۱۳۹۴ بهمن ۶, سه‌شنبه

حسین یعقوبی:‌ چرا در تظاهرات « نه به روحانی در پاریس» شرکت می کنم؟

روحانی رئیس جمهور ارتجاع که دستش به خون بهترین فرزندان ایرانزمین آغشته است، به پاریس می آید. پیشتراز این، ولی فقیه ارتجاع کارگزاران رژیمش را بارها "با زانوان خونین" یکی پس از دیگری به ملاقات "شیاطین بزرگ" و کوچک فرستاد، تا شاید با سرکشیدن "جام زهر اتمی" و متعاقبا با بهره برداری از فواید ناشی از سفرهای اینچنانی راه گریزی برای کلیت نظام سراسرجنایت و فسادش از تنگنای بین مرگ و خودکشی بیابد.
کارچاق کنان داخلی و مماشاتگران بین المللی آخوند روحانی، این سفر را از نتایج سیاست های مدبرانه وی و نشانه پایان انزوای بین المللی و بازگشت رژیم ایران به "آغوش" جامعه جهانی تلقی می کنند و با آب و تاب اندر مزیت آن به تبلیغ و پروپاگاند مشغولند.
این دود و دم تبلیغاتی اما در شرایطی است که بر هیچکس پوشیده نیست که رژیم ضد بشری حاکم بر میهنمان تنها زمانی حاضر به عقب نشینی از بلندپروازی های اتمی اش شد که همچون سربازی فاقد مهمات در جبهه جنگ هیچ راه دیگری جز تسلیم نداشت؛ وگرنه تا آنجا که به ساخت سلاح اتمی برمی گردد، از رفسنجانی و روحانی گرفته تا دیگر باندهای نظام، همه برای ادامه موجودیت خود به آن چشم و کیسه ها دوخته بودند. و کیست که نداند که این مجاهدین خلق و مقاومت ایران بود که مانع دسترسی رژیم ایران به این ابزار استراتژیک حفظ بقایش گردیدند.
بر خلاف ادعاهای میان تهی رژیم آخوندی، روحانی در شرایطی به پاریس می آید که رژیمش در گرداب بحرانهای داخلی و منطقه ای دست و پا می زند. اتفاقا با اشراف بر همین ضعف رژیم است که امروز نه تنها کشور عربستان با قاطعیت تمام در برابر مداخله جوییهای آن می ایستد، که گمنام ترین کشورهای منطقه هم روابط خود با رژیم ایران را به پایین ترین سطح کاهش داده اند؛ کاهش بی مانند قیمت نفت، به عنوان تنها منبع ارزی رژیم ایران، گلوی اقتصاد من درآوردی مقاومتی رژیم را تا حد خفه شدن می فشارد. و اما مهمتر از همه تنفر و بیزاری عمیق مردم از کلیت رژیم و وحشت تمامی باندهای آن از قیام مردم، راه دیگری برای نظام دزدسالار (کلیپتوکراسی) حاکم بر ایران، به جز آویختن به غرب باقی نگذاشته است.
از پیش روشن است که حراج سرمایه های کشور به بهای فقر و فلاکت مردم ما و توطئه و ترفند بر علیه مقاومت سازمان یافته و بویژه سازمان مجاهدین خلق ایران از اهداف شوم این سفر می باشند.
بنابراین اگر در دستگاه ولایت فقیه تلاش برای حفظ نظام از اوجب واجبات تعریف می گردد، که سفر آخوند شیاد روحانی نیز در همین راستا قابل تعریف است، وظیفه مبرم هر ایرانی میهن پرست و هر نیروی مردمی و انقلابی البته "جنگ صد برابر" برای انهدام این رژیم جنایتکار با تمامی باندهایش است و بس. میدان این نبرد در روز ۲۸ ژانویه در پاریس در انتظار ماست.
برای پژواک صدای:
 کارگرهموطنم که مجبور به فروش چشمش می گردد،
کودکان کار و کارتن خواب میهنم،
مادر سعید زینالی، ستار بهشتی، ریحانه جباری، ندا آقا سلطان و هزاران مادران دغدارمان،
و برای دفاع از شرافت وطنم همگام با مجاهدین به پاریس می روم تا از آخوند شیاد روحانی استقبال کنم.
https://www.hambastegimeli.com/%D8%AF%D9%8A%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%87%D8%A7/62035-%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86-%DB%8C%D8%B9%D9%82%D9%88%D8%A8%DB%8C-%E2%80%8C-%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%D8%AA%D8%B8%D8%A7%D9%87%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%C2%AB-%D9%86%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%B1%D9%88%D8%AD%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%B3%C2%BB-%D8%B4%D8%B1%DA%A9%D8%AA-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%85%D8%9F


پدیده کولبری وجه دیگری از حاکمیت منحوس نظام آخوندی


بابا بارمیبرد، مادربارمیبرد، منهم بارمیبرم، فاطمه اما گرسنه است، هرروز هم یکی کشته می شود...!
هرروز میخوانیم، هرروز می شنویم، و هرروز حداقل یکبار این اتفاق می افتد: امروز یک کولبرکشته شد...! کولبر یک اصطلاح محلی است و به کسی گفته میشود که بار را بر کول خود گذاشته و از محلی به محل دیگر منتقل میکند بدون آنکه وسیله حمل بارداشته باشد. باری که هرگز از دوشش برنداشته نشد و درحاکمیت رژیم ایران برآن افزوده شد...
کولبری حین حمل بار مورد اصابت شلیک نیروهای انتظامی قرارگرفت، یک کولبر60 ساله اهل مریوان کردستان براثر انفجارمین های بازمانده از جنگ جان خود را از دست داد، درحمله نیروهای نظامی رژیم ایران یک کولبرکشته و نفردوم زخمی شد، رئیس پلیس مبارزه با قاچاق و ارز گفت: اگر کولبران با ایست ما توقف نکنند شلیک می کنیم! اخیرا سه کولبرکرد براثر بی توجهی به ایست با شلیک نیروهای انتظامی کشته شدند.
کرایه کولت چند...؟

هم اکنون مرگ در کمین 1500 کولبردر مناطق مرزی آذربایجان غربی و کردستان است. کولبران منطقه کردستان قربانیان فقرو خشونت در دولت بی‌کفایت آخوند روحانی اند. یک پدیده شوم دیگر که دردوران حکومت حسن روحانی به عنوان یک شغل بیش از پیش ‌عرضه میدان کارشد.
خبرها یک جمله بیشترنیست اما گویای پایان یک زندگی است:
کولبرکرد براثرشلیک نیروی انتظامی به کما رفت!
براثرسقوط بهمن در کردستان مرزی 4 کولبر کشته و زخمی شدند.
کولبری اهل بانه براثر شلیک نیروهای انتظامی زخمی شد.
کولبر زحمتکش در غرب ایران بازداشت و مورد ضرب و شتم نیروهای انتظامی قرارگرفت.
یک کولبر براثر انفجار مین مصدوم شد.
ریزش برف جان 4 کولبر کرد را گرفت،
دادگاه ارومیه 2 کولبر را به حبس ابد محکوم کرد...
 20 دی94 در پارک مکاییل مهاباد 10 کولبر توسط نیروی انتظامی رژیم ایران دستگیر و به نقطه نا معلومی برده شدند.

احمدشهید گزارشگر ویژه سازمان ملل درآخرین گزارش خود ضمن ابراز نگرانی، مرگ کولبران را قتلهای فراقضایی وکشتارسیستماتیک مینامد و میگوید: حداکثر جرم آنها پس از رسیدگی چندماه زندان است در حالی که نیروی انتظامی رژیم ایران علاوه بر کولبران به اسب آنها درصحنه شلیک کرده و آنها را زخمی کرده و به قتل میرساند!
 (محمد صالح حسینی) یک فعال کارگری در سقز گفت: سالانه صدها کولبردر مناطق مرزی کردستان کشته می شوند. مسیرعبور آنها از 5 استان آذربایجان غربی، کردستان، خوزستان، ایلام و کرمانشاه زمین های آلوده به مین است...زندگی 1500 کولبر در مناطق سردشت، بانه، سقز و مریوان با تن دادن به حرفه خطرناک کولبری، درمعرض خطرات جدی است.

 
 حراج جان برای یک لقمه نان


ناتوانی روحانی در بکارگیری سرمایه های ایران و رکود و تعطیلی کارخانه های صنعتی و تولیدی موجب روی آوردن کارگران حرفه ای و فنی به یک کار سنگین و جانکاه بنام کولبری شده است...میانگین واقعی سن کولبران 10 تا 80 سال است. اکثرآنها بدلیل فقرشدید تنها برای یک لقمه نان بارهای سنگین را در مسیری سخت و پرریسک بردوش میکشند...اکثرکولبران در واحدهای تولیدی شهرستان سقز و شهرک صنعتی قهرآباد، کارخانه قند، نوشابه سازی و لوله پلی اتیان کارگران فنی و حرفه ای بودند که با تعطلیلی واحدهای تولیدی و تشدید بحران در دوران حسن روحانی بیکارشدند و به کولبری روی آوردند.
تعداد این رنجبران که برای لقمه نانی به چنین کار طاقت فرسایی دست میزنند دردولت روحانی رو به افزایش رفته است. کسانی که اگر توسط پاسداران حکومت روحانی کشته نشوند بعد از مدت کوتاهی بدلیل این کار طاقت فرسا بطور فیزیکی از دور خارج میشوند و دیگر همین لقمه ناچیز نان نیز از خانواده اشان گرفته خواهد شد.


روحانی نمیتواند با اصلاح طلب نامیدن خود و اینکه همه جنایات را به گردن جناح خامنه ای بیاندازد خود را در ببرد، او خود از حافظان سیستم ولایت فقیه است.
مردم ایران راه چاره همه این دردها و فجایع را همانطور که در بیش از 5000 اعتراض مردمی و سراسری نشان دادند، درجایگزینی این رژیم با یک حکومت دمکراتیک و سکولار که خود را درجایگزین دمکراتیک شورای ملی مقاومت با ریاست جمهوری منتخب خود مریم رجوی میدانند. که طی 34سال گذشته این مقاومت مردمی وگسترش یابنده و آزادیخواهانه را هدایت و رهبری کرده است. این آینده روشنی است که هرایرانی درچشم انداز دارد.
https://www.hambastegimeli.com/%DA%AF%D8%B2%D9%8A%D8%AF%D9%87-%D8%A7%D8%AE%D8%A8%D8%A7%D8%B1/62034-%D9%BE%D8%AF%DB%8C%D8%AF%D9%87-%DA%A9%D9%88%D9%84%D8%A8%D8%B1%DB%8C-%D9%88%D8%AC%D9%87-%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%AD%D8%A7%DA%A9%D9%85%DB%8C%D8%AA-%D9%85%D9%86%D8%AD%D9%88%D8%B3-%D9%86%D8%B8%D8%A7%D9%85-%D8%A2%D8%AE%D9%88%D9%86%D8%AF%DB%8C

مجتبی قطبی:‌ فشردن دست تروریست، اشتراک در تروریسم

امروز برای هیچکس، پوشیده نیست که آخوند حسن روحانی نیز به مانند دیگر رئیس جمهورهای پیشین رژیم، نه تنها نماینده مردم ایران نیست، بلکه وی نیز از جمله مدافعان امپراتوری وحشتی است که ۳۷ سال به مانند کرکس‌ها سایهُ دروغ، فریب، ریا، تزویر، فرصت طلبی، جهالت، جنایت، خیانت و رذالت را بر میهنم افکنده است.
به مانند مار بردوش ضحّاک هر روز برای تداوم حکومت ضحاک گونه خمینی آن را با کشتار از طریق تروریسم و اعدام ملتی تغذیه میکند.
آری، دیگر بر کسی پوشیده نیست که روحانی نیز به مانند پیشینیان خود از همان ابتدای شکل گیری و ادامه حکومت جانیان حاکم بر ایران نقش مهمی را بازی کرده است و در این راستا وجود وی با وجود حکومت فاشیستی حاکم بر ایران عجین شده است و بدون حفظ همین حکومت آینده ای برای وی متصور نیست.
او در پنج دوره نماینده مجلس فرمایشی و ۱۶ سال در مقام رئیس شورای امنیت رژیم به شکل گیری و تداوم سرکوب و اعدام در ایران و صدور تروریسم بنیادگرائی توسط حکومت ملاها به اقصی نقاط جهان به ایفای نقش پرداخته است.
همه میدانند که وی با وعده‌های دروغین برای سامان دادن به وضعیت اَسفبار اقتصادی و شرایط دردناک فقر که همین حاکمان بیش از سه دهه بر مردم ایران تحمیل کرده‌‌اند و شعار بهبود وضعیت حقوق بشر در ایران پا میدان گذاشت؛ اما نه از رونق اقتصادی خبری است و نه از بهبود حقوق بشر.
آیا مقامات فرانسه نمیدانند که حسن روحانی ملایانِ حاکم بر ایران را نمایندگان خدا میداند؟ ایا او خود در پاسخ به اعتراض صُوری همین دول غرب به افزایش اعدامها که اکنون در طی دو سال پس از انتصاب وی به سمت رئیس جمهور رژیم به بیش از ۲۰۰۰ نفر بالغ شده است، پاسخ نداد که:«اعدامها یا بر اساس قانون خداست یا قانونی است که مجلس تصویب کرده … و ما مجری هستیم».
آیا دولتمردان فرانسه از گزارش سازمان بین‌المللی مدافع حقوق بشر را که اعلام داشته اند که «از زمان آغاز ریاست جمهوری حسن روحانی وضعیت حقوق بشر شهروندان ایران در مقایسه با قبل بهتر نشده است»، بی اطلاع هستند؟
چه کسی است که نداند که درآمد سرشار نفت در طی چند دهه گذشته، علاوه بر دزدی و فساد داخلی که کمر ملتی را خرد کرده است، صرف صدور تروریسم نشد؟ تروریسمی که اکنون دامان میزبانان مارهای ضحاک را نیز گرفته است.
آیا این اَمر بر مقامات فرانسه پوشیده است که حمله ترورستی به چارلی ابدو و حمله تروریستی جمعه سیاه درسالن کنسرت بتکلان در پاریس، خلق الساعه نبوده و بذر آنرا "خمینی" بنیانگذار حکومت فاشیسم مذهبی حاکم بر ایران در سال 1979 کاشت و روحانی و همپالگی های وی آن را آبیاری کردند؛ و بعد هم تقصیر آن را به گردن دولت فرانسه انداختند و داد سخن دادند که: «شما تروریست پرور هستید و مارهایی که در آستین پرورش دادید امروز خودتان را نیش می زنند» و یا «فرانسه باد کاشت طوفان درو کرد».
آیا مقامات سرزمینی، روزگاری "در رؤیاهای" من و بسیاری دیگر به عنوان مهد آزادی ودموکراسی، با میزبانی از نماینده کرکسهای لاشخور و مارهای ضحّاک و عامل تروریسم بودن، به تمام آن ارزشهای خلق شده که نسلها برای بدست اوردن آن مبارزه کرده‌اند و بها پرداخته‌اند خط بطلان خواهد کشید؟
آیا نمیدانند که دست فشردن عاملین سرکوب و تروریسم مشروعیت بخشیدن به این ضد ارزشها شراکت در تروریسم قلمداد خواهد شد؟
ایا میتوان با کمک عاملین و آمرین تروریسم به جنگ بنیادی علیه تروریسمی که ارزشهای دموکراتیکی را تهدید میکند که فرانسه خود را پرچمدار ان میداند و به ان افتخار میکند، شتافت؟ من که به باورم تردید میکنم و یقین دارم که بسیاری با من همراه و هم عقیده در تظاهرات اعتراضی در روز ۲۸ ژانویه در پاریس آن را فریاد خواهند زد.
انها فریاد خواهند زد که ارزشهای دموکراسی، ازادی و حقوق بشر قابل معامله نیستند و باج دادن به تروریسم راه حل ریشه کنی این پدیده شوم نیست.
https://www.hambastegimeli.com/%D8%AF%D9%8A%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%87%D8%A7/62016-%D9%85%D8%AC%D8%AA%D8%A8%DB%8C-%D9%82%D8%B7%D8%A8%DB%8C-%E2%80%8C-%D9%81%D8%B4%D8%B1%D8%AF%D9%86-%D8%AF%D8%B3%D8%AA-%D8%AA%D8%B1%D9%88%D8%B1%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D8%8C-%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D8%B1%D8%A7%DA%A9-%D8%AF%D8%B1-%D8%AA%D8%B1%D9%88%D8%B1%DB%8C%D8%B3%D9%85

لیبرتی - مقالة یی از علی احمد الساعدی یک نویسنده عراقی در توصیف مجاهدان اشرفی

ما عراقی‌ها چه چیزی را باید از مجاهدین خلق بیاموزیم؟
علی احمد الساعدی نویسنده عراقی
بیش از 30 سال است که به عراق آمده‌اند و خانه و خانواده خود را رها کردند تا خودشان را برای یک‌راه طولانی به‌سوی آزادی آماده کنند، یک منطقه بی‌آب و گیاه و صحرائی را برای اقامت خودشان در اولین درس انسانی که به جهان ارائه کردند، انتخاب کردند. در این دشت زیبایی‌ها و امید و آرزو را در خاک‌های مرده کاشتند و آنجا را به منطقه سرسبزی تبدیل کردند تا مبارزه اسطوره‌یی خود را علیه خطرناک‌ترین رژیم تروریستی و جنایتکار در جهان. ادامه بدهند، میهنشان در پژواک سرودهای انقلابی و حماسی آن‌ها از حنجره‌هایشان به غرش درمی‌آید، آنان شوق و امید به وطنشان را در چشمان مبارز بزرگ مریم رجوی می‌بینند بیش از سی سال است که فقط وطنشان در قلب‌هایشان است، سلاح آن‌ها را گرفتند، محاصره اشان کردند، غذا و آب و برق تمامی نیازهای زندگی روزانه انسانی را بر آن‌ها قطع کردند، رفقای آن‌ها در مسیر آزادی، شهادت را در کمپ اشرف که چندین بار موردحمله باندهای آخوندها و جیره‌خوار ِ قاتل نوری مالکی قرار گرفت، پذیرا شدند و آن‌ها را از اشرف به یک منطقه بی‌آب‌وعلف در بغداد بنام کمپ لیبرتی منتقل کردند، آن‌ها بر اساس وعده‌های سازمان ملل مبنی بر حفاظت از آن‌ها، جابجا شدند. ولی آن‌ها بنا به عادت خودشان مانند یک کندوی زنبور از یک زمین بی‌آب و گیاه و سنگستان، بهشت سرسبزی ساختند. هر درختی را که کاشتند بنام یک شهید از شهدایشان نام‌گذاری کردند. و باز با رفقای دیگری که در تهاجماتی که نیروهای شبه‌نظامی آخوندها در همین کمپ انجام داده و آن‌ها را به شهادت رساندند وداع کردند. ولی علیرغم همه این‌ها بر آرمانشان پایدار و ثابت‌قدم ماندند و از اصولشان تا آخرین قطره خون خود کوتاه نیامدند.
حالا این سؤال برای ما عراقیان مطرح است، ما چه چیزی را باید از برادران و خواهران اشرفی امان که در طول سه دهه از زمان، در بین ما زندگی کردند بیاموزیم؟! دشمن مایکی است که همانا رژیم جنایتکار ایران است که عراق را به‌طور کامل ویران کرده است. زیربناهای آن را نابود کرده و اقتصاد آن را منهدم نموده و آن را ورشکسته کرده است. فتنه فرقه‌گرائی را در بین ما کاشت و با انفجار مراقد امامان عسکری در سامرا ما را در وضعیتی قرارداد تا در دریاهایی از خون غرق شویم برای ما عراقی‌ها خیلی خوب است که اولاً از مجاهدین بیاموزیم که چگونه با رژیم آخوندی بجنگیم، چگونه با یک دشمن مشترک که اشرفی‌ها طی سی سال گذشته با آن جنگیدند بجنگیم، مجاهدین خلق درمان واقعی جراحت امروز مردم عراق هستند، آن‌ها درمان مؤثر تمامی مشکلات ما هستند...
از جنبه‌های انسانی نیز خیلی خوب است برای ما و برای تمامی خلق‌های جهان که از مجاهدین درس صبر و اراده فوق‌العاده و اصرار و پایداری بر رویارویی با دشمن با ساده‌ترین امکانات را بیاموزیم، شاید ساده‌ترین درس اخلاقی که مجاهدین خلق به جهان تقدیم کردند این بود که می‌توان یک زمین مرده را آباد کرد و از خرابه‌ها، باغ‌های سرسبز درست کرد. مجاهدین خلق زندگی را دوست دارند و به زمینی که روی آن زندگی می‌کنند، احترام می‌گذارند، کما اینکه عاشق شهادت درراه خدا به خاطر آرمان خلقشان هستند.
به‌اختصار، هر عراقی که حس میهنی دارد و صادق است و به آینده میهنش فکر می‌کند و به آینده فرزندان و نسل‌های آینده فکر می‌کند باید که از داستان مجاهدین خلق که اکنون سمبل و مثالی برای فدا و جان‌فشانی در سطح جهانی شده‌اند درس بگیرد.
تاریخ: 30 دسامبر 2015
http://www.iran-efshagari.com/index.php/2015-01-20-00-13-15/2015-01-20-00-15-21/11250

بحران ولایت‌فقیه، بحران سرنگونی رژیم - گفتگو با محمدعلی توحیدی

مجری: ”خامنه‌ای در صحبتهای اخیرش گفت: ”اینها همان کسانی هستند که با همه وجود و اخلاص، در میدان حاضرند و خیلی اوقات عقل و فهم و تعقل‌شان از بعضی از بزرگترها خیلی بیشتر است؛ خوب می‌فهمند و تحلیل می‌کنند، خوب مسائل را تشخیص می‌دهند، سینه چاک انقلاب و اسلام هستند. 

حالا ما اینها را به‌دلیل این‌که فلان قضیه در فلان جا اتفاق افتاده و آن اتفاق هم اتفاق بدی بوده است، تضعیف کنیم؟
سفارت عربستان که هیچ، سفارت انگلیس را هم که چند سال پیش آن اتفاق در مورد آن افتاد، بنده بدم آمد.“

آقای توحیدی، چرا حرفهای خامنه‌ای این‌قدر متناقض است؟ 
اگر می‌خواهد با وجود فضاحتهایی که در قضیه سفارت‌گیری به بار آورد و محکومیتهای شدیدی که علیه این کارش بود، از سفارت‌گیری عقب‌نشینی و ندامت کند، دیگر چرا از چماقدارها حمایت می‌کند؟ “

محمدعلی توحیدی:” این ندامت خامنه‌ای و فاصله گرفتن او از موضوع حمله به سفارت عربستان، حادثه بسیار مهمی در رژیم ولایت‌فقیه است. 
بسیار مهم است که خامنه‌ای مجبور به ندامت علنی و صریح در تلویزیون رژیم در رابطه با این موضوع شده است. 
در حالی‌که این موضوع در همه دنیا مطرح بود و در سطح بین‌المللی، در سطح منطقه و در خود رژیم و داخل ایران یک بحران و مسأله ایجاد کرده بود و به‌رغم این‌که خامنه‌ای، صحبتهای علنی هم داشت، ولی از روز اول تا کنون وارد این موضوع نشد و هیچ اشاره‌یی هم نکرد. 

ولی الآن ولی‌فقیه رژیم مجبور می‌شود برای اولین بار، کاری که به دستور خودش و توسط نیروهای خلص خودش –و همچنان که خودش اشاره می‌کند، نه یک‌بار، بلکه چند بار- انجام شده را محکوم کند و از آن فاصله بگیرد. 
این نیروهای خلص، همانها هستند که او گفت” من با این جوانان… می‌نشینم و از دور و نزدیک در جریانشان هستم“ و کلی هم از آنها تعریف و تمجید کرد. 

این حادثه بسیار مهمی است. ورود خامنه‌ای به این قضیه، یکی از آن وقایعی است که شدت ضعف این رژیم را در تمامیتش در این مرحله به نحو بی‌سابقه‌ای بارز می‌کند. 

بنا بر این، این‌که خامنه‌ای می‌آید اینطوری به نیروهای خلص خودش خنجر می‌زند، کاری در حکم زهر خوردن و در سنخ آن است. 
چرا که این چماقداران از روز اول انقلاب دست پرورده بیت خود خمینی و بعد هم خامنه‌ای بودند و نه خمینی و نه خامنه‌ای، هیچ‌کدام حاضر نبودند هیچ‌گاه با اینها کمترین فاصله‌ای بگیرند. 
اینها دستوراتشان را مستقیماً از بیت خمینی و خامنه‌ای می‌گرفتند و می‌گیرند. 

تمام حملات به نیروهای انقلابی و به مجاهدین توسط این حزب‌اللهی‌ها و چماقدارها که شعار حزب فقط حزب‌الله و رهبر فقط روح الله می‌دادند انجام شد. 

اینها دار و دسته‌های خلص بیت ولایت هستند. 
اما خامنه‌ای الآن مجبور شده بیاید بگوید که اینها چه در مورد سفارت عربستان و چه در مورد سفارت انگلستان کار غلطی کردند.

وقتی چنین اتفاقی می‌افتد و خامنه‌ای چنین ندامتی می‌کند، مجبور است برای بالانس، شروع به تعریف و تمجید از اینها بکند. 
این، حداقل کار برای بالانس چنین ندامت و ضعف مفرطی است. 
او مجبور است اینکار را بکند. 
البته خود این اجبار هم، بیانگر یک واقعیت دیگر در ماهیت رژیم است. 

این، نشان می‌دهد که اگر ‌چه خامنه‌ای در صحنه سیاسی و در تعادل قوای منطقه‌یی و بین‌المللی این‌قدر زانو زده و به این ذلت افتاده، ولی درعین حال در ماهیت و در حرکت این رژیم، در بر همان پاشنه می‌چرخد. 

خامنه‌ای، هم‌چنان از نیروهای خلص‌اش تعریف می‌کند و می‌گوید که اینها حتی از خیلی از بزرگان بیشتر می‌فهمند. 
منظور او از بزرگان هم اشاره مستقیم به رفسنجانی است که می‌گوید باید زهر بخوریم و دست از این ادعاهای بی‌خود برداریم و… 

خامنه‌ای می‌خواهد بگوید که اینها می‌فهمند و تشخیص‌شان درست‌تر است. 
این، نشان می‌دهد که او هیچ ظرفیت چرخشی هم ندارد و در، بر همان پاشنه تروریسم و چماقداری می‌چرخد.“

مجری:” ولی بالاخره اصل حرف خامنه‌ای چیست، ندامت از سفارتگیری یا حمایت از چماقدارهایش؟“ 

محمدعلی توحیدی:” اصل بحث و آن چیزی که جدید است، همان ضعف مفرط سیاسی در تعادل‌قوا و وضعیت بسیار وخیم و بحرانی این ولی‌فقیه پوشالی است که از روز اول بود، ولی به‌لحاظ تعادل، بعد از زهر اتمی و شکستن شاخ بمب‌سازی‌اش به چنین ذلتی افتاده است. 

این، آن واقعیت جدید و برجسته است؛ این، آن حرف جدید در حرفهای خامنه‌ای است. 
اما آن قسمت دیگر حرفهای خامنه‌ای که از چماقدارها حمایت می‌کند، همان بحث ماهیت این رژیم است که قادر به هیچ‌گونه انعطاف جدی نیست. 
اگر اخبار مربوط به این موضوع را از ابتدا دنبال کرده باشید دیده‌اید که عربستان گفت” ما بحث‌مان این نیست که از کاری که کردید فقط معذرت بخواهید، شما باید از این سیاست مداخله در منطقه و تروریسم دست بردارید“. 

در نتیجه، آن حرف دوم خامنه‌ای هم، بر این پایه است که هم‌چنان که گفتم، در بر همان پاشنه می‌چرخد.“

مجری:” خامنه‌ای در صحبت‌هایش می‌گوید:”یک عده‌یی کمین کرده‌اند که با عدم ورود مردم در عرصه انتخابات یا با تحریم انتخابات یا با سست کردن انتخابات، یک مچ‌گیری از نظام جمهوری اسلامی بکنند.
به نهادهای قانونی اهانت نشود. 
نهاد قانونی، نهاد قانونی است. 
نه این‌که اشتباه نمی‌کند اما نباید یک نهاد قانونی را مورد اهانت قرار بدهیم و در انظار و در تبلیغات و در حرفهای خودمان تخفیف کنیم. 
این باب اگر باز شد، هرج و مرج خواهد شد.“

می‌بینیم که خامنه‌ای در این صحبت‌هایش، از شورای نگهبان و حذف کاندیداهایی که در انتخابات وارد شدند حمایت می‌کند، ولی در عین‌حال دوباره تکرار کرد که آنهایی هم که مخالف نظام هستند بیایند شرکت کنند و رأی بدهند. تحلیل شما از حرفهای خامنه‌ای در مورد انتخابات چیست؟ “

محمدعلی توحیدی:” این حرفها، یک روایت دیگر -و حتی شاید گویاتر از ندامت از سفارت‌گیری- بیانگر صورت مسأله سرنگونی ولایت خامنه‌ای است. 
چرا که در اولین صحبت جدی‌اش در آستانه انتخابات، به صراحت صحبت از تحریم و خطر تحریم می‌کند. 
تحریم حرف کی و سیاست کی است؟ 
تحریم، سیاست مجاهدین و شورای ملی مقاومت از بیش از 30سال پیش است. 
حرف اول خامنه‌ای این است که دشمن در کمین است. 
حتی حرفش با باند رقیب و رفسنجانی و روحانی هم این است که اگر قرار باشد با شورای نگهبان و با این رد صلاحیتها در بیافتید، هرج و مرج خواهد شد که یک اشاره صریح به خطر خیزش و قیام است. 

او می‌خواهد آنها را برحذر بدارد و بگوید که این وضعیت، خطر برای کل نظام است و هرج و مرجی خواهد شد که هیچ چیزی، نه به شما و نه به ما، نخواهد رسید. 
به‌لحاظ سیاسی و عطف به خود موضوع انتخابات هم می‌بینیم که خامنه‌ای بعد از مدتها سکوت و به نعل و میخ زدن یا زدن حرفهای کلی، بالاخره وارد صحنه شد و با یک صراحت خیلی نزدیک به وقاحت، از رد صلاحیت شورای نگهبان دفاع کرد.

خامنه‌ای، اتفاقاً بعد از رد صلاحیتهای فله‌ای و بالای پنجاه و شصت درصدی به صحنه آمد و از آن دفاع کرد. 
این نشان می‌دهد که در عین‌حال که رژیم‌اش در گردابی از تحریم، هرج و مرج و خطرهایی که خودش به زبان خودش اقرار می‌کند، قرار دارد، اما هیچ انعطاف و ظرفیتی در داخل خود رژیم حتی برای تحمل نیروهای خودی و خلص و سرسپردگان به ولایت‌اش وجود ندارد. 

همه کاندیداهایی که حذف کرده، همه‌شان امضاء دادند و سر سپردند، اما حتی قدرت تحمل آنها را هم ندارد و می‌گوید به شورای نگهبان کاری نداشته باشید، نهاد قانونی است و ایراد نگیرید و… بنابراین، خامنه‌ای تیغ را از رو برای قلع و قمع بسته است، که باز نشان می‌دهد که اصلاً ظرفیت هیچ انعطاف و مانوری در حد همین باند درونی رژیم را هم ندارد.“

مجری:” ولی یادتان هست که خامنه‌ای به‌رغم حمایت‌اش از شورای نگهبان گفت که این نهاد قانونی ممکن است اشتباه بکند؛ آیا منظور او این نیست که با برخی از این رد صلاحیتها مخالف است و موافق این است که آنها به مجلس بیایند؟“ 

محمدعلی توحیدی:” تمام این رد صلاحیتها به دستور خود این دیکتاتور مفلوک بوده است. 
آنهایی که می‌خواهند این اوضاع و واقعیت صحنه در مورد رژیم ولایت‌فقیه را نبینند یا نگذارند کسی ببیند این‌طور مطرح می‌کنند که شورای نگهبان کرده است، ولی خامنه‌ای مخالف است. 
هرگز این‌طوری نیست؛ خود خامنه‌ای دستورمی‌دهد. 

بنابراین من اصلاً فکر نمی‌کنم منظور او این باشد که با رد صلاحیتها مخالف است. 
اگر هم می‌گوید که ممکن است شورای نگهبان اشتباه بکند، به‌خاطر این است که دفاع و حمایتش از رد صلاحیتها آن قدر وقیحانه است که می‌خواهد به این صورت در یک حد مینیمم و حداقل بی‌خاصیتی، حفظ ظاهر صحنه را بکند. 

به همین خاطر می‌گوید که من نمی‌گویم شورای نگهبان اشتباه نمی‌کند، ولی شما نباید هیچ حرفی بزنید. 
این، فقط حفظ ظاهر است.“

مجری: ”ولی من همان شب بعد از صحبتهای خامنه‌ای، در بعضی تفسیرهای تلویزیونهای فارسی زبان شنیدم که تفسیر می‌کردند که حرفهای خامنه‌ای متناقض و گیج کننده است و سر در گمی در آن دیده می‌شود؛ آیا این طور نیست؟“ 

محمدعلی توحیدی:” کسانی که از حرفهای خامنه‌ای احساس گیجی می‌کنند، یا قانونمندیهای دیکتاتوری و استبداد مذهبی ولایت‌فقیه را نمی‌شناسند و مطلقاً بی‌خبرند و کارهای خمینی و خامنه‌ای را در این 30ساله مطالعه و بررسی نکرده‌اند؟

یا اگر از رفتار خامنه‌ای در نمایش‌های انتخاباتی اطلاع دارند و دیده‌اند که حتی یک بار رفسنجانی گفت که از تقلبات به خدا پناه می‌بریم و کروبی یک بار گفت” معلوم نیست چطور شد که آقا مجتبی تو این ستاد و آن ستاد رفت و یک‌مرتبه آراء عوض شد و… “

عمد دارند که به‌منظور این‌که مردم را گیج کنند، خودشان را در این تفسیرها و تلویزیونهای فارسی زبان به گیجی بزنند و صورت مسأله واقعی و سیاسی انتخابات رژیم را گم بکنند و بپوشانند، گویی که بحثهای فنی تدارکات یا انتخابات معمول است.

خیر، این طور نیست؛ این انتخابات، بحران ولایت‌فقیه و بحران سرنگونی رژیم است. 
جنگ و جدال این باندها است. 
بحران به‌صورت جدی و در یک مرحله واقعاً بحرانی در تقسیم قدرت و تعادل درونی رژیم وجود دارد. 

کما این‌که روز بعد از صحبتهای خامنه‌ای، روحانی که رئیس‌جمهور و سرسپرده خودش است و مأمور امنیتی این رژیم به مدت 30سال بوده است، به صحنه می‌آید و خطاب به خامنه‌ای با مسخرگی و طنز می‌گوید که شما می‌گویید همه در انتخابات شرکت بکنند، پس اقلاً یک کسی باید باشد تا این قضیه رونقی داشته باشد، اگر این جوری است که یک جناح می‌خواهد برود در مجلس بنشیند، از همین مجلس فعلی تشریف ببرند و بشینند و دیگر چرا انتخابات برگزار می‌کنید؛ یعنی این قدر خامنه‌ای، مسأله را لوث کرده است.“

مجری: ”به این ترتیب شما می‌خواهید بگویید که خامنه‌ای همه کاندیداهای باند رقیب را حذف می‌کند، اما خودتان در برنامه‌های گذشته گفتید که نمی‌تواند رفسنجانی را حذف کند؟“ 

محمدعلی توحیدی: ”بله، من باز هم این را می‌گویم. 
این‌که خامنه‌ای ضعیف است و توان ندارد و وسط بحرانهایی که رژیم‌اش گرفتار آن است تلوتلو می‌خورد، یک واقعیت و موضوع است که عبارت از واقعیت ضعف خامنه‌ای است؛ اما موضوع و واقعیت دیگر، سیاست خامنه‌ای و برشی است که در کار برداشته است. 

برشی که خامنه‌ای در کار برداشته است عبارتست از این‌که همه را کنار بگذارد. 
او تیغ را از رو بسته است. 
این صحبتها از نظر سیاسی خیلی واضح است. 

ولی من باز هم می‌گویم، به نظر من حذف رفسنجانی به‌عنوان کسی که چند دهه در همین خبرگان بوده و در خبرگانی که خامنه‌ای را انتخاب کرده رئیس جلسه بوده است و خودش باعث شده که خامنه‌ای رهبر این دم و دستگاه بشود، کار بسیار سختی است و باید در ته خط حساب این را بکند که کارش چه عواقبی دارد. 

در نتیجه، من باز هم می‌گویم که حذف رفسنجانی از کاندیداتوری برای خبرگان، کار بسیار مشکلی است و نمی‌تواند. 
این موضوع، قابل مقایسه با موضوع ریاست‌جمهوری نیست.“

مجری: ”بالاخره نظرتان چیست؟ چطور خواهد شد؟ 
آیا خامنه‌ای با اهرم‌هایی که در دست دارد به سمت حذف کامل باند رقیب می‌رود؟ 
می‌بینیم که جنتی می‌گوید از هیچ فشاری تحت تأثیر قرار نمی‌گیریم، هر کس که صلاحیت ندارد را رد می‌کنیم. مگر با پشت گرمی خامنه‌ای نیست که جنتی چنین حرفی می‌زند؟“ 

محمدعلی توحیدی‌:” جنتی به دستور خامنه‌ای این حرف را می‌زند. 
تا آنجایی که به بیان این حرف و این سیاست برمی‌گردد خامنه‌ای به او می‌گوید: ”این حرف را بزن“ ؛ اما ولی‌فقیه به‌خاطر تضادهایی که با آن مواجه است و به‌خاطرحفظ دم و دستگاهش در مقابل آن دشمن در کمین نشسته (که اشاره کرد) و خطری که کل نظامش را احاطه کرده است، یک جاهایی به همین جنتی هم خنجر می‌زند. 
کما این‌که مگر به آن دلواپسان مجلس که به‌خاطر برجام جلوی مجلس شبانه روز می‌رفتند می‌خوابیدند و تحصن کرده بودند و شریعتمداری نماینده خامنه‌ای برایشان سخنرانی می‌کرد خنجر نزد؟

آنها، در وسط مذاکرات آنجا علیه تصویب برجام به تحصن نشسته بودند، بعد از دفتر خامنه‌ای مرتب به مجلس تلفن می‌زدند که برجام را زود تصویب کنید. 

بعد هم در مجلس شروع کردند به گریه کردن و داد و بیداد که چرا اینطوری شد. 
خودش دستور داده بود تحصن کنند، ولی سر بزنگاه از دفترش تلفن می‌زد که زود تصویب کنید تا قضیه پی کارش برود. 

بنابراین ممکن است آخرش این جنتی را قال بگذارد، یعنی اهرم‌های قدرت دستش هست، ولی یک ملاحظه‌ای هم برای کل سرنوشت رژیم دارد. 
چون او مدار خودش را در جریان این انتخابات، با دشمن اصلی که گفت در کمین است بسته است. 

او بحث تحریم و خطر هرج و مرج را کرد و مدار خودش را با این تهدید بسته است.“.

http://www.mojahedin.org/news/170204/%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%88%D9%84%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D9%81%D9%82%DB%8C%D9%87-%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%B3%D8%B1%D9%86%DA%AF%D9%88%D9%86%DB%8C-%D8%B1%DA%98%DB%8C%D9%85-%DA%AF%D9%81%D8%AA%DA%AF%D9%88-%D8%A8%D8%A7-%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D8%B9%D9%84%DB%8C-%D8%AA%D9%88%D8%AD%DB%8C%D8%AF%DB%8C

هیاهوی تأخیری برای یک گروگان‌گیری شکست خورده؛ چرا؟

روز یکشنبه گذشته (4بهمن) خلیفة ارتجاع با پاسداران نیروی دریایی سپاه و دست‌اندرکاران به‌گروگان‌گرفتن ملوانهای آمریکایی دیدار کرد و آنها را مورد تقدیر و تشکر بسیار قرار داد. خامنه‌ای خطاب به این پاسداران از جمله گفت: «شما به لحظه عمل کردید. بسیار کارتان عالی بود، بسیار کارتان جالب بود و درست در وقت خودش هم این کار انجام گرفت، آنها را کشاند به آبهای ما این طور دوتا دستهایشان را روی سرشان بگذارند؛ این حادثه کار خدا بود، این حادثه در وقت خوبی انجام گرفت. شما هم عالی عمل کردید!».

پیش از خامنه‌ای نیز شماری از بالاترین سرکردگان سپاه، از عزیز جعفری سرکرده کل سپاه تا سلامی جانشین وی، فدوی سرکرده نیروی دریایی، پاسدار جزایری و… یکی پس از دیگری به صحنه آمدند (برخی برای بار دوم و سوم) و اقدام به رجزخوانی و گرفتن ژست اقتدار کردند.

گروگانگیری ملوانان روز 22دی صورت گرفت و داشت فراموش می‌شد؛ پس چه عاملی یا چه عواملی باعث شد که رژیم با یک تأخیر 10، 12روزه به فکر بهره‌برداری تبلیغاتی مجدد از ماجرایی بیفتد که با آزاد کردن یک روزه ملوانهای آمریکایی، بیشتر بایستی مایه سرافکندگی باشد تا سرافرازی؟ آن هم با ورود خود خلیفة ارتجاع به این قضیه! خامنه‌ای با این نمایش چه تضادی را می‌خواست حل کند؟ 

در پاسخ، بایستی دو عامل پایه‌یی و مهم را در بررسی هر کنش و واکنش رژیم در نظر گرفت و هر اقدام یا مانور و تبلیغات رژیم را در پرتو این دو عامل نگریست؛ یکی زهرخوردگی رژیم و دیگری نمایش انتخابات پیش رو؛ در این مورد (تبلیغات تأخیری درباره گروگانگیری ملوانان آمریکایی) هر دو عامل مؤثر بوده است.

نباید از یاد برد که زهر هسته‌یی و آثار متلاشی کننده آن، نخست در نیروهای رژیم ظاهر می‌شود؛ پاسداران و بسیجیهایی که رژیم مدتهای مدید آنها را با جنجال و دود و دم در مورد دستاوردهای چنین و چنان هسته‌یی تغذیه و سر پا کرده بود؛ از این‌که گویا به‌زودی با دستیابی به بمب اتمی، ابر قدرت منطقه می‌گردد و می‌تواند امپراتوری به‌اصطلاح اسلامی خود را تا «سواحل مدیترانه» گسترش دهد و… اکنون اما همه آن تبلیغات و دود و دم قدرت‌نمایانه، با انهدام تأسیسات هسته‌یی، اوراق کردن سانتریفیوژها، برداشتن قلب رآکتور اراک و سیمان ریختن در جای آن، بر سر این نیروها آوار شده است. نیروهایی که تکیه‌گاه اصلی دیکتاتوری ولایت‌فقیه هستند و خود خامنه‌ای تصریح کرد همینها هستند که در روز مبادا به داد نظام می‌رسند. خامنه‌ای اکنون در همان شرایط «روز مبادا» ست، هم به‌خاطر شرایط وخیم رژیم در منطقه و تابوتهایی که قطارکش هر روز از سوریه می‌رسد، هم به‌خاطر شرایط اقتصادی اجتماعی به‌شدت وخامت‌بار و هم به‌خاطر جنگ انتخاباتی پیش رو که رژیم را از رأس تا قاعده، دچار شقه و از هم‌گسیختگی کرده است. بنابراین خلیفة ارتجاع برای حفظ این نیروها حاضر است هر بهایی را بپردازد. کمااین‌که دستور حمله به سفارت و کنسولگری عربستان را با همین انگیزه صادر کرد، ولی هنگامی که با واکنش قاطعانه عربستان و موجی که علیه این اقدام مفتضح در منطقه و در دنیا برخاست، حتی خود خامنه‌ای نیز ناچار شد آن را تقبیح کند و به زبان خودش غلط کردم بگوید: «کار بدی بود و من هم بدم آمد». اگر‌چه او فی‌المجلس، دستی هم به‌سر و گوش چماقدارانش کشید و تأکید کرد که نباید آنها را به‌خاطر این کار سرزنش کرد، اما اصل مطلب غلط کردم گویی بود و این دلجویی، چندان به‌حال نیروهایی که در داخل رژیم هم توی سرشان می‌زدند، مفید فایده نبود، بنابراین خامنه‌ای ناچار شد این بار به‌اصطلاح جبران مافات کند و ژست اقتدار بگیرد؛ اما از فرط افلاس ناچار شنل ژنده اقتدار خود را به میخ لق یک گروگانگیری شکست خورده آویخت که اصلاً قابل مقایسه با گروگانگیریهای قبلی نبود. در گروگانگیری سفارت، خمینی گروگانها را 444روز نگه‌داشت، اما خامنه‌ای نتوانست بیش از یک روز آنها را نگه‌دارد و حتی جرأت نکرد آنها را از خلیج فارس به تهران یا داخل کشور منتقل کند، چرا که به اعتراف پاسدار رضایی سمبة طرف مقابل را پر زور دیده بود.

خامنه‌ای در شرایطی از پاسداران گروگانگیر تقدیر و تشکر علنی نمود که این اقدام، به‌لحاظ سیاسی و بین‌المللی اصلاً به سود رژیم نیست؛ کما این‌که وزیر خارجه عربستان دو سه روز پیش در اجلاس وزیران خارجه شورای همکاری کشورهای خلیج فارس در ریاض که جان کری هم در آن حضور داشت، در اثبات این‌که رژیم ایران همان رژیم تروریستی است که بوده و تغییری نکرده، به همین جریان گروگانگیری ملوانهای آمریکایی و گرفتن سلاح به سمت سر آنها اشاره کرد. این اشاره، بسا مؤثرتر از هر استدلالی، مماشاتگرانی را که می‌کوشند وانمود کنند که گویا با حضور روحانی در حاکمیت و با توافق هسته‌یی، این دیکتاتوری مذهبی تغییر کرده، خلع‌سلاح می‌کند. کمااین‌که روزنامه دیلی‌تلگراف انگلستان (3بهمن 94) در مقاله‌یی با عنوان «روحانی اصلاً آن چیزی نیست که انتظارش می‌رفت». همین موضوع را مورد بحث قرار داده است. بی‌جهت نیست که برخی تحلیلگران این احتمال را مطرح می‌کردند که این اقدام خامنه‌ای در آستانه سفر اروپایی روحانی، چه بسا برای سد کردن راه او به طرف غرب و آمریکا، صورت گرفته است؛ به‌خصوص که نزدیکی موعد نمایش انتخابات و ضرورت فعال کردن نیروهای «روز مبادا» که تحولات منطقه‌یی اخیر تأثیرات به‌شدت فرساینده بر آنها داشته، نیاز خامنه‌ای به این قبیل نمایشها را مضاعف کرده است. اگر‌چه بر او پوشیده نیست که این نمایش چه عواقب مخرب و زیانهای استراتژیکی می‌تواند داشته باشد، اما خلیفة ارتجاع که قدرت و هژمونی خود را در معرض خطر عاجل می‌بیند، طبعاً نمی‌تواند به مصالح درازمدت و استراتژیک بیندیشد.

http://www.mojahedin.org/news/170194/%D9%87%DB%8C%D8%A7%D9%87%D9%88%DB%8C-%D8%AA%D8%A3%D8%AE%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%DB%8C%DA%A9-%DA%AF%D8%B1%D9%88%DA%AF%D8%A7%D9%86-%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D8%B4%DA%A9%D8%B3%D8%AA-%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%AF%D9%87%D8%9B-%DA%86%D8%B1%D8%A7%D8%9F

۱۳۹۴ بهمن ۵, دوشنبه

اعدام ريحانه، «ننگ خونين» در «هزار لايه دسيسه»- قسمت دوم

نوشته زیر به قلم شاعر و نویسنده مقاومت ایران کاظم مصطفوی گذری است کوتاه و موشکافانه بر خاطرات ریحانه جباری، دختر قهرمانی که تک و تنها و به قیمت جان در مقابل خواست دستگاه وزارتی و قضاوتی رژیم آخوندی برای همکاری ایستاد
و به جرم دفاع از خود، بیگناه و معصوم به پای چوبه دار رفت.
اما خون او گواهی شد جاودانه بر شگردهای کثیف و قساوت رژیمی که همواره قربانی را به جای دژخیم به مسلخ می برد. این نوشته در چند قسمت در سایت کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت منتشر می شود. قسمت دوم:

در طبقة پنجم دكتر سربندي با كليد خودش در آپارتماني را باز مي كند و ريحانه را به داخل مي برد. توصيفات ريحانه از اتاق شنيدني است: «پر از غبار و گرد و خاک. پر از آشفتگی. هیچ نشانه ای از زندگی در آن نبود. بوی غذا یا نور روشن خانه. محلی متروکه بود. . . یک میز کنار در بود با چند صندلی». محل، در يك كلمه محل عيش و نوش هاي مخفي آقاي دكتر و مهندس است.
به هرصورت دسيسه وارد مرحله نهايي خودش مي شود. ما از گفتگوها و كشمكش هاي بين ريحانه و سربندي خبري نداريم. براي اين نوشته ما هم، همين قدر كافي كه ريحانه گفته است سربندي با دو ليوان آب ميوه از آشپزخانه بازمي گردد و به ريحانه سفارش مي كند محتواي يكي از ليوانها را بنوشد. بعدها معلوم مي شود محتواي يك ليوان داروي بيهوشي بوده است. بعد مي رود همان بسته كوچك را كه براي عمه اش خريده بود مي آورد و به ريحانه نشان مي دهد. كاندم بوده است. از او مي پرسد: «میدونی این چیه؟ می دانستم». ريحانه در اينجا عمق دسيسه را به خوبي مي فهمد. هيولاي وحشي خواسته اش را مي گويد. ريحانه مي ترسد و به فكر فرار است. هيولا مي گويد: «راه فرار نداری. . . کجا میخوای بری؟ در قفله. . . فقط زمانی میتونی از اینجا بری که من بخوام» درگيري تن به تن آغاز مي شود. «یقه ام را کشید. با دستم زیر دستش زدم . توی هوا دستم را گرفت و در حرکت دستها ، حس کردم ناخنم چیزی را خراشید. تکه کوچکی از پوستش را زیر ناخنم حس می کردم . صورتش سرخ شده بود». اما در هر صورت ريحانه يك «زن» است. زني در چنگال درنده اي «مقام دار». اين است كه احساس مي كند: «هیچ بودم. ناتوان و ضعیف. از زمین بلندم کرد. و با یک نیم چرخ روی زمین گذاشت» ريحانه مقاومت مي كند و هيولاي مقام دار با شقاوت و وقاحت يك وزارتي تمام عيار كركري مي خواند: «گیر افتادی، نه؟ الان خدمتت می رسم» و بعد: «هیچکس اینجا نیست. صداتو هیچکس نمی شنوه» ريحانه گفته است: «حتی نمی توانستم ناله ای بکنم. بازویم درد می کرد و گردنم گرفته بود . . . تسلیم شدم. مثل یک بره. مثل یک پرنده»
آن چه كه ريحانه از چند ثانيه بعد حادثه ترسيم كرده است بيشتر يك صحنة حماسي است. تبديل يك فاجعه تراژيك به يك حماسه انساني. لحظة شوريدن به «تسليم» آن بره و پرنده كوچك، و تبديل شدن به انساني مقاوم. قوي و قدرتمند. دريغ است كه از زبان خود او دوباره نخوانيم: «در لحظه ای چشمم به چاقو خورد. تمام توانم را جمع کردم و جمله ای گفتم. ببین ، بزار من برم. قول میدم به هیچکس نگم چی شده. اصلا فراموش می کنم. رهایم کرد و یک قدم عقب رفت. بری ؟ کجا بری ؟ چشم در چشم ، خیره بودیم. و من ، ریحانه نوزده ساله، آخرین تصمیم زندگیم را گرفتم. لحظه ای به آن فکر کردم و دیدم قوی شدم. دیگر تسلیم نبودم.
مثل همان پرنده که اگر کمی دستهایت را شل کنی ، دوباره حرکت می کند و سعی در بال زدن. پریدم. چاقو در دستم بود. قدرت داشتم. هیچ حرکتی نکرد. با تمسخر گفت میخوای منو بزنی؟ بیا بزن. بیا. بزن دیگه. سه رخ پشتش را به من کرد و گفت بیا دیگه. بزن ببینم چه جوری میزنی. بیشتر تحقیرم کرد. گفت با این ، میخوای منو بزنی؟ بزن دیگه. چشمم را دزدیدم. داد زد منو نگاه کن. با این میخوای منو بزنی؟ دوباره هیچ شدم. به چاقو نگاه کردم. حتی آنقدر بزرگ نبود که بترساندش. چه کنم؟ می خندید. با همه توان دویدم. داخل آشپزخانه. کوچک بود. تراسی داشت با در کشویی. از همانجا داد زد ، هنوز وقت داریم. در را باز کردم. توی تراس بودم» بعد از يك فرار ناموفق ديگر ريحانه باز هم تلاش خود را مي كند: «داد زد بزن. پس چرا نمیزنی؟ دستم را فشار دادم. چاقورا توی دستم جابجا کردم. عصبانی شد. چیه. فقط ژست می گیری. هیچ غلطی نمیتونی بکنی. گفتم برو عقب. نرفت. داد زدم می زنم. دوباره سه رخ شد. بزن. گلویم باز شده بود تند تند نفس می کشیدم. ولی نفسم عمق نداشت. هوا کم بود. دستم را بالا بردم. یک نفس خیلی عمیق کشیدم. دستم را با همه تنم، روحم، رویاهایم، آرزوهایم، عشقم، آینده ام، پدرم، مادرم، خواهرانم، دوستانم، تمناهایم، با یک دنیا تنهایی، پایین آوردم» و با همين يك ضربه است كه تمام جبروت كاذب هيولا فرو مي ريزد: «برگشت. نگاهم کرد. ناباورانه گفت منو زدی؟ خون را دیدم که از لباسش بیرون ریخت. عقب کشید. داد زد تو چیکار کردی؟»
هيولا به خون افتاده است. ريحانه در صدد فرار برمي آيد. در بسته است. ريحانه نوشته است: «چاقو را با همه باقیمانده توانم به در کوبیدم. همزمان با پا به پایین در لگد زدم. صدای چرخش کلیدی از بیرون آمد و در باز شد. هوا آمد. نفسی کشیدم. مهندس بود. شیخی. همان که بعدها برایش کتک خوردم. چهره اش را، آخرین تصویری که از او به یادم مانده بود، مبهوت در قاب در، با چشمهای بیرون زده، در اداره آگاهی چهره نگاری کردم. همان دوقلوی دکتر. گفت اینجا چه خبره؟ جواب ندادم و فقط از در خارج شدم. دکمه آسانسور را زدم. صبر نکردم. حالا دونفر بودند و اگر دستشان به من می رسید، می مردم. از پله ها بالا رفتم. هفت یا هشت پله. صدای دکتر را شنیدم که در راه پله می پیچید. داد می زد. دزد دزد. و صدای رسیدن آسانسور. به سرعت پله ها را پایین آمدم و داخل آسانسور شدم. دکمه ای و در بسته شد. در آخرین لحظه بسته شدن در، شیخی را دیدم که پاکتی در دستش بود و از خانه خارج شد»
عجبا كه آقاي «مهندس» درست در اين لحظه تعيين كننده چگونه سر مي رسد؟ و پاكتي كه از خانه برداشته و برده حاوي چه مداركي بوده است؟ و هيولاي به خاك افتاده در آخرين تلاشهايش چرا فرياد «دزد، دزد» برمي كشد؟ مگر ريحانه چيزي از خانه او دزديده بود؟ آيا اين دزد كه سر بزنگاه خود را رسانده است همان شيخي نيست كه با خود پاكتي را برمي دارد و گم مي شود؟ همة اين ها از اين نقطه گم مي شوند. يعني ديگر ما اسمي از «مهندس شيخي» نمي شنويم. از پاكت به سرقت برده او چيزي نمي دانيم. و درست از همين نقطه پرونده ريحانه رنگ و بويي ديگر مي گيرد.
از شكل و شمايل يك فريبكاري دو مرد كه دختر جواني را فريب داده اند خارج مي شود و به يك رسوايي براي وزارت اطلاعات تبديل مي شود. سكوتي كه در مورد سوابق سربندي و مأموريتها و وظايفش در تمام مراحل بازجويي و دادگاه حاكم است كاملا نشان مي دهد كه همكاران وزارتي مقتول به شدت از رو شدن تماميت پرونده باك و واهمه دارند. چرا؟ زيرا كه پاي بسياري كسان ديگر به ميان خواهد آمد. در اين باره بيشتر درنگ خواهيم كرد. اين همان يكي از «هزار لايه توطئه و دسيسه» اي كه خود ريحانه اشاره كرده و مورد نظر ما است.
ريحانه به اورژانس خبر مي دهد. منتظر مي ماند تا ماشين اورژانس مي رسد و بعد به پيامك مادر پاسخ مي دهد: «حتما بعد از کار، سربندی و شیخی مرا می رسانند، و اگر نه با آژانس می آيم. پول داری؟ آره. و اکنون با چاقویی داخل کیفم راهی خانه بودم».
در خانه مجبور به سر هم كردن مشتي دروغ در توجيه دير به خانه آمدنش به مادر مي شود. چاقو و روسري خونين را هم در زير متكا قايم مي كند تا در فرصت مناسب بشويد.
مادر كه دخترش را به خوبي مي شناسد حس مي كند اتفاقي افتاده است. به سروقت او مي رود: «وقتی ناراحتی تو رو می بینم، انگار به قلبم خنجر میزنن. ازت میخوام هیچ وقت غمگین نباشی». و سؤال اصلي را مي كند: «سربندی و شیخی چی شد کارشون؟ رفتی؟ ناله کردم: آره رفتم. گفت باهاش طی کردی؟ گفتم نه. نمیخوام انجامش بدم. گفت آه چه خوب. هیچوقت حس خوبی نداشتم بهشون. گفت اونا رسوندنت؟»
كابوسهاي ريحانه شروع مي شود. اما به خاطر پرداختن به لاية مورد نظر خودمان به آنها نمي پردازيم. حتي از شرح جزئيات دستگيري ريحانه كه به دقت نوشته شده در مي گذريم.
دستگير كنندگان ريحانه، كه به زودي به شكنجه گرانش تبديل مي شوند، در ابتدا با تصور اين كه قتل يك قتل عادي است به ريحانه خوشبين هستند. حتي به او وعدة آزادي مي دهند. ريحانه نوشته است: «کمالی با هیجان می گفت آره کاندوم هم صورتجلسه کردیم. شاملو گفت همین یک مدرک تو را نجات می دهد. تو طبق شواهد و ماده شصت و چند دفاع مشروع کرده ای و هیچ نگرانی ندارد». حتي وقتي پدر و مادر ريحانه را در اداره آگاهي مي بينند كمالي به آنان مي گويد: «نگران نباشید. دخترتان یک . . . را کشته. شاملو تایید کرد». همچنين اولين سؤال مسئول بازداشتگاه كه «یک زن زشت با صورت پر مو» بوده است اين است: «دوست پسرتو کشتی؟ گفتم نه. غر زد که همه تون اولش همینو می گین، بعدا معلوم میشه»
اما چيزي نمي گذرد كه از شغل و پست و مقام سربندي مطلع مي شوند همان كمالي از ريحانه مي پرسد «میدونی این مرده کی بوده؟» ريحانه مي نويسد: «گفتم آره. جراح پلاستیک بوده. گفت خیلی پرتی. چه طور نمیدونستی این یارو کیه؟ گفتم مگه کی بوده؟ گفت مقام دار بوده. حرفش رو خورد» از اين جا برخورد بازجويان عوض مي شود. ريحانه خود متوجه مي شود در اولين ديدار به مادر هنگام روبوسي در گوشش مي گويد: «دارن سیاسی ش میکنن».
(ادامه دارد)
http://www.women.ncr-iran.org/fa/index.php/articles/1358-2016-01-25-08-37-47