چشمی برای دیدن و گوشی برای شنیدن دارد، تحمیل خواهد کرد.
با این فکر کلنجار می روم که به میدان شارل دوگل که در جنگ جهانی دوم به نمادی علیه فاشیسم هیتلری در نبرد برای آزادی پاریس تبدیل شد، می رسم و بر سر در ورودی خیابان شانزه لیزه که در آن «کارناوال»ی بین المللی در جریان است و ملت از چهارگوشه جهان آن را به تماشا ایستاده اند. لبخند بر چهره ها نشسته است، علیرغم تمامی پستهای امنیتی و چک های ملال آور سکوریتی . بلی تروریست ها کوچکتر از آنند که شادی بزرگ را از ملتها بربایند. باید به آینده لبخند زد. خون اشتیاق به حیات و زندگی در رگهای شهر در جریان است علیرغم آنکه تروریسم بنیادگرا، همزمان و هنوز پدرخوانده اش در تهران را در قید حیات می بیند و می تواند جهانی را به چالش بکشد. نفسی تازه می کنم و با خود می گویم: و هنوز زندگی جریان دارد.
علیرضا یعقوبی
چهارم جولای ۲۰۱۷

۱۳۹۶ تیر ۵, دوشنبه

«آتش به اختیار» به دامن «ولی فقیه » افتاد

خامنه ای در منتهای عجز و درماندگی و استیصال به اراذل و اوباش رژیمش که آنها را «دانشجو» می خواند، فرمان «آتش به اختیار» داد. هنوز دو هفته از این فرمان نگذشته بود که «آتش به اختیار» دامن خود او را فرا گرفت و جلز و ولز او را چنان در آورد که بقول معروف دور از شما به شیرینی خوردن افتاد.

در نماز «عید فطر» امروز، خامنه ای طی یک «نرمش قهرمانه» دیگر خطاب به اراذل اوباشش گفت: «"آتش به اختیار" به معنای بی قانونی و فحاشی و طلبکار کردن مدعیان پوچ اندیش و مدیون کردن جریان انقلابی کشور نیست.»

چیزی به سالگرد کودتای ننگین ۲۸ مرداد نمانده است. تمامی اراذل و اوباشی که در کودتای ۲۸ مرداد صحنه گردان بودند و «ملی» و «میهن پرست» خوانده می شدند از فردای ۲۸ مرداد سکه شان به یک پول سیاه تبدیل شد. «ایت ا... کاشانی» که نخست وزیر کودتا سپهبد زاهدی که در دیدار با او در فردای ۲۸ مرداد وعده کرده بود که مدام با «حضرت آیت الله»دیدار کرده و از او کسب فیض کند، طی مدتی کوتاه در کلام همان زاهدی به «عنصر معلوم الحالی و مجهول الهویه ای بنام سیدکاشی» تبدیل شد.

هم سن و سال های نویسنده مطلب حاضر احتمالا فیلم «Z» درباره کودتای سرهنگ ها در یونان را دیده اند (۱). آنجائیکه «عناصر ملی‌ - میهنی» به زعم شاه در رژیم گذشته و «دانشجو» و «انقلابی» به ادعای خامنه ای و «عناصر سالم جامعه» به گفته سرهنگ های کودتاچی در یونان از میان اراذل و اوباش و باج گیرها و لمپن ها برچین می شدند تا بجان نیروهای دمکرات و ملی و مخالفان دیکتاتوری و فاشیسم انداخته شوند. این جمع هم «تاریخ مصرف»ی دارند. اگر آن سرهنگ کودتاچی بعد از رسوا شدن نقش «عناصر سالم جامعه» در کشتن آن کاندیدای دمکرات ریاست جمهوری یونان، از آنها تبری می جست و فرار می کرد، به همان سرنوشت کاشانی و ملکه اعتضادی و رمضان یخی و طیب حاج رضایی گرفتار آمدند هر چند شعبان بی مخی باقی ماند که بعدها شاه درباره اثرات «انقلاب سفید « و یا «انقلاب شاه و مردم» او را مورد مشورت قرار دهد! (۲) اما کودتاچیان آنقدر رسوا بودند که هیچگاه نتوانستند بر خلاء موجود بین دیکتاتوری و مردم فائق آیند و آن را بپوشانند. یادم می آید که سال دوم دبستان بودم که مدیر ما صبح ۲۸ مرداد ما را به صف کرد و اندر فواید «قیام ملی» ۲۸ مرداد سخنرانی کرد!. چیزی از گفته هایش دستگیرم نشد. ظهربه پدر از مراسم آن روز صبح گفتم و نظرش را پرسیدم . در جواب گفت: «بقول دکتر مصدق براستی که قیام فواحش بود!.» (۳)

حال در «نظام ولایی» هنوز «تاریخ مصرف» این جماعت علیرغم آنکه تشت رسوایی بکارگیری امثال الله کرم ها و ده نمکی ها علیه نیروهای دگراندیش از بامها افتاده است، به پایان نرسیده است و از فرط عقب ماندگی رژیم ولایت فقیه این جمع بعنوان سهمیه بسیج و سپاه و ... به دانشگاهها راه یافته و سرانجام « بچه زرنگ» های این جمع رسوا به ضرب تیغ چاقو و تیر و فشنگ از دانشگاههای نظام ولایی فارغ التحصیل شده و بعنوان قاضی و وکیل و ... کاره ای می شوند و «یچه کودن» ها و پس مانده ها هم به کارچاق کن و دلال این جمع فارغ التحصیل درقوه قضائیه و نهادهای دیگر تبدیل می شوند تا دور تسلسل سرکوب و تیغ کشی و قتل و جنایت با باجگیری و ارتشاء و فساد اداری در هم آمیزد و از آن معجونی بنام «نظام ولایت فقیه» بسازد و این جمع را خامنه ای بعد از قریب ۴۰ سال تجربه مردم ایران، از روی جهالت بخواهد بنام «انقلابی» به جامعه ایران در قرن بیست و یکم حقنه کند. اینهم نشان از عقب ماندگی تاریخی خمینی و خامنه ای از اسلاف دیکتاتور خود دارد.

اگر سرهنگهای کودتاچی در یونان و رژیم کودتایی شاه توانستند در ابتدای قرن بیستم ، لمپن های متجاوز به کودکان کم سن و سال را بعنوان «عناصر سالم جامعه!» و یا ملکه اعتضادی و پری بلنده گردانندگان خانه های فساد و شعبان بی مخ و رمضان یخی و طیب حاج رضایی و ... اراذل و اوباش و لمپن و لات های چاله میدان را بعنوان «عناصر ملی و میهن پرست» به مردم حقنه کنند، خامنه ای هم خواهد توانست اراذل و اوباش بسیجی را بعنوان «دانشجو» و «انقلابی» «ولایتمدار» با «غیرت دینی» به مردم ایران در قرن بیست یکم و در اوج «لنقلاب انفورماتیک» قالب کند. فعلا که «آتش به اختیار» به دامن او و بیت رسوایش افتاده است و او را در حین سوزش در حین تمرین قدری «نرمش قهرمانه»!، خیره سرانه و در اوج بلاهت به نسبت دادن لقب «مدعیان پوچ» به مخالفین خود واداشته است. براستی کدام انقلابی را در تاریخ سراغ دارید که آنهم در مقام قدرت ، دون پایه ترین و فاسدترین و ناآگاهترین اقشار جامعه را با چوب و چماق و قمه و خلاصه سلاح گرم و سرد به «لشکرکشی خیابانی» با عنوان «آتش به اختیار» بکشاند جز فاشیستهایی از نوع «جوانان نازی» در آلمان هیتلری و یا اراذل و اوباش در یونان تحت کودتا سرهنگ ها و یا در ۲۸ مرداد ۳۲ با ... فعلا ما با «دل عبرت بین» نظاره گر «آتش بی اختیار»ی هستیم که ریش و ریشه ولی فقیه را فراگرفته است. بیشک این آتش تا خاکستر نمودن «بنیادگرایی مذهبی» و «فاشیسم دینی» ادامه خواهد داشت و بر ویرانه های رژیم جهل و جنایت «ولایت فقیه»، ایرانی آزاد و آباد را در کمال آگاهی و اختیار ملت بنا نهاده خواهد شد و روابط دمکراتیک و قانونمند بجای «لشکر کشی خیابانی» و «آتش به اختیار» اراذل و اوباش فاسد و فاسق خواهد نشست.

علیرضا یعقوبی
۲۶ جون ۲۰۱۷

پاورقی ها:

۱- «زد» «Z» فیلمی فرانسوی زبان، ساخته کوستا گاوراس کارگردان یونانی‌الاصل و با بازی ایو مونتان، ایرنه پاپاس و ژان لویی ترنتینیان است. داستان فیلم پیرامون کاندید ریاست جمهوری است که حزب حاکم سعی بر حذف کاندید و بقیه اعضا دارند. که در سال ۱۹۶۹ بر اساس رمانی به همین نام از واسیلیس واسیلیکوس ساخته شده‌است. موسیقی آن نیز ساخته میکیس تئودوراکیس آهنگساز بزرگ یونانی و سازنده موسیقی فیلم‌های حکومت نظامی و زوربای یونانی است. این فیلم برنده اسکار بهترین فیلم غیر انگلیسی زبان درسال ۱۹۶۹ شد.

۲- در دوران رژیم گذشته این شایعه رواج داشت که روزی شاه از «شعبان بی مخ» خواسته بود که نظرش را درباره «انقلاب سفید» به او اعلام کند و «شعبان بی مخ» در جواب گفته بود: «همانطوریکه اعلیحضرت مستحضرند ما دو نوع انقلاب بیشتر نداریم، یکی انقلاب سرخ که ملت می زنند خواهر و مادر شاه را .... و انقلاب سفیدی که اعلیحضرت کردند و خواهر و مادر ملت را .... .»

۳- وقتی در دادگاه سرلشگر ستو ده دادستان دادگاه نظامی از دکتر مصدق می پرسد : «باور ندارید که آنچه در "۲۸ مرداد" اتفاق افتاد یک "قیام ملی" بود؟. آن شیر پیر در بند غرید و در مقام جواب گفت: "بیشک قیام فواحش بود!".»

۱۳۹۶ خرداد ۱۰, چهارشنبه

ژاندارک؛ شعله تابان بر خاک

         (1412-1431)
به‌مناسبت 30می، (9خرداد) سالروز به آتش کشیده شدن ژاندارک

… او کسی است که رنج‌ و محنت‌های زنان تمام تاریخ و تمامی یک ملت را یکجا به نمایش می‌گذارد.

محنتی که به دست خدای ساخته و پرداختة جامعه مردسالار برای حفظ نظم موجود بر زنان و بر همه مردم تحمیل شده است.

آخر او انتخاب کرده است که تسلیم نشود. این تقدیر اوست.

اگر چه به سمت چنین سرنوشتی می‌رود، اما این تقدیر را خودش در یک انتخاب آگاهانه رقم زده است.


داستان زندگی عجیب و حیات پر رمز و راز و سرنوشت تأثرانگیزش، که سینه به سینه در طی قرون و سده‌ها از نسلی به نسل دیگر نقل می‌شود؛ امروزه عرصه ادبیات اروپا را درنوردیده و بیش از 20رمان و نمایشنامه را به خود اختصاص داده است.

حیاتی کوتاه با شعله‌یی بلند، 
نورافشان راه مقاومت و پایداری.
خانه‌ای که او در آن به دنیا آمد، اکنون تبدیل به موزه شده است. تصاویری که در این موزه به چشم می‌خورند هنوز هم این سؤال را در ذهن بیننده ایجاد می‌کنند که:
به‌راستی او کی بود؟ … 
مقاومت به هر قیمتاین شخصیت افسانه‌یی، سمبل ملت فرانسه و اسطوره تسلیم ناپذیری، زن دلاوری است که از تیرگی قرون وسطی برخاست، مناسبات ستمگران و دین‌فروشان فریبکار زمان خود را به میدان طلبید و آنگاه با پیکر خود نور سپید ایستادگی را بر ظلمت و سیاهی تسلیم تاباند.
قهرمان میهن‌پرستی و آزادیخواهی، که پس از گذشت 6قرن؛ شعله‌های آتشی که در آن سوخت، هم‌چنان بر تارک مقاومت انسان در برابر ستم می‌درخشد. شعله خیره‌کننده‌یی که تاریکی دخمه‌های سرد و تاریک ریاکاران در لباس دین را از هم می‌درد؛ و روشنی بخش راه رزمندگان آزادی است.
فرانسه، 1412میلادی
اروپا سالهای سیاه قرون وسطی را می‌گذراند. سالهای ستم حاکمان مستبد و خونریز با توجیه و پشتیبانی کلیسای حکومتی.
در هنگامه جنگ صد ساله و سلطه‌ی انگلیس بر فرانسه، در روستایی دور افتاده در مرز شرقی فرانسه، دختری در یک خانواده تهیدست دهقانی، چشم به جهان گشود که او را «ژاندارک» نام نهادند. 12ساله بود که حین عبور از کنار درختی قدیمی احساس می‌کند «قدیس میشل» و نوری خیره کننده به او فرمان می‌دهد تا فرانسه را نجات دهد.
ژاندارک 5سال در معرض این الهام‌های درونی بود و می‌ترسید از آن برای دیگران صحبت کند.
در 15سالگی خواهان شرکت در ارتش برای جنگ با انگلیس شد، اما به‌دلیل سن کم؛ و مهمتر از آن به‌دلیل «زن» بودن، چنین اجازه‌یی به وی داده نشد. او مدتها برای حل این موضوع با خود اندیشید تا در نهایت به راه‌حل آن دست یافت. یک سال بعد در 16سالگی با به‌کارگیری ترفندی به خود گفت: «حالا با لباس سربازی، که لباسی مردانه است، به نزد ولیعهد می‌روم…».

افسر ارتش
سرانجام دختر جوان روستایی توانست وارد ارتش شده و فنون نظامی را فرا بگیرد. او که برای دفاع از وطنش لباس سربازی پوشیده بود، توانست با مهارت و جنگاوری و نشان‌دادن صلاحیت خود برای اداره نیروهای وارفته فرانسوی، اعتماد فرماندهان و افسران ناامید فرانسوی را به دست آورد. آنگاه در راه آزادی فرانسه از اشغال انگلیسیها قیام کرد و تا آنجا پیش رفت که به فرماندهی نیروهایی که مأموریتشان آزادسازی اورلئان بود رسید. او با فرماندهی خود توانست محاصره اورلئان را در سال 1429درهم بشکند و این شهر را آزاد کند و یک پیروزی بزرگ نظامی نصیب فرانسویان سازد. بعد از این پیروزی بود که شارل هفتم به پاس خدمات ژاندارک به او لقب اشرافی داد و مردم دهکده‌اش را از پرداخت مالیات معاف کرد و گفت مجسمه او را در اورلئان نصب کنند.
در گام بعد ژاندارک توانست شاه را به لشکر‌کشی به سوی «رن» متقاعد کند. او با راضی‌ کردن شاه، یگانهایی را تحت فرماندهی خود گرفت و توانست با پیروزی بر انگلیسیها نقطه پایانی بر جنگ صدساله فرانسه با انگلستان بگذارد.

دستگیری توسط خائنین فرانسوی
اما در 23می 1430 «بورگن‌دی» ها، یعنی همان خائنین فرانسوی مزدور انگلیس، پاریس را محاصره کردند. ژاندارک در پناه تاریکی شب برای کمک به مدافعان وارد شهر شد و در حالی‌که فرمانده حمله علیه مزدوران بود، در تلاش برای آزادسازی شهر، زخمی و سپس توسط یکی از خائنین دستگیر شد. مزدوران او را در سوم ژانویه 1431به نیروهای انگلیسی در لوکزامبورگ فروختند. 3ماه بعد ژاندارک در «روئن» به اتهام ارتداد مقابل اولیای کلیسای فرانسه در یک دادگاه کلیسایی، که از حکومت انگلیس تبعیت می‌کرد، محاکمه شد. مهم‌ترین اتهام او از نظر این بیدادگاه مذهبی، رد صلاحیت کلیسا بود. ژاندارک همچنین به جادوگری و اصرار به دریافت الهام از جانب قدیسین و استفاده از پوشش نظامی مردانه متهم شد. پس از شکنجه‌های بسیار، قضات حکومتی و دین‌فروشان کلیسا از وی خواستند از ادعاهایش توبه کند. او از گفته‌های خود دست برداشت. برای در هم‌شکستن بیشتر، او را دوباره به سلول برگرداندند… 

جنگ و کشاکش درونیژاندارک طی مدتی که در سلول بود، نسبت به آنچه که زیر شکنجه گفته بود، آتش جنگی بزرگ و سهمگین در درون خود احساس کرد. او در این جنگ که بسا سهمگین‌تر از جنگ نظامی بود، هم‌چون همیشه پیروز صحنه نبرد شد. چند روز بعد که قضات و متولیان کلیسا به سلول او رفتند، در نهایت تعجب، او را مجدداً در لباس نظامی یافتند. ژاندارک در پاسخ گفت: «قدیسین مرا به‌دلیل تسلیم در برابر کلیسا سرزنش کردند. اما حالا از راهی که انتخاب کرده‌ام باز نخواهم گشت و عزم دیگری جز نبرد در سر ندارم». از این پس او در دادگاه با کمال شجاعت از عقیده و عزم خود برای نجات کشورش دفاع کرد. فقیهان کلیسا، ژاندارک را مرتد دانسته و حکم به‌ زنده زنده سوزاندن او در آتش دادند و او را به مقامات حکومتی سپردند.

رقص آتش
ژاندارک در 30مه 1431در 19سالگی بر تیرکی چوبی در «روئن» در یک بازار بدون سقف در میدان «بومارشه» و در ملأعام به شعله‌های آتش سپرده شد. به این ترتیب ژاندارک به ندای درونی خویش پاسخ گفت؛ تسلیم نشد و برگی زرین و درخشان در تاریخ « مقاومت به هر قیمت» از خود بر جای گذاشت.
وی در لحظات واپسین حیات به سمت روئن گفت: «روئن، یعنی من این‌جا باید بمیرم؟ آه روئن، از این می‌ترسم که تو خون‌بهای مرا گران پرداخت کنی».

اعاده حیثیت
25سال بعد از مرگ او، پاپ کالیتوس سوم در دادگاه دیگری از دوشیزة اورلئان اعاده حیثیت کرد و در سال 1920پاپ بندیکت پانزدهم، ژاندارک را رسماً در شمار قدیسین آورد. اما در اذهان مردم اروپا و به‌خصوص فرانسه او هم‌چنان سمبل خونهای به ناحق ریخته شده است و صدایش در گوش وجدانهای بیدار بشری هنوز طنین دارد.

بر تارک هنرژاندارک، سمبل ملی فرانسه، پس از مرگش به‌صورت یک قهرمان فراموشی ناپذیر در بسیاری از آثار ادبی و هنری باقی ماند.

به یاد ماندنی‌ترین اثر هنری فیلمی زیبا است که به نام ژاندارک ساخته شد. که با استقبال بسیار در سطح جهانی روبه‌رو شد.

از داستان ژاندارک یک فیلم صامت هم ساخته شده است.
رودخانه جاری آتش
ژاندارک اگر ‌چه در روایتها، کتابها و فیلمها، متفاوت توصیف شده است، اما عنصر مشترک در همه آنها، آمادگی او برای فدای حداکثر است. از همین رو داستان حماسه ژاندارک پیوسته تازه است. چرا که با ارزشهای والای انسانی در یک مدار آرمانی پیوند خورده است.

۱۳۹۶ خرداد ۷, یکشنبه

زبیگنیو برژینسکی، مشاور جیمی کارتر درگذشت

خبر بالا در روز گذشته در خروجی تمامی خبرگزاری های مهم بین المللی قرار گرفت. اینکه برژینسکی که بود و چه کرد، این قلم بسیار درباره او نوشته است و حتی در پایان نامه تحصیلی اش بتفصیل از آن سخن گفته است. حال هم علیرغم ناخوشی احوال، در مرگ او تلاش دارد چند جمله ای را خط خطی کند.
برژینسکی از ژئو استراتژیستهایی آمریکایی و لهستانی الاصل بود. پدرش سفیر لهستان در کانادا بود که بعد از جنگ جهانی دوم و پیوستن لهستان به اقمار شوروی سابق ، شغل خود را از دست داد و به همراه خانواده به آمریکا مهاجرت کرد و تابعیت آن کشور را بدست آورد. زبیگنیو برژینسکی در ۱۹۴۵ وارد دانشگاه مک گیل کانادا در مونترال شد و در مقاطع لیسانس و فوق لیسانس تحصیل کرد. سپس به آمریکا رفت و در ۱۹۵۳ از دانشگاه هاروارد در رشته علوم سیاسی دکترا گرفت. او آنگاه به عضویت حزب دمکرات آمریکا در آمد و در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۶۰ آمریکا حامی جان اف کندی بود. پیشنهادهای برزینسکی به جان اف کندی در بحران موشکی کوبا باعث شد که فعالانه تر در عرصه سیاسی آمریکا وارد شود و در مسائل شوروی و اروپای شرقی به اظهار نظر بپردازد. او در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۶۴ آمریکا حامی جانسون بود و در آن دولت بر اساس خصومت قبلی اش با شوروی، در جریان جنگ ویتنام به لیندن جانسون رئیس جمهور وقت آمریکا پیشنهادهای گوناگونی داد.
او استاد روابط بین‌الملل مدرسه مطالعات پیشرفته بین‌المللی پال ایچ. نیتس در دانشگاه جانز هاپکینز در واشینگتن، دی.سی. بود.
در دهه ۱۹۷۰ دنیای سرمایه داری و در رآس همه آنها آمریکا به چنبره ای از بحرانهای داخلی و خارجی گرفتار آمده بود. آثار جنگ ویتنام ، بحران خاورمیانه بعد از جنگ رمضان و تحریم نفتی غرب توسط کشورهای نفت خیز خاورمیانه، رشد موج ضد آمریکایی در تمامی دنیا و از جمله در کشورهای اروپای غربی، رشد سندیکاههای کارگری در آمریکا ، رکود و بیکاری و ... همه و همه موجبات ضعف دنیای سرمایه داری و رشد رقیبی را بهمراه داشت که پیام و ادعای دنیای نوین و بهتری بعد از دوران سرمایه داری را داشت.
تمامی این مشکلات و بحرانها راه حل جامعی را طلب می کرد و در چنین شرایطی بود که «کمیسیون سه جانبه» با هدایت مستقیم برژینسکی و همراهی بسیاری از صاحبان کارتل ها و تراست ها و بانکداران و ... و صد البته استراتژیستهای بنام شکل گرفت ، بدان جهت بر این کمیسیون نام «سه جانبه» نهادند که در آن استراتژیست هایی از اروپای غربی و ژاپن برای یافتن راه حلی جامع شرکت داده شدند. نگارنده تنها به آن بخش از نتیجه گیری ها و استراتژی و خط مشی این کمیسیون اشاره می کند که به سرنوشت او و جامعه ای که از آن برخاسته ربط پیدا می کند.
در یک کلام استراتژی «کمیسیون سه جانبه» در اوج جنگ سرد، برای پیشگیری از نفوذ شوروی سابق و دنیای کمونیسم در خاورمیانه، خلع ید از جریانات ملی گرا و انتقال قدرت به «بنیادگرایان اسلامی» بعنوان استراتژی واحد در خاورمیانه بود.
قدم نخست این استراتژی باید در خاورمیانه با به قدرت رساندن یک جریان بنیادگرای شیعی صورت می گرفت که ادعای زعامت و رهبری جهان اسلام توسط آن بنا به احادیث و جاه طلبی های برخاسته از انگیزه های دینی و رسالت مذهبی، می توانست برای اکثریت سنی در این منطقه از جهان، چالش برانگیز بوده که در نهایت می بایست راه به جنگهای فرقه ای برده و با رشد رادیکالیسم دینی، اولا از نفوذ و رشد دنیای کمونیسم جلوگیری بعمل آمده و ثانیا سمت و سوی جنگهای منطقه ای که اسرائیل را هدف گرفته بود، به سمت جنگهای فرقه ای سوق داده شده و سرمایه هی ملی و مادی این کشورها در تنور جنگهای فرقه ای سوخته و نیست و نابود شوند.
اهمیت این استراتژی نوین تا به آن حد بوده که آمریکا تصمیم به سرنگونی رژیم شاه بعنوان یگانه دولت شیعی در خاورمیانه گرفت، رژیمی که منافع غرب را در منطقه به پیش می برد و بقول معروف نقش «ژاندارم خلیج فارس» را ایفا می کرد. در راستای پیشبرد این استراتژی بنا به تجربه دولت انگلیس در روابط با جریاناتی همچون اخوان المسلمین در مصر عصرناصریسم و فدائیان اسلام در ایران در دوران نخست وزیری دکتر مصدق، کشف خمینی و ارتباط با او در نجف در دستور کار عوامل اجرایی استراتژی نوین «کمیسیون سه جانبه» قرار گرفت و قول و قرارها از همانجا گذاشته شد که متاسفانه بدلایل عدیده هنوز بسیاری از گروهها و سازمانهای انقلابی دوران شاه سابق از تحلیل جامع شرایط آن دوران طفره رفته و می روند. زمینه های مادی سقوط شاه در ایران فراهم بود. حکومت کودتایی که هیچ پایه ای در دررون جامعه نداشت و تازه بنا به تضادهای درونی رژیم راه به انسداد و تک حزبی شدن برده بود.
اگر انقلاب در سال ۵۷ در لایه های تحتانی جامعه ایران، یک واقعیت عینی و برخاسته از یک ضرورت و اراده عمومی بود اما آنچه که در بالا بوقوع پیوست حاصل یک معامله کثیف و بیشرمانه بود که برژینسکی در رآس آن قرار داشت. شاه سقوط کرد و به خارج گریخت و در مکزیک نیکسون و راکفلر از دوستان نزدیک شاه که این آخری خود از اعضای بنیانگزار «کمیسیون سه جانبه» بود، به دیدارش شتافتند و در دلجویی از او اعلام کردند که «سقوط شاه در ایران اولین مرحله از استراتژی تغییر جغرافیای سیاسی منطقه خاورمیانه است.». ادامه این استراتژی با جنگ ایران و عراق با قدری وقفه بر اثر کودتای شوروی سابق در افغانستان ادامه یافت. برای تحقق نقشه راه جدید در پاکستان ژنرال ضیاء الحق با یک کودتا به قدرت رسانده شد که ماحصل آن اعدام ذوالفقار علی بوتوی ملی گرا درآن کشور بود. سلسله ای از تحولات و بهتر بگوئیم جنایات در خاورمیانه و شاخ آفریقا برای تحقق اهداف «کمیسیون سه جانبه» صورت گرفت تا خاورمیانه به آنچه تبدیل شود که استراتژیست های آن و در رآس همه آنها برژینسکی طلب می کردند.
البته ناگفته نماند که این استراتژی بر این نظر منظم و استوار بود که در تحلیل نهایی «بنیادگرایان اسلامی» وقتی در قدرت قرار می گیرند بنا به اصل «رئال پلتیک» راهی جز پناه بردن به غرب برای دسترسی به فنون و علوم نداشته و ندارند که همچون همین جریانات «صاحب کتاب» بوده و به دین و آئینی الهی معتقدند. جریان «کلت و کیک و انجیل» و «ایران گیت» مک فارلن و سرهنگ الیور نورث در دوران ریاست جمهوری ریگان در اوج جنگ ایران و عراق با فروش سلاح های آمریکایی به ایران و حواله بهای آن به حساب جریان کنتراهایی که در مرز هندوراس با نیکاراگوئه علیه دولت ساندنیستی نیکارگوئه می جنگیدند، با نظر بر همین تئوری بغایت مخرب شکل گرفت.
دنیای امروز و رشد بنیادگرایی دینی در آن را همگان بعینه شاهدند که هیچ شباهتی به آنچه که برژینسکی خوش خیالانه تصویر کرده بود، نداشته و ندارد. در یک کلام خاورمیانه در جنگ مهیب جهل و جنایت برخاسته از توهمات خرافی می سوزد و سرمایه هایش خاکستر شده و بر باد می رود و «زعیم عالیقدر شیعه» که اکنون به «ولی فقیه» تبدیل شده، کماکان برای جاهلینی که هیچ تغییری در اندیشه را بر نمی تابند، آمریکا را «شیطان بزرگ»ی می خواند که باید پرچم اسلام را در «کاخ سفید»ش به اهتزاز در آورد. برژینسکی اما تا به آخر به همین تئوری وفادار ماند و در جنایاتی که در سوریه بوقوع پیوست در کنار بشار اسد و رژیم ولایت فقیه باقی ماند.
برژینسکی رفت اما میراث او یعنی «جنگهای فرقه ای » کماکان نه تنها در خاورمیانه بلکه در عصر «جهانی شدن» از تمامی بشریت قربانی می گیرد که نمونه آخر آن را در شهر منچستر - انگلیس شاهد بودیم، همان کشوری که تجربیات ناب خود در بکارگیری جریانات «بنیادگرای اسلامی» در مصر ناصری و ایران دوران مصدق را بطور دربست و با طیب خاطر در اختیار «کمیسیون سه جانبه» قرار داده بود!.
علیرضا یعقوبی
۲۸ می  ۲۰۱۷