۱۳۹۰ شهریور ۸, سه‌شنبه

بی خبری کامل از وضعیت و شرایط 5 زندانی سیاسی در بند 209


بنابه گزارشات رسیده به "فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران" از وضعیت و شرایط 5 زندانی سیاسی که در سلولها انفرادی بند 209 زندان اوین، شکنجه گاه وزارت اطلاعات بسر می برند هیچ اطلاعی در دست نیست.
زندانی سیاسی ارژنگ داودی 12 مرداد ماه بدون هیچ دلیلی از بند 4 زندان گوهردشت فراخوانده شد و از آنجا به سلولهای انفرادی بند 209 زندان اوین شکنجه گاه وزارت اطلاعات منتقل گردید.او در 2 روز اول انتقالش به سلولهای انفرادی تحت شکنجه های وحشیانه بازجویان وزارت اطلاعات قرار گرفت که منجر به خونریزی گوش وی گردید.
زندانی سیاسی ارژنگ داودی از زمان انتقال به سلولهای انفرادی بند 209 تا به حال از داشتن ملاقات و یا تماسی تلفنی با خانواده اش محروم بوده و از وضعیت وشرایط او هیچ اطلاعی در دست نیست.
خانواده زندانی سیاسی ارژنگ داودی از زمان انتقال عزیزشان به سلولهای انفرادی تا به حال بارها به دادستانی و زندان اوین مراجعه کرده اند تا از وضعیت و شرایط عزیزشان مطلع شوند اما عباس جعفری دولت آبادی از روبرو شدن و پاسخ دادن به این خانواده خوداری می کند.
در حال حاضر همچنین وضعیت و شرایط زندانیان سیاسی بهروز جاوید طهرانی،محمد علی منصوری،صالح کهندل و فرزاد مددزاده که از 7 تیر ماه بطور ناگهانی از سالن ایزوله شده بند 4 زندان گوهردشت کرج به سلولهای انفرادی بند 209 زندان اوین شکنجه گاه وزارت اطلاعات منتقل شدند در ابهام کامل قرار دارد و از آن زمان تاکنون هیچ تماس و یا ملاقاتی با خانواده های خود نداشته اند.
خانواده های زندانیان سیاسی فوق بارها به دادستانی و زندان اوین مراجعه کرده و خواستار اطلاع یافتن از وضعیت و شرایط عزیزان خود شدند اما بجای پاسخ با برخردهای غیر انسانی آنها مواجه شدند و از دادن هر پاسخی به این خانواده ها خوداری می کنند.
از طرفی در حالی که وضعیت زندانیان فوق در ابهام است و تعداد زیادی از زندانیان سیاسی بیمار بدون درمان به حال خود رها شده اند، عباس جعفری دولت آبادی با تبلیغات گسترده سعی دارد زندانیان سیاسی بی گناهی که ماه ها در زندان بوده و تحت شکنجه قرار گرفته اند و به محکومیت غیر قانونی و غیر انسانی محکوم شده اند و اکثر آنها در آستانۀ پایان یافتن محکومیت خود هستند اعلام کند که آنها به مناسبت عید فطرمورد عفو و بخشش قرار گرفته و آزاد شده اند.در حقیقت ولی فقیه علی خامنه ای و سایر ارگانهای سرکوبگر هستند که باید از صدها زندانی سیاسی که در اسارتگاه وی بسر می برند تقاضای بخشش و عفو نماید و نه زندانیان سیاسی بی گناه.
فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران،انتقال زندانیان سیاسی بی گناهی که در حال طی کردن محکومیت غیر قانونی و غیر انسانی خود هستند به سلولها انفرادی، مورد شکنجه های جسمی و روحی قرار دادن آنها و بی خبر نگه داشتن خانواده های آنها را محکوم می کند و از کمیسر عالی حقوق بشر خواستار اعزام گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل به ایران برای بازدید از زندانها ،ملاقات با زندانیان سیاسی و خانواده های آنها جهت تهیۀ گزارشی از جنایت علیه بشریت رژیم ولی فقیه علی خامنه ای و ارائۀ آن به سازمان ملل می باشد.
فعالین حقوق بشرو دمکراسی در ایران
08 شهریور 1390 برابر با 30 اوت 2011
گزارش فوق به سازمانهای زیر ارسال گردید:
کمیساریای عالی حقوق بشر
کمسیون حقوق بشر اتحادیه اروپا
سازمان عفو بین الملل 

چسب زخم


تمام چسب زخم هایت را هم که بخرم
باز نه زخم های من خوب می شود
نه زخم های تو ...
 

۱۳۹۰ شهریور ۶, یکشنبه

اگر ما از لیبی یک درس هم گرفته باشیم، این است که از اپوزیسیونهای شجاع علیه دیکتاتورهای منطقه حمایت کنیم


دیوید ایمس، عضو محافظه کار پارلمان انگلیس، و عضو ارشد کمیته پارلمانی انگلیس برای ایران آزاد - یکی از مهمترین عوامل در جنگ با تروریسم، تصمیم‌گیری بر سر این است که کدامیک از گروهها در لیست سازمانهای خارجی تروریستی قرار داده شوند.
لیست‌گذاری یک گروه بایستی مطابق با معیارهای قانونی بوده باشد که نه تنها مشروعیت این لیست مزبور را تضمین می‌کند، بلکه مطابقت با حکم قانون، که سمبل دمکراسی آمریکاست خواهد بود.
در مواردی که لیست‌گذاری صورت می‌گیرد، پروسه قانونی مندرج در قانون اساسی ضروری است که حقوق قانونی و آزادی شهروندان را تضمین می‌کند تا بدین وسیله گروهها بتوانند اگر قضاوت اشتباهی از سوی وزارتخارجه در این لیست‌گذاری صورت گرفته باشد، دسترسی به یک بررسی قضایی داشته باشند. یک نمونه واقعی آن، موقعیت سازمان مجاهدین خلق ایران، گروه اصلی اپوزیسیون ایران است.
دولت کلینتون، به امید احیا کردن روابط دیپلوماتیک، یک مشی اپورتونیستی سیاسی، به عبارت بهتر “سیاست استمالت“ با ایران را دنبال کرد. یکی از عواقب این سیاست، تصمیم‌گیری برای مشمول نمودن سازمان مجاهدین در لیست سازمانهای خارجی تروریستی بود. مقامات ارشد دولت در زمان لیست‌گذاری گفتند این عمل به‌منظور “حسن نیت با دولت جدیداً منتخب میانه‌روی رئیس‌جمهور محمد خاتمی بوده است“.
لیست‌گذاری سازمان مجاهدین در دولتهای بعدی به‌خاطر دلایل سیاسی و نه قانونی بوده است، و این در حالی بود که آمریکا تلاش می‌کرد ایران را متقاعد به ترک برنامه تسلیحاتی اش کند. دادگاه استیناف آمریکا در ژوئیه ۲۰۱۰، استدلالات قانونی وزارت‌خارجه مبنی بر لیست‌گذاری این گروه را رد کرد و به هیلاری کلینتون وزیر خارجه دستور داد این نامگذاری را مورد بررسی قرار دهد.
شواهدی که از سوی وکلای وزارتخارجه به‌منظور توجیه این لیست‌گذاری به دادگاه ارائه شد، به‌طور واقعی کپی‌برداری از اطلاعات غلط رژیم ایران علیه این گروه مزبور بوده است.
به‌طور واقعی تمامی این اتهامات، یک زمانی به‌عنوان مدارک از سوی دولتهای گوناگون اروپایی جهت توجیه لیست‌گذاری سازمان مجاهدین مورد استفاده قرار گرفته بودند، لیکن بلادرنگ توسط دادگاهها به‌عنوان تبلیغات ساختگی دولت ایران منتفی شناخته شده و سازمان مجاهدین از لیست انگلیس و اتحادیه اروپا خارج شدند.
در حال حاضر فشار زیادی روی وزارت‌خارجه است تا این سازمان را از لیست خارج کند، در مجلس نمایندگان آمریکا، نزدیک به ۱۰۰ نماینده از دو حزب طرحی را امضا نمودند تا روی وزیر خارجه برای خارج نمودن سازمان مجاهدین از لیست فشار گذاشته باشند.
یکی از نتایج فاجعه‌بار نشأت گرفته از این سیاست استمالت و لیست‌گذاری، دادن فرصت بی‌سابقه‌یی به ملاهای ایران است تا ادعا کنند بهتر از دیگران است و خود را «قربانی تروریسم“ بدانند. در حالی که در واقعیت امر، این رژیم بنیادگرا از تروریسم برای خاموش کردن مردم خود استفاده می‌کند و همان‌طور که آخرین گزارش سالانه وزارت‌خارجه در مورد تروریسم در هفته پیش به آن اذعان کرد، رژیم ایران فعالترین دولت حامی تروریسم [در جهان] می‌باشد.
این حکومت گستاخ مذهبی اکنون در تلاش است تا نفوذ خود را در منطقه گسترش دهد، و بسا در جای خود جدیترین و قریب الوقوع ترین تهدید برای تغییرات مثبتی است که جهان عرب را امروز در می‌نوردد.
گذشته از ملاحظات سیاسی، خروج سازمان مجاهدین از لیست، یک موضوع قانونی است. دادگاههای عالی انگلیس، آمریکا، اتحادیه اروپا هر کدام ماهها زمان را صرف بررسی شواهد نمودند و این به نتیجه رسیدند سازمان مجاهدین خلق ایران در عمل تروریستی دخالت نداشته است، ضمن این‌که توانایی و هدفی“ برای انجام این کار را ندارد.
بنابراین این سازمان شرایط لازم و مقتضیات برای در لیست بودن را ندارد.
این امر موجی را از دولتهای سابق آمریکا، نظامی ان و مقامات دولتی را برانگیخته است که شامل دادستان کل سابق، مدیر اف بی‌آی، وزیر امنیت داخلی پیشین، ۲ مدیر سیا، سه رئیس ستاد مشترک سابق آمریکا، دو نماینده پیشین آمریکا به سازمان ملل، مشاور امنیت ملی سابق پرزیدنت اوباما، سنگین وزنهای سیاسی چونهاوارد دین، رودی جولیانی، پاتریک کندی می‌باشد که همگی از فراخوان خروج سازمان مجاهدین خلق از لیست حمایت نمودند.
لابی ایران در غرب، شامل برخی موسوم به کارشناسان ایران، درخواستهای علنی بیهوده‌یی از کلینتون وزیر خارجه جهت نگه‌داشتن این گروه در لیست نموده‌اند.
آنها با ناتوانایی برای ارائه دلایل قانونی برای خواسته‌هایشان، به سادگی ادعا می‌کنند، خارج کردن مجاهدین از لیست، این بهانه را به رژیم ایران می‌دهد تا جنبش اپوزیسیون داخلی را بیشتر سرکوب کند.
این استدلال به روشنی قابل‌قبول نیست، زیرا شما نمی‌توانید کسی را صرفاً برای استمالت از یک دیکتاتور ظالم، در لیست سیاه بگذارید. علاوه بر این، ایران تا همین لحظه به هر حال مردم خود را وحشیانه سرکوب می‌کند.
وزیر کلینتون بایستی برچسب تروریستی را از روی مجاهدین بردارد. اگر ما  از لیبی یک درس هم گرفته باشیم، این است که از اپوزیسیونهای شجاع علیه دیکتاتورهای منطقه حمایت کنیم تا دمکراسی و آزادی را در خانه آنها بر قرار شود.

تریتا پارسی و سخنرانی احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا


تریتا پارسی و سخنرانی احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا
24 سپتامبر 2007 احمدی نژاد سخنرانی نفرت انگیز خود در دانشگاه کلمبیا را ایراد کرد. چند ماه قبل از آن، بنیاد علوی که زیر نظر سفیر جمهوری اسلامی در سازمان ملل اداره میشد صد هزار دلار به این دانشگاه داده بود
تقویم تریتا پارسی که از طرف دادگاه در اختیار حسن داعی قرار گرفته نشان میدهد که "پارسی" دو هفته قبل از سخنرانی احمدی نژاد، از واشنگتن به نیویورک سفر کرده، در یک نشست 5 ساعته در دانشگاه کلمبیا حضور یافته و فردای آنروز به دیدار محمد خزائی سفیر احمدی نژاد در سازمان ملل رفته و یکساعت با وی گفتگو کرده است
On September 23, 2007 Ahmadinejad made his infamous speech at Columbia University. Trita Parsi's calendarentries obtained during a defamation lawsuit shows that on September 11 he travelled to New York and had a 5 hours meeting at Columbia. The next day, Parsi met with Ahmadinejad's ambassador at UN Mohammad Khazaei.
A few months before the speech, the Iranian ambassador had granted a $100.000 donation o Columbia through Alavi Foundation.

۱۳۹۰ شهریور ۵, شنبه

"روز قُدس"، یک شکلک زُمُخت بدون مصرف داخلی و خارجی... منصور امان



یک سیرک با تعداد نه چندان زیادی مُشتری، در عوض اما با دکور چرب و رنگهای زننده و یک کُمدی ایستاده که لطیفه هایش موضوعی جُز التماس توجه از شنوندگان خارجی نداشت، همه ی مضمون نمایش "روز قُدس" جمهوری اسلامی - یا آنچه که از آن بر جا مانده - را تشکیل می داد.

برگُزارکنندگان مراسم دولتی دیروز البته دلایل خوبی برای توضیح شکست تدارُکات خود و سر و ته گرفتن کاسه خالی "نظام" در برابر چشم مشهور "جهانیان" دارند. تقریبا از همان زمانی که طنین اولین شُعار "نه غزه، نه لُبنان – جانم فدای ایران" در خیابانهای تهران آواز گرفت، کرکره بُنگاه تبلیغاتی آنها نیز تا نیمه پایین کشیده شد. پیامی که تظاهر کنندگان در 27 شهریور 88 در قالب این شُعار ارسال کردند، به سادگی این بود که دُشمنان آزادی و حُقوق مردُم خود، دوستداران آزادی و حُقوق دیگران نمی توانند باشند.

از سوی دیگر، کارگردانان نمایش به دُرُستی می توانند اجبار به برگُزاری مراسم سال جاری زیر پرتو نامطلوب "بهار عربی" را به مثابه علت دیگر بی رونق بودن آن به ثبت رسمی برسانند. در حالی که آقای خامنه ای و دوستان با پُشتیبانی تمام عیار از دیکتاتور سوریه و ابراز نارضایتی از سرنگونی همتای لیبیایی وی در برابر هر گونه پیشرفت دموکراتیک در خاورمیانه صف آرایی کرده اند، گرفتن ژست پُشتیبانی از حل عادلانه مساله فلسطین، بیشتر شکلک زُمُختی از آب در می آید که نه قابلیت عرضه برای مصرف داخلی دارد و نه به کار مصرف خارجی می خورد؛ به ویژه آنکه فقط ده روز پیش از افتتاح سیرک خیابانی "مردُم مظلوم فلسطین" توسُط مسوولان "اُم القرا"، مُتحد استراتژیک آنها در "خط مُقدم مُقاومت"، آوارگان فلسطینی را در "لاذقیه" (غرب سوریه) از زمین و دریا به زیر رگبار توپ و گُلوله گرفته بود.

این همه شاید دلیل فاش گویی نادر رهبر جمهوری اسلامی پیرامون هدف اصلی "نظام" از معرکه گیری برای فلسطین را بتواند توضیح دهد. او روز پنجشنبه، 4 شهریور کارتهایش را اینگونه روی میز گُذاشت: "روز قُدس پُشتوانه امنیت کشور نیز است و هر ایرانی ای که روز قدس به خیابان می آید، در واقع به امنیت کشور و ملت و حفظ دستاوردهای انقلاب کمک کرده است."

آقای خامنه ای با تشریح رابطه ی مُستقیم بین "روز قُدس" و "امنیت کشور و ملت" در حقیقت بر آنچه که مُخالفان و مُعترضان در "روز قُدس" 88 به مُقابله اش رفتند، صحه گذاشته است. او تایید می کند که از غزه و لُبنان به عُنوان ابزاری برای تامین "امنیت" و حفظ غنیمتهای که گرفته، استفاده می کند.

مفهوم سیاسی سُخنان رهبر جمهوری اسلامی و صداهای دیگری که از زیر "خیمه نظام"، مراسم دولتی امسال را همراهی کردند، این است که خیزش 88 و "بهار عربی"، از این زاویه شکاف در امنیت "نظام" را پُر ناشدنی ساخته است

۱۳۹۰ شهریور ۳, پنجشنبه

یک آزادیخواه لیبی-کانادایی ساکن اتاوا



، در جنگ با نیروهای قذافی به شهادت رسید. عجیب است که نامش را در لیست تروریستی نمی بینیم. آزادیخواهان برای آزادی کشورشان حاضرند جان خود را فدا کنند، ولی چرا با آزادیخواهان ما چنین می کنند و نامشان را در لیستهای سیاه قرار می دهند. چرا غرب نسبت به ایرانیان برخورد دوگانه دارد؟

۱۳۹۰ شهریور ۲, چهارشنبه

خانم فروزان عبدی پیربازاری, کاپیتان تیم والیبال ایران





مشخصات

سن: ۳۱
ملیت: ايراني
مذهب: اسلام (شيعه)
وضعیت خانوادگی: مجرد
تحصیلات: ديپلم متوسطه
شغل: دانشجو
مرتبه و موقعیت —

مورد حقوقی

تاریخ اعدام مرداد ۱۳۶۷ — شهریور ۱۳۶۷
محل زندان اوين، تهران, ايران
نحوه اعدام حلق آویز
اتهامات محاربه با خدا، رسول خدا و نايب امام زمان; پندار و/يا گفتار ضد انقلابي
ملاحظات

خانم فروزان عبدی پیربازاری یکی از قربانیان کشتار جمعی زندانیان سیاسی ۱۳٦۷ است. اکثر زندانیان اعدام شده از اعضا و هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران بودند. علاوه بر آن، گروه های مارکسیست لنینیستی مخالف جمهوری اسلامی مثل سازمان فدائیان خلق (اقلیت) و حزب پیکار، فعالان احزابی چون حزب توده و فدائیان خلق (اکثریت) که فعالیتی در مخالفت با جمهوری اسلامی نداشتند نیزازقربانیان این کشتار بودند. اطلاعات تکمیلی در مورد این کشتار به وسیله بنیاد برومند از خاطرات آیت الله منتظری، گزارشات سازمانهای حقوق بشر، و مصاحبه با خانواده ها و خاطرات شهود جمع آوری شده است.

خبر اعدا‌‌‌م خانم عبدی توسط سازمان مجاهدین خلق ایران درکتاب "جنایت علیه بشریت" (که شامل ٣٢٠٨ نام قربانیان سال ۱۳٦۷ است) منتشر شد. نام خانم عبدی در گزارش گزارشگر ویژه کمیسیون حقوق بشر شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد (۲ نوامبر ۱۹۸۹) توسط رینالدو گالیندوپول (السالوادور)، و نیز در کتاب "کشتار ٦٧" نوشته آقای مسعود انصاری ذکر شده است. اطلاعات تکمیلی از سایت بیداران، سایت اینترنتی سازمان مجاهدین خلق، گزارش منیره برادران، که در چند دوره از مدت زندگیش در زندان با وی همبند بود، و از خاطرات مینا انتظاری یکی دیگر از همبندان خانم عبدی گرفته شده است.

خانم عبدی متولد تهران در سال ١٣٣٦، کاپیتان تیم والیبال ایران و از هواداران سازمان مجاهدین خلق بود. به گفته همبندانش، یکی از محبوب ترین چهره های زندان بود. او به خاطر رفتار باز و بردبارانه با همه زندانیان مورد احترام آنها بود. یک بار در زندان قزل حصار( بند ۳ واحد۳) در مقابل تواب مسئول اتاق، که به یک زندانی چپی دستور می داد که ظرفش را از بقیه جدا کند، ایستاد و به او گفت که مسئله نجس و پاکی مشکل آنها نیست، بلکه مشکل خود این تواب است و این اوست که باید ظرفش را از بقیه جدا کند. خانم عبدی در زندان روحیه ورزشکاری خود را همچنان نگاه داشته بود و در دوره کوتاهی که زندانیان قزل حصار از زمین بازی برخوردار بودند، او به رغم ممنوعیت ورزش دسته جمعی، مسابقات والیبال ترتیب می داد.

دستگیری و بازداشت

خانم فروزان عبدی پیر بازاری در سال١٣٦٠دستگیر شد. سایت سازمان مجاهدین به نقل از یکی از همبندانش می نویسد: "او رادراوائل سال ١٣٦١ در بند ۸ قزلحصار ديدم. آنجا يك بند تنبيهی بود و گاه در هر سلول بجای ٣ نفر، ٢٥ تا ٣٠ نفر را جا داده بودند... فروزان را دراواخر سال ١٣٦١ به اتفاق چند نفر دیگر در يک دستشويی جا دادند. آن‌جا آن قدر كثيف بود كه همه‌شان دچار بيماری پوستی شدند. سپس آنها را به سلولهای انفرادی گوهردشت منتقل کردند و فروزان تا اواخر سال ١٣٦٣ در آنجا بود."

بنا به گزارش خانم برادران، مسئولان زندان خانم عبدی را به خاطر مقاومتش در مقابل برخوردهای توهین آمیز نگهبانان و مقررات ضدانسانی آنها، بیش از یک سال (از پاییز سال ۱۳٦۲ تا زمستان ١٣٦٣) برای تنبیه در سلولهای انفرادی گوهردشت نگه داشتند. در سلولهای انفرادی گوهردشت زندانی از داشتن هر نوع ارتباطی با دیگر زندانیان، گرفتن روزنامه و هواخوری و گاه حتی ملاقات با خانواده محروم بود.

بعد از آن تا سال ١٣٦٥ در قزل حصار بود و سپس به اوین منتقل شد و به خاطر اعتراض به رفتار غیر انسانی زندانبانان عموماً در بندهای تنبیهی و اتاقهای دربسته به سر می برد. در بندهای تنبیهی، در اتاقها بسته بود و زندانیان سه بار به مدت ۳٠ دقیقه اجازه بیرون آمدن از اتاق داشتند. رفتن به توالت، شستشوی خود، ظرفها و لباسها در این زمان محدود باید انجام می شد.

دادگاه

درباره جلسه یا جلسات دادگاه ه خانم عبدی اطلاعی در دست نیست. در اولین دادگاه وی به ۵ سال زندان محکوم شده بود ولی پس از اتمام دوره محکومیت آزاد نشد.

(شرط آزادی از زندان، حتی پس از اتمام محکومیت، اعلام انزجار از همه گروه ها و به ویژه آن گروه سیاسی بود، که زندانی به خاطر وابستگی به آن دستگیر شده بود و همپنین تعهد مبنی بر اینکه زندانی پس از آزادی دیگر هیچ نوع فعالیت سیاسی انجام ندهد. در سالهای اول دهه ۱۳٦٠ «اعلام انزجار» باید در حضور دیگر زندانیها صورت می گرفت. بعدها مقامات به اعلام انزجار کتبی رضایت دادند. بعد از کشتار ۱۳٦۷ گاه شرط آزادی به دادن تعهد محدود شد. خیلی وقتها اتفاق می افتاد که زندانی حتی پس از اعلام انزجار هم، اگر رفتار و برخوردهایش مورد رضایت نگهبانان و توابها نبود، آزاد نمی شد. علاوه بر اینها خانواده برای آزادی او موظف به گذاشتن وثیقه و ضامن بود.)

طبق اطلاعات موجود در مورد قربانیان سال ۱۳٦۷ دادگاهی رسمی با حضور وکیل و دادستان برای آنها تشکیل نشد. زندانیانی که در سال ٦۷ اعدام شدند برای پاسخ به چند سوال در مقابل یک هیئت ویژه ۳ نفری، که متشکل از یک قاضی شرع، نماینده ای از وزارت اطلاعات و دادستان تهران، برده شدند. این هیئت از زندانیان چپ گرا سوالاتی در ارتباط با عقاید آنها و اعتقادشان به خدا و مذهب می کرد.

خانواده‌های قربانیان کشتار سال ۱۳٦۷ به محاکمات غیرعادلانه و غیر قانونی که به اعدام هزارها زندانی در ظرف چند ماه منجر شد، به شدت اعتراض کرده اند. در نامه‌ای که در سال ۱۳٦۷ به وزیر دادگستری وقت، حسن حبیبی نوشتند، سیاست رسمی پنهان کاری در رابطه با این اعدام ها را به پرسش کشیده‌‌ و آن را دال بر غیر قانونی بودن اعدام ها شمرده‌اند. آن ها یاد آور شده اند که اکثریت قریب به اتفاق قربانیان زندانیانی بودند که قبلاً در محاکم شرع به حبس محکوم شده بودند و در حال گذراندن دوران محکومیت خود و یا به پایان رساندن آن بودند. این زندانیان دوباره دادگاهی شده و به سرعت به مرگ محکوم شدند.

اتهامات

مقامات قضایی جمهوری اسلامی علناً اتهامی به قربانیان اعدام‌های جمعی سال ١٣٦۷ وارد نکردند. بستگان قربانیان در نامه خود به وزیر دادگستری و در نامه دیگری که در سال هزار و سیصد و هشتاد و یک به گزارشگر مخصوص سازمان ملل متحد، که به ایران سفر کرده بود، نوشته‌اند، به اتهاماتی نظیر "ضد انقلاب، ضد دین، و ضد اسلام" و یا انتساب قربانیان "... به عملیات نظامی ... در مرزهای کشور"، که گویا اساس محکومیت عزیزان‌شان بوده اشاره نموده‌اند.

حکمی ازآیت الله روح الله خمینی که در خاطرات حسینعلی منتظری، قائم مقام رهبری در آن زمان، به چاپ رسیده است اظهارات خانواده‌های قربانیان را در رابطه با اتهامات وارده تأئید می‌کند. در این حکم آیت الله خمینی از اعضای سازمان مجاهدین خلق به عنوان "منافقانی" یاد نموده که به اسلام اعتقاد ندارند و نوشته است: "کسانی که در زندان‌های سراسر کشور بر سر موضع نفاق خود پافشاری کرده و می کنند محارب و محکوم به اعدام می باشند".

مدارک و شواهد

در گزارش این اعدام نشانی از مدارک ارائه شده علیه متهم نیست.

دفاعیات

از دفاعیات متهم اطلاعی در دست نیست. خویشان قربانیان درنامه خود یادآورمی شوند که به عزیزان‌شان در دادگاه فرصت دفاع داده نشد. در همین نامه، در پاسخ این اتهام که زندانیان با اعضاء مسلح سازمان مجاهدین خلق در حمله به نیروهای مسلح جمهوری اسلامی همکاری داشته اند چنین آمده که این ادعا‌ها "با توجه به اوضاعی که در زندان ها حاکم بوده، به طور کلی باطل است، چرا که فرزندان ما در سخت ترین شرایط بسر می بردند، ملاقاتهای پانزده روز یک بار آن هم به مدت ده دقیقه از پشت شیشه و به وسیله تلفن و محرومیت اینان از داشتن هرگونه وسیله ارتباط با خارج زندان، که ما آن را در هفت سال اخیر تجربه کرده‌ایم، حقانیت ادعای ما را به اثبات می رساند."

حکم

از جزئیات این حکم اعدام اطلاعی در دست نیست. به گفته همبندانش خانم فروزان عبدی پیر بازاری در اوائل مرداد ١٣٦٧ از بند به سلولهای آسایشگاه برده شد و دیگر به بند باز نگشت. گفته می شود که وی در قتل عام زندانیان سیاسی، جزو اولين دسته از زنان مجاهد بود که به دار آویخته شد. زندانیانی که بعداً در آسایشگاه زندانی بودند بر دیوار یکی از سلولها شعری دیده بودند که ممکن است از خانم عبدی به جا مانده باشد:

"خدایا کمکم کن تا همچون عبدی شایسته، شمع فروزان راه تو باشم".

بنا به اطلاعات موجود مسئولان زندان خبر اعدام این زندانیان را به همراه وسائلشان بعد از ماهها به خانواده آنها دادند ولی اجسادشان را به آنها ندادند. زندانیان در گورهای جمعی به خاک سپرده شده اند. مقامات به خانواده زندانیان هشدار دادند که برای عزیزانشان مراسم سوگواری برگزار نکنند.