۱۳۹۷ آبان ۱۶, چهارشنبه

انقلاب مشروطه، رضاخان و مصدق؛ یک گواهی تاریخی (۴)

رضاخان و آخوند کاشانی و دیگر آخوندهایی که او را به سلطنت رساندند در مجلس موسسان تقلبی رضاخانی

رضاخان و آخوند کاشانی و دیگر آخوندهایی که او را به سلطنت رساندند در مجلس موسسان تقلبی رضاخانی


نگاهی به قسمت‌های پیشین

رضاخان قزاق در جریان سرکوب بسیاری جنبش‌های آزادیخواهانه مردم ایران در انقلاب مشروطه، مورد توجه انگلستان قرار گرفت و توسط فرمانده کل نیروهای انگلیسی در ایران، ژنرال ادموند آیرونساید، مسئول اجرای کودتای ۱۲۹۹ شد.
رضاخان از آن پس به سرعت پله‌های قدرت را طی کرد و با سرکوب تمام‌عیار انقلاب مشروطیت ایران، یک دیکتاتوری سلطنتی دیگر به اسم خود(سلسله پهلوی) راه‌اندازی کرد.
به این ترتیب، وی مجری سیاست‌های امپراتوری بریتانیا در ایران شد.
در همین راستا، رضاشاه مجری طرح احداث راه‌آهن مورد نظر انگلستان در ایران شد.
رضاشاه قرار داد نفت موسوم به «قرارداد دارسی» را بدون دریافت حق‌السهم ایران، مجدداً و برای یک دوره ۳۲ساله دیگر تجدید کرد.
و این‌گونه بود که یک قزاق ساده و بیسواد، ایران و انقلاب مشروطیت که بزرگترین انقلاب دموکراتیک در این منطقه از جهان بود را بار دیگر به قهقرا برد و ایران یک بار دیگر از رشد طبیعی و تکامل اجتماعی خود بازماند.

نگاهی به سیاست‌های نفتی رضاشاه 

در این قسمت نگاهی می‌کنیم به سیاست‌های نفتی رضاشاه و همچنین چگونگی پیوستن یک قزاق نادار و بی‌چیز به جمع میلیونرهای عصر خود!
اول می‌پردازیم به قضیه واگذاری نفت ایران به انگلستان توسط رضاشاه و سابقه آن.
ناصرالدین شاه، در سال ۱۸۷۲ میلادی(۱۲۵۱هجری خورشیدی) قراردادی با یک تاجر انگلیسی آلمانی‌تبار به اسم «بارون ژولیوس دو رویتر» بست و امتیاز استخراج نفت ایران را به وی واگذار کرد. این قرارداد با مخالفت مردم منتفی شد به‌خصوص که روسیه تزاری هم این قرارداد را در تعارض با منافع خود می‌دید.
تقربیا ۲۹سال بعد(۱۹۰۱) مظفرالدین شاه، طی قراردادی، امتیاز استخراج نفت در سراسر ایران به‌استثنای خطه شمالی کشور را که منطقه نفوذ روس‌ها محسوب می‌شد، به مدت ۶۰سال به «ویلیام ناکْس دارسی» سرمایه‌‏دار انگلیسی داد. «دارسی» متعهد شد سالانه مبلغ ۲۰هزار لیره وجه نقد و معادل همین مبلغ از سهام شرکت و نیز ۱۶درصد از منافع خالص خود را به دولت ایران بپردازد.
و حدود ۱۳سال بعد(سال۱۹۱۴) دولت انگلستان، طی معامله‌یی با «دارسی» به جای او طرف‌حساب ایران شد.

رضاشاه، اسناد نفت را به نفع بریتانیا نابود کرد

در اختلاف‌های بعدی میان ایران و انگلستان، رضاشاه عامدانه و با توپ و تشر ساختگی، پرونده قراردادهای فیما‌بین را از بین برد و جلوی چشم وزیرانش آن‌را در بخاری انداخت.
مهدی قلی‌ هدایت(مخبرالسلطنه)، نخست‌وزیر وقت، در کتاب خود، «خاطرات و خطرات» می‌نویسد: «شب ششم آذر(۱۳۱۱) تیمور تاش، دوسیه(پرونده)‌ (نفت) را به هیات(وزیران) آورد. شاه تشریف آوردند و متغیرانه فرمودند: دوسیه نفت چه شد؟ گفته شد حاضر است.
زمستان است. بخاری می‌سوزد. دوسیه را برداشتند انداختند توی بخاری»!
مصطفی فاتح، معاون شرکت نفت انگلستان و ایران و نویسنده کتاب «۵۰سال نفت ایران» نوشته: «در پرونده مزبور، همه نامه‌های متبادله بین وزیر دربار و شرکت (موجود) بود. موقعی که نمایندگان دولت خواستند از آن استفاده کرده و بعضی از نامه‌های شرکت را برای تأیید اظهارات خود در شورای جامعه ملل ارائه دهند، ملاحظه کردند که اسناد مهمی را از دست داده‌اند.»(کتاب۵۰سال نفت ایران)

رضاشاه، بین ایران و شرکت نفت انگلیس، حد وسط را گرفت!

«لرد کدمن»، رئیس انگلیسی هیأت‌مدیره شرکت نفت، بعدها در شرح خاطرات خود نوشت: «رضاشاه با نهایت مهربانی ما را پذیرفت و... پس از استماع طرفین، حد وسط را گرفت و دستور داد که حق‌الامتیاز را به ۴شلینگ در هر تن(۲شلینگ پایین‌تر از پیشنهاد دولت ایران) کاهش دهند و تمدید امتیاز قرارداد را نیز پذیرفت».(ایرج ذوقی، اقتصاد سیاسی نفت و مسائل نفت ایران، پاژنگ، ۱۳۷۵)

نمونه‌ای از استکبار ستیزی رضاشاه! 

تقی‌زاده، امضاکننده همان قرارداد خائنانه از جانب رضاشاه،‌ در مجلس پانزدهم در مورد قرار داد ۱۹۳۳ گفت: «جالب اینجاست برای همین قرارداد که... موجب لعن آیندگان... بود با تبلیغات فراوان جشن‌ها گرفتند و به‌عنوان پیروزی بزرگ، به خورد ملت از همه جا بی‌خبر دادند!» (مصطفی فاتح، پنجاه سال نفت ایران، ص۳۰۲)

رضاشاه، قرارداد «دارسی» را به نفع بریتانیا تمدید کرد و همزمان برای لاپوشانی خیانت خود، جشن ضداستعماری گرفت!
رضاشاه، قرارداد «دارسی» را به نفع بریتانیا تمدید کرد و هم‌زمان برای لاپوشانی خیانت خود، جشن ضداستعماری گرفت!

یک قلم از خیانت‌های رضاشاه

دکتر مصدق در مجلس چهاردهم، ابعاد خیانت رضاشاه در مورد قرارداد نفت را افشا کرد و گفت: «اگر امتیاز دارسی تمدید نشده بود، در سال ۱۹۶۱ به بعد، دولت نه تنها به صدی ۱۶ عایدات حق داشت، بلکه صدی صد عایدات حق دولت بود... بنابراین، صدی ۸۴ از عایدات که در ۱۹۶۱ حق دولت می‌شود، بر طبق قرارداد جدید، کمپانی آن را تا ۳۲سال دیگر می‌برد. ۱۲۶میلیون لیره انگلیسی از قرار(لیره‌ای) ۱۶۰بیلیون و ۱۲۸میلیون ریال می‌شود و تاریخ عالم نشان نمی‌دهد که یکی از افراد مملکت، به وطن خود در یک معامله، ۱۶بیلیون و ۱۲۸میلیون ریال ضرر زده باشد. و شاید مادر روزگار دیگر نزاید کسی را که به بیگانه چنین خدمتی کند!

یکی از خیانتهای رضاخان از زبان دکتر مصدق
یکی از خیانتهای رضاخان از زبان دکتر مصدق

از تمدید مدت، نه تنها دولت از این مبلغ محیرالعقول محروم شد بلکه ۲۰هزار سهمی که از سهام شرکت دارد، بعد از سال ۱۹۶۱ بلاتکلیف و معلوم نیست که دولت انگلیس که قدرت خود را برای تمدید مدت به کاربرده حاضر شود که از ۱۹۶۱ به بعد باز صاحبان سهام صدی ۸۴ از منافع شرکت را ببرند... آن روزی که سیاست یک‌طرفی بود ۳۲سال امتیاز نفت جنوب تمدید شد و از روی حداقلی که خود کمپانی برای عایدات دولت معین نمود، متجاوز از ۱۶بلیون ریال از کیسه ملت رفت و نسل‌های آتیه را از چنین عایدات هنگفتی محروم کرد. نسل‌های آتیه هر قدر نفرین کنند کم کرده‌اند». (بخشی از نطق مصدق در ۷آبان ۱۳۲۳در مجلس چهاردهم: منبع: کتاب گذشته چراغ راه آینده ص۴۲)

رضاشاه سهم نفت خودمان را هم خرج نیازهای انگلستان کرد! 

دکتر مصدق همچنین خاطرنشان کرد: «هر قدر هم که در امتیازنامه از عایدات شرکت برای خودمان سهم معین کنیم وقتی که دولت نتواند به حساب شرکت رسیدگی کند، نقش بر آب است».
مصدق اضافه کرد: «در هر امتیاز آن چیزی که بیش از همه، امتیازدهنده را تشویق می‌کند آن است که بعد از یک مدتی قائم‌مقام، صاحب امتیاز می‌شود و ما دیدیم که در امتیاز دارسی این حق به چه نیرنگی از دست ما رفت».(همان منبع)
تمدید خائنانه قرارداد «دارسی» واگذاری مستقیم ثروت ملی ایران به انگلیسی‌ها بود. اما حتی پول آن بخشی از نفت که عاید خودمان می‌شد هم، باز در واقع هزینه نیازهای استراتژیک انگلستان در ایران شد! یک مورد آن را دکتر مصدق در مجلس چهاردهم به شرحی که ذیلا ملاحظه می‌کنید، افشا کرد: ‌«هرگاه به محاسبه عواید نفت جنوب رجوع کنند معلوم خواهد شد که عواید مزبور منحصراً در راه سیاسی خرج شده است. عواید مزبور به مصرف راه‌آهن که به تمام معنی استراتژیک و برای ما سرتاپای ضرر است رسید که قبل از احداث آن، بارها نظریات خود را در مجلس شورای ملی گفتم و روزگار هم گفته‌های مرا تأیید کرد و همچنین به مصرف خرید اسلحه و مهماتی که ایران به آن احتیاج نداشت رسید، زیرا ما با دول مجاور خیال جنگ نداشتیم که محتاج به آن ‌در مهمات شویم و اگر آن مهمات برای ما بود، پس چه شد که در شهریور ۱۳۲۰ از دست ما رفت».(بخشی از نطق مصدق در ۷آبان ۱۳۲۳)

فساد مالی شاه و ولیعهد! 

مصدق روی فساد مالی دربار شاه و پسرش هم دست می‌گذاشت و در این رابطه چه در دوره رضاشاه و چه در دوره محمدرضاشاه، به رضاشاه و پسرش انتقاد می‌کرد. یک نمونه از این انتقادات را در مجلس چهاردهم مطرح کرد و ضمن اعلام منبع درآمد خودش، گفت: «زندگی من از خانه‌یی که به (بخش) روابط فرهنگی شوروی اجاره داده‌ام و چند مستغل (خانه یا دکانی که اجاره دهند) دیگر، اداره می‌شود. من آنچه که تصور می‌نمودم که از زندگی متوسط، اضافه دارم سال‌هاست وقف بیمارستان نموده‌ام و آنجا را مجاناً و بلاعوض اداره می‌کنم. من از زندگی متوسط تجاوز ننموده و از تجمل بیزارم و به چیزهایی که زائد از مایحتاج زندگی است، عادت ندارم».(بخشی از نطق مصدق درباره سیاست موازنه منفی در مجلس چهاردهم، ج ۱ ص۲۳۰):
«عرض شد موقع آمدن به حضور، چشمم به سردر سنگی(کاخ) افتاد. (گفتم) این بنای با عظمت را اعلیحضرت برای چه می‌خواهند! گفتند «در»ِ خانه من است مگر من خانه نمی‌خواهم!؟ عرض کردم خانه حقیقی شاه قلب ملت است اگر آن را دارند احتیاجی به این‌ها ندارند.
فرمودند دیگر بگویید. عرض شد از بستن طاق نصرت در ولایات و آوردن مردم با لباسهای عاریه به استقبال شاه مقصود چی است؟».(بخشی از نطق مصدق در مجلس چهاردهم – ۷آذر ۱۳۲۳)

ثروت یک قزاق ساده!

یکی از جدی‌ترین نکاتی که البته پیرامون دزدی‌ها و چپاول مالی رضاشاه مطرح شد اما تنها پس از اخراج او از ایران امکان علنی کردنش پیدا شد، میزان ثروت رضاشاه بود که پیش از سلطنت هیچ ثروتی نداشت و به‌قول پسرش محمدرضاشاه، تنها یک قزاق فقیر بود.
گرچه که در مورد میزان دارایی‌های رضاشاه اعداد و ارقام مختلفی مطرح شده اما نکته قابل‌توجه این است که به‌شهادت اسناد تمام آن عدد و رقم‌های متفاوت، یک وجه مشترک دارند و آن، نجومی بودن آن‌هاست.
روزنامه آژیر شماره ۱۸۸ مورخ ۱۶شهریور ۱۳۲۳ در این مورد نوشته است: «سپرده رضاخان در بانکهای خارج، مبلغ ۳۶۰میلیون دلار حدس زده می‌شود!».(گذشته چراغ راه آینده ص ۱۱۲)
گزارش شهرداری تهران در همان دوران نیز قابل‌توجه است که پس از اخراج رضاشاه از ایران جرأت بیان پیدا کرده بود. در گزارش شهرداری تهران آمده بود: «سالی ۷۰ملیون تومان عواید املاک و مستغلات شاه سابق بود».(گذشته چراغ راه آینده ص ۱۱۱)
حسین مکی در تاریخ ۲۰ساله ج ۶ص ۱۳۵ درباره میزان ثروت رضاشاه نوشته است: «رضا خان پس از نشستن به تخت سلطنت، حدود ۴۴هزار سند از دست مردم گرفت و املاک و زمینهای روستاییان گیلان و مازندران، تنکابن و نور و بسیاری جاهای دیگر را مالک شد».
رضاخان تمامی املاک غصبی را با شکنجه از صاحبان اصلی آنها می‌گرفت. تنها برخی از آن موارد بعداً افشا شد، میزان حقیقی هرگز روشن نشد.
روزنامه کوشش شماره ۴۷۷۲ مورخ ۱۴آذر ۱۳۲۰ در مورد املاک غصبی رضاخان نوشت: «اغلب این بیچارگان کسانی هستند که به ضرب شلاق و شکنجه و بر اثر اقامت در زندان ناچار شده‌اند املاک و مزارع خود را در مقابل چند شاهی و احیانا بدون دریافت چند شاهی به رؤسای املاک دربار شاه واگذارکنند... زارع بدبخت و دهقان بیچاره مازندرانی را به روزی انداخته‌اند که نه کفش در پا و نه لباس در بر و نه برنج در خانه دارد و شب تا صبح نظیر انسانهای ماقبل تاریخ به‌واسطه نداشتن بنیه خرید دو سیر نفت، در تاریکی نشسته و می‌خوابد».(گذشته چراغ راه آینده ص ۱۱۴)
«موید احمدی» نماینده مجلس، در جلسه اول مهرماه ۱۳۲۰ مجلس شورای‌ ملی با اشاره به برداشت‌های غیرقانونی رضاشاه از عایدات نفتی کشور گفت: «ما الآن مقابل ۳۱میلیون لیره مخارجی هستیم که اصلاً نمی‌دانیم چطور خرج شده؟!».
حسین مکی در کتاب تاریخ ۲۰ساله، جلد ۸ صفحه ۹۱ از وزیر دارایی وقت، دکتر سجادی، نقل کرده است که: «رضا شاه هنگام ترک ایران، ۶۸میلیون تومان در حساب شخصی خود در بانک ملی داشت».
منوچهر فرمانفرماییان، سفیر شاه در ونزوئلا، از قول عبدالحسین هژیر، وزیر دربار و نخست‌وزیر شاه در سال ۱۳۲۷، عدد و رقم‌های دیگری نقل کرده است. وی گفته: «هژیر در اوایل دهه ۲۰ برای بازپس‌گیری دارایی رضاشاه(که مبلغی بالغ بر ۲۰ تا ۳۰میلیون پوند بوده و دولت انگلیس تا پس از جنگ آن را توقیف کرده بود) سفری به انگلستان داشته‌است». این مطلب را پژوهشگر معروف مسایل ایران «استفانی کرونین» در کتابش به اسم «رضاشاه و شکل‌گیری ایران نوین» مفصل توضیح داده است.
به هر حال، میزان دقیق ثروت رضاشاه هرگز مشخص نشد. گرچه که ثروتهای افسانه‌ای فرزندان وی پس از سقوط سلطنت، نشان از کم و کیف اموال مسروقه مردم ایران به دست وی، پسر و دیگر اعضای خانواده‌اش می‌دهد.

۱۳۹۷ آبان ۱۵, سه‌شنبه

اندرباب موجودات متا مرفوز شده -. زری اصفهانی

احتمالا خوانندگان این مطلب ، کتاب متامرفوزیس فرانتس کافکا را خوانده باشند . کتاب کافکا درمورد کسی است که صبح از یک رویای ترسناک بیدا ر میشود و درمی یابد که تبدیل به یک حشره غول پیکر زشت شده است ، بقیه داستان و سرنوشت قهرمان آن ،گریگور سامسا را میتوانید درکتاب کافکا بخوانید . اما چطور شد که من یاد این داستان افتادم . اخیرا مطلبی ازشخصی به اسم ایرج شکری را یک نفر برایم ارسال کرده بود ، طبق معمول و همانطور ی که حدس میزنید مطلب مثل همیشه برعلیه سارمان مجاهدین خلق و رهبری آنست . و باز همانطور که حدس میزنید بازهم این مطلب به هواداری و حمایت شداد و غلاظ از مرحوم خانم مرضیه و البته فحاشی های بازهم شداد وغلاظ علیه بقیه ملت است . که یکی از آن ملت هم هما نطور که حدس میزنید بنده هستم . من این موجود یعنی ایرج شکری را نمیشناسم . یک بارهم اورا ندیده ام . و با او هم سخن نشده ام. تنها یادم می آید که زمانی مطلبی نوشته بود به طرفداری بازهم خیلی شدید و غلیظ از محمد نوری خواننده قدیمی . یکی از دوستان من درکامنتی زیر آن مطلب دروبلاگ این فرد نوشته بود که محمد نوری در جشن های دهه زجر برای جمهوری اسلامی خوانده است و به این خاطر شعر فروغ فرخزاد را هم برای خوشایند سران جمهوری اسلامی عوض کرده است . این جناب فحاش که حقیقتا اگر هیچ تخصصی نداشته باشد ، استاد فحش و بددهنی است، برداشته بود کلی بدو بیراه به آن دوست نوشته بود و اورا سگی آمده از طرف سگ های دیگر لقب داده بود . که من هم در انتقاد به آن نحوه برخورد با یک خواننده و کامنت اش از طرف کسی که خودش را نویسنده هم می نامد و آنهمه بی حرمتی و فحش و فضیحت به آن بنده خدا ، دوست من چیزی نوشته بود م که دراین لینک میتوانید بخوانید . ودرضمن حمایت از کاری که محمد نوری کرده بود و شعر فروغ را برای خوشآمد جمهوری اسلامی عوض کرده بود ر ا تقبیح کرده بودم که چطور یک هنرمند برای خوشایند سران جمهوری اسلامی حاضر شده است شعر یک شاعر بزرگ را که دیگر زنده هم نیست تغییر دهد . بعد از آن مطلب این موجود دیگر دشمن قسم خورده من شد. گاهگاهی دوستانم چیزهایی را که اینطرف و آنطرف دررابطه با من و مطالبم می نویسد را برایم ارسال میکردند و یا دشمنی های عجیب و غریب و هیستریک اورا باهمه خلق خدا و بخصوص اعضای شورای ملی مقاومت و مجاهدین خلق و هرکسی که درجایی کاری درحمایت از آنها کرده است و حرفی زده است را برای خنده و انبساط خاطر برایم میفرستادند .تا اینجای داستان چیزی عجیب و غریبی به چشم نمی خورد . آنچه که می شود فهمید این است که یک موجود درمانده افسرده و از همه جا رانده و از همه جا مانده مثل همان حشره کتاب کافگا در اتاقی که لابد هیچ پنجره ای هم به بیرون ندارد ویا دریک زیر زمین تاریک و ظلمانی، نشسته است و همه خوشحالی و نشاط زندگیش ، پرخاش کردن و ناله و نفرین کردن و پرت و پلا گفتن به مردم است. اما تازگی ها این قضیه عشق مفرط و جنون آسای این ،قبیله متامورفوز شده و از جمله همین حشره مورد بحث به مرحوم خانم مرضیه چنان اینها را دچار انقلابات روحی و جسمی کرده است که کم مانده است مثل مجنون واقعی سربه بیابان بگذارند واز شدت درد و رنج و خشم و عصباینت از اینکه کسی درجایی کاری کرده است و یا چیزی گفته است که به خانم مرضیه برخورده است خود کشی کنند د!!
واما برویم سر موضوع متامورفوزیس و کتاب کافگا. این روزها از اتفاق از این موجودات متامورفوز شده زیاد می بینید . کسانی که مثلا تا همان شب استحاله شان آدمهای نرمالی بوده اند . با محیط اطرافشان به شکل طبیعی بده وبستان داشته اند . با دوستان قدیمی شان با مروت و گاها محبت برخورد داشته اند . ویک شب درست مثل گریگورسامسا میخوابند و روز بعد به یک حشره عظیم الجثه هیولا واری که هیچ شباهتی به آن آدم شب قبل ندارد تبدیل میشوند . و حقیقتا هیولا ..میشوند .اگر هنری داشته اند و یا قلمی، آن هنر وقلم در خدمت کل زشتی ها، بی پرنسیبی ها ، نفرت ها و دشمنی ها ی عالم هستی قرار میگیرد . اگر شعری میگفته اند آن شعر تبدیل به جرثومه تنفر و انزجار وفحاشی نه برعلیه مثلا دشمنان سیاسی و دشمنان مردم و کشورشان و کلا کسانی که سابقا وقتی اینها افراد انتلکچوال وسیاسی و بودند به عنوان دشمن و خطر اصلی میشناختند ، بلکه درست 180 درجه در جهت عکس و یعنی برعلیه دوستانی میشود که تا آن شب حادثه هیولا شدن شان آنها را حتی دوست میداشتند و با سالها با آنها برسر یک سفره نشسته و رابطه ای عاطفی و انسانی برقرار کرده بودند. فحش و پلشتی و نفرت مثل نقل و نبات از دهانشان وقلمشان جریان می یابد . مثل کسانی که مثلا مبتلا به آنفولانزا میشوند و یک سره آب بینی شان جاریست ، اینها هم یک جریان گل آلود پراز کراهت و بد دلی و نفرت را مدام برعلیه دیگران از ذهنشان و مغزشان جاری .میسازند .دیگر درآنها سراغ هیچ لطافتی و انسانیتی و عدل و دادی نمیشود گرفت . انسانها را دسته جمعی دردادگاه های ذهنی که برایشان درست کرده اند یکشبه محاکمه میکنند و محکوم میکنند و تعزیر میکنند و حتی بدار میکشند .
اگر درگذشته مبارز بوده اند .حالا یک سره ابراز آه و ناله و پشیمانی از آن گذشته میکنند . اگر دوستانی داشته اند که هنوز برروی اصولی که قبلا به ان معتقد بوده اند ایستاده اند و از آن اصول دفاع میکنند ، آن دوستان میشوند موجودات بی مغز و بی اراده وبرده فکری رهبران . اگر آن دوستان سابق و آن انسان های مورد خشم و تنفر اینها ، مثلا نویسنده ویا شاعر و یا نوازنده و غیره بوده اند میشوند آدمهای بی هنر که حتی مدارک دانشگاهی شان را هم تقلبی قلمداد میکنند و هرچه آنها درطی سالیان سال رنج و مبارزه توشه راهشان کرده اند را با یک حکم از راه دور عبث و بیهوده .و کارمفت و وقت گذرانی قلمداد میکنند

خلاصه از همان شب حادثه به بعد درست درجهت برعکس آن چیزی که دیگران دیده و شنیده بودند میشوند .
و همچنین است از جمله این موجودات استحاله شده حشره ای به اسم ایرج شکری اگر بخواهید درذهنتان مجسم کنید که او چگونه موجودیست ، دقیقا همان حشره ایست که درکتاب کافگا تشریح شده است . یک حشره هیولا وار و کریه المنظر خاکستری رنگ . روی زمین درحال خزیدن است . همینکه از لابلای پرده دریک روز آفتانی ذره ای نور بداخل می تابد . بسرعت خودش را زیر میز مخفی
میکند . وفقط درشبها که هوا تاریک است . و دیگر هیچ نوری از جایی پیدا نیست ، خودش را به زحمت از یک صندلی بالا می کشد . میگویند قد خیلی کوتاهی هم دارد .بنابراین باید فکر کنید که با چه زحمتی خودش را پشت میزش جا میدهد . و البته با همه این زحمات خودش را پشت این میز میکشد تا فحش بدهد . واززمین و زمان بافریاد وفغان بدگویی کند .
و آنگاه دیگر موجودات متامورفوز شده نظیر او که هرکدام پشت یک میز دریک اتاق بی در و پنجره تاریک دیگر نشسته اند و شاخک های سیاه و تیز و گوش های زگیل گونه پرمویشان را بسمت پنجره تاریک و بیرون به حالت آماده باش و گوش بزنگ نگه داشته اند ، این فحش ها و بد دهنی ها را ضبط و ثبت میکنند و به گوش دیگرحشرات و هیولاهای آن طرف مرزها هم میرسانند .
واما برویم برسر اصل مطلب ، شما خواننده گرامی ،لابد مطلب مرا دراینجا درمورد هیاهو و جارو جنجال های مضحک این حضرات متامورفوز شده درمورد زنده یاد خانم مرضیه و زنجیرزدن ها و سینه زدن های جنون آمیز این موجودات برسر یک قصه ای که تازگی ها بافته اند را لابد خوانده اید . لینک آن

مطلب اینجاست
حالا این جناب حشره کوتاه قد خاکستری و بد هیبت که درمورد ش گفتم گویا بسیار از آن نوشته ناراحت شده است وخدا میداند چه شبهایی با شاخک های کج و معوجش با دیگر حشرات همسایه اش را جع به آن نوشته من تبادل فکر کرده است و چه میزان زیر میز وصندلی و درتاریکی های اتاقش پشتک و واروهای خرخاکی وار زده است که بتواند یک چیزی هم برعلیه من بنویسد که متامرفوزی های پنجره های دیگر و آن طرف مرز را خوشحال کند و درضمن اعلام کند که هنوز هم درآن اتاق تاریک بی درو پنجره زنده است و مردار نشده است که البته بطور معمول و طبق روال همیشگی سایت پژواک پارانویا های موجودات متامورفوزی و دریچه های بسته به روی آدمیت وآدمها ، و دیگر جاها آن را منعکس کرده اند
نوشته موجود متاموفوزی خیلی خشمگین شده را درمورد من درزیر میخوانید

""
داوری آن زنک مطرود در مورد مرضیه

آن زنک سابقا آموزش یافته در مکتب مسعود و مریم که جز گودالی که جز کرم و غورباغه ندارد، نیست اما خودش را دریایی پرگوهر و میراث دار فروغ فرخزاد می

داند، در واکنش به مطلب مربوط به اهانت به مرضیه و نیز پاسخی که اسماعیل وفا یغمایی به سوال یکی از کاربران وبلاگ دریچه در این زمینه داده بود، باز هم برای

مورد توجه مجاهدین واقع شدن با جیغ زدن و در همدردی با مجاهدین و اعتصاب غذا کنندگان، درکامنتی «خروشی » نشان داد که چیزی جز خودنمایی برای التیام

رنج مطرود بودن اش نبود و در مورد مرضیه از جمله نوشت:« مجاهدین خلق وشورای ملی مقاومت بدون آمدن مرضیه به پاریس همان مجاهدین خلق و شورای

ملی مقاومت بودند و تغییری نمیکردند . می جنگیدند و کشته میشدند ! اما مرضیه بدون پیوستن به مجاهدین خلق و شورای ملی مقاومت یک خواننده خوب قدیمی

بود که درده کوره ای درایران در خاموشی و عزلت و انزوا چهره در مرگ فرو می پوشید و حتی شمایان عاشقان یقه دریده هم خبری از او نمی گرفتید و حتی یک

جمله هم بیاد او نمی نوشتید»!


باخواندن همین تکه از مطلب تازه نوشته شده این حشره خاکستری زشت .متوجه میشوید که اساسا منظور من از داستان متامرفوز شدن این موجودات چیست .که منهم خودم مثل شما بعد از خواندن این عبارات زیبا و روح پرور جناب حشره همینطور مانده بودم که آخر چطور این کسی که من حتی یک بارهم اورا ندیده ام و هیچ جای دنیا با او هم صحبت هم نبوده ام ( غیراز اینکه فقط میدانم موجود بدبختی است که تنها خوشی زندگیش دست به یقه شدن با دیگران است !)چه دشمنی و کینه عجیبی میتواند نسبت به من داشته باشد . از موضع یک پزشک البته معتقدم که او یک موجود قابل ترحم است که واقعا نیاز به درمان روانی دارد. کسی که این چنین به یک انسان دیگر و فردی که هزاران کیلومتر دور از او درنقطه دیگری از کره خاکی زندگی میکند و نه هیچوقت با او دعوایی داشته و نه کاربدی درحق او کرده و نه مال و اموال اورا دزدیده چنین کینه شتری و یا کینه حشره ای وعقرب وار دارد دیگر خدا میداند که با افرادی که با او حشر و نشر داشته اند چه میکرده است و چه بلایی .هرروز سرشان میآورده است.اما درمورد چیزهایی که علیه من نوشته است ، هرچند از نظر من شبیه ترشحات بینی بز و یا خلط دهان یک گوساله است و حتی قابلیت این را هم نداردکه من وقت سر این اباطیل بگذارم ولی برای روشن شدن موضع خودم و توضیح بیشتر مطلبی که درمورد مرضیه و هیاهوهای برای هیچ این . متامورفوز شده ها نوشته بودم این توضیحا ت را میدهم .:درمورد اینکه من یک زنک مطرود هستم . مطرود یعنی کسی که دیگران ترکش کرده اند ! و اینکه حالاچه کسانی کجا و کی وچطور مرا ترک کرده اند را نمیدانم !! جناب حشره متامرفوزی ، اگر کسی هم کسی را ترک کرده باشد ( آنطور که درمخیله مریض تورفته است ) این من هستم و نه دیگران . ولی برای روشن شدن ذهن کوچک حشراتی ات میگویم که من یک انسان هستم مثل بقیه انسان ها که دارم زندگی میکنم وانسان های زنده ( نه البته حشرات ) و مردمان شاد و امیدوارو اهل زندگی هیچکدام مرا طرد نکرده اند . نه آن خانواده بزرگی که درایران د اشتم و هنوز دارم و نه آن خانواده بسیار بزرگی که در همه جهان داشته و هنوز دارم . واز اتفاق زندگی خوبی هم دارم . ادم شادی هستم و بسیار امیدوار و پازیتو . درآفتاب و دریا و کوه وشعر و زیبایی نفس میکشم . از هیچکس متنفر نیستم و دشمنی با هیچکسی درهیچ جای عالم ندارم به جز دشمن مردم ایران که جنگ من و همه مبارزان راه آزادی و عدالت .اجتماعی هم با .انهاست یعنی جمهوری اسلامی . آدمی هستم با سابقه سیاسی و مبارزاتی بیش از سی سال . از بیست سالگی تا کنون یک سره جنگیده ام . چه با دیکتاتوری شاه به عنوان یک چریک و معتقد به مبارزه مسلحانه و چه با خمینی که باز در کسوت یک چریک و با کلاشینکوف و درکنار رزمندگان ارتش آزادیبخش سالها با کوله ای پراز دارو و درمان برای هموطنان فقیرم و برای چریک ها، درکوه و بیابان و دشت و دره و شهر و ده ،سوار بر اسب ویا پیاده جاده ها را پیموده ام تابه هموطنان فقیر م درشهر وروستا که همیشه به انها عشق ورزیده ام وهمچنین به رزمندگان راه آزادی و عدالت اجتماعی کمکی کرده باشم . هیچوقت هم .توقعی درقبال آنچه که کرده ام از کسی نداشته ام
. سالها و سالهاست که زندگیم با انسانهای مبارز و از جان گذشته فرهیخته وروشنفکر و دوست داشتنی گره خورده است.آنها را دوست داشته ام و آنها هم مرا دوست داشته اند . سالها رفیق راه شان بوده ام و محرم اسرارشان و تسکین دهند زخم ها و دردهایشان .همیشه انسان ها را دوست داشته ام و نگران وضعیت طبقه فقیر مملکتم بوده ام . از همان زمانی که بدانشکده پزشکی دانشگاه تهران رفتم و درجنوب شهر تهران شاهد فقر و بیچارگی و بی درمانی مردم بودم تا همین لحظه همه هم و غمم نجات مردم فقیر وکودکان کار و کارتون خواب ها وزنان روسپی و درمانده و کارگران گرسنه و بیکار بوده است و مسلما هم تا آخر زندگی ام بازهم همه تلاش و هدف و کار و مبارزه ام درجهت .آن انسان های فقیر و درمانده وبی پناه خواهد بود .

من هنوز هم همان دانشجوی جوانی هستم که ساعت ها دریافت آباد و شاد آباد و دروازه غار و میدان شوش پیاده راه میرفتم و با مردم فقیر آن نواحی صحبت میکردم.درخانه هایشان اعلامیه های سیاسی میر یختم . درکنار سفره فقرشان می نشستم و از آینده روشن با انها حرف میزدم و همان پول اندکی را که از تدریس حین تحصیل دردانشگاه بدست می آورم کتاب میخریدم و به کودکانشان می دادم و یا برای خرید دارو ،اندوخته کوچکم را به انها می بخشیدم .
من یک سوسیالیستم .با همان چشمی بدنیا نگاه میکنم که در دوران جوانی ام نگاه میکردم . من برای عدالت اجتماعی بسیار جنگیده ام و بسیار رنج برده ام و رنج ها و زخم هایم را که توشه راه ام بوده است هرگز به زمین نمی گذارم . برای من به عنوان یک مبارز و یک سوسیالیست ، البته آنهایی که درراه مردم می جنگند و جان میدهند و شرافتمندانه برسر اصول و اعتقاداتشان ایستاده اند عزیز و ارجمند ند و از ستودن قهرمانان حماسه سازی که درنبرد با استثمارگران و ظالمان شهید میشوند هرگز دست برنمیدارم . و هرگز خسته نمیشوم . من شیرکوه معارفی را میستایم وبرایش شعر میسرایم .همینطور حبیب گلپری پور را همچنانکه برای حجت زمانی شهید راه آزادی شعر سرودم و برای فرزاد کمانگر ، افتخار معلمان ایران زمین شعر سرود م وبرای ستار بهشتی و برای ولی الله فیض مهدوی و برای شهید اکبر محمدی و یا شهدای اشرف و شهدای عملیات فروغ هم . بافت و ساخت اندیشه من این چیزهاست .و اگر هم این آموزش ها را بقول تو حشره خاکستری زشت و سیاه قلب و متنفر از همه کس و همه چیز ،درمکتب مجاهدین دیده باشم و یا درمکتب چریک های فدایی خلق و یادرمکتب خسرو گلسرخی و یا مهدی رضایی و یا سعید سلطانپور و یا آلنده و یا مصدق و یا لورکا و یا چه گوارا ویا ویکتورخارا و یا حتی جانی کش (خواننده معروف آمریکایی طرفدار طبقه فقیر و کارگر)و یا نورمن بتیون پزشک انساندوست کانادایی ، هیچ فرقی برایم ندارد . عصاره آموخته های من از وقتی که درنوجوانی با کتابهای صمد بهرنگی آشنا شدم و بعد با دفاعیات مجاهدین خلق و فدائیان خلق درزندان های شاه و با تاریخ جنبش های آمریکای لاتین و جنبش های ضد استعماری آفریقا و آسیا و تا همین الان همین است .
من یک سوسیالیستم و برای یک جامعه بدون طبقه مبارزه کرده ام و میکنم . چیزی که دررویاهایم می بینم . جامعه ایست که درآن فقرنباشد ، کودکان کار نباشند ، کارتون خواب نباشد، زنان روسپی نباشند و استثمار کارگر ان داستان فراموش شده ای باشد . اینها همه آموخته های من و همه رویاها و همه زندگی من از بیست سالگی و حتی قبل از آن بوده اند و خواهند بود
بنابراین جناب حشره خاکستری کثیف کوچک مغز بی مقدار ، من نه میراث دار فروغ فرخزاد هستم و نه میراث دار پروین اعتصامی .و نه اصلا میخواهم هیچکدام از این شاعران ویا کس دیگری باشم . همچنان که هیچگاه درزندگی ام حتی از کودکیم که با زندگینامه آلبرت شوایتزر ، پزشک نیکوکاری که همه عمرش را صرف خدمت به جذامی ها درآفریقا کرد آشنا شدم و او قهرمان رویاهایم شد و تصمیم گرفتم که بروم پزشک شوم ، آرزوی معروف شدن نداشتم . بلکه میخواستم و آرزو میکردم که بتوانم کمکی به همنوعانم و مردم فقیر و کم درآمد که همیشه دوستشان میداشته .ام بکنم .
درمورد زنده یاد مرضیه هم باید بگویم . من نه اورا درایران دیده بودم نه درخارج از ایران .و نه عکسی برای پزدادن با او گرفته بودم و نه میخواستم بگیرم .گرچه برای او هم شعر سروده بودم و صدایش را دوست داشتم . او هم برای من یک هنرمند بود و انسانی دوست داشتنی بود. ولی هیچگاه قهرمان من او و دیگرانی نظیر اونبود ند. لابد کسانی که با او نزدیک بوده اند بیشتر اورا شناخته اند و به همین دلیل هم اینقدر برایش داد و هوار میکنند که حتی بخاطر یک قصه ای که شنیده اند و راست و دروغش راهم فقط خود خدا میداند حاضرند به دیگران اینقدر فحش بدهند واینقدر بی حرمتی درحق دیگران بکنند. مثل جناب این حشره که حالا چون خواسته است مثلا مرضیه را خیلی بالا ببرد وبگوید که خیلی نگران توهین کردن یک نفر به او شده است اینقدر داد و هوار راه انداخته است درحالیکه جناب حشره خاکستری خودش برداشته است درمورد کس دیگری که نمیداند اصلا کیست و کجاست اینهمه زشتی و پلشتی بکار برده است و محتویات مغز معیوبش را روی صفحه اینترنت ریخته است.
جناب حشره اگر مرضیه الان زنده بود و میدید که تو موجود بی مقدار اینهمه لاطائلات درمورد من نوشته ای بدون اینکه بدانی من کیستم به تو چه میگفت ؟ دسته گل تقدیمت میکرد؟ .
نخیر جناب حشره خاکستری گم شده در ظلمت های روح و جان خود ، من فقط یک انسانم و تلاش میکنم که انسان بمانم . و برایم از هرهنرمندی مهمتر و برتر مردم فقیر کشورم هستند که درآشوب فقر و بیچارگی حتی نامی از مرضیه هم نشینده اند و حتی به عمرشان به جز روضه خوانی های مسجد محلشان صدای یک خواننده را هم نشینده اند . قهرمان من ،جناب جشره ، زشت و کوتوله مریض المغز و مریض القلب ،مرضیه نیست .البته مجاهدین و اعضای شورای ملی مقاومت اورا بطور خاص دوست داشتند و می ستودند ولی من نه عضو شورای ملی مقاومت هستم و نه یک مجاهد خلقم . من یک انسان با ایده های اجتماعی و سیاسی هستم که بیش ار هرچیزی مشکل فقر مردم ایران آزارم میدهد .برای من نان برای مردم گرسنه و سرپناه برای کودکان خیابان خواب بسیار مهمتر و حیاتی تراز شنیدن صدای آواز یک هنرمند هرچند نابغه است . زیرا زمانی که من با شاه می جنگیدم و فراری بودم و ساواک دربدر دنبالم بود به خاطر مرضیه نمی جنگیدم بلکه به خاطر کارگرانی می جنگیدم که هرروز برسرراهم میدیدمشان که درمیدان اعدام و میدان تیردرسرمای زمستان ایستاده اند تا کامیونی بیاید و شاید سوارشان کند و برای بیگاری آنها را ببرد . من برای کودکانی می جنگیدم که روی دست پدران فقیرشان تا به یک بیمارستان برسند مرده بودند و خودم بارها و بارها این رابه چشم دربیمارستان بهرامی تهران دیده بودم . من برای انسان هایی می جنگیدم که همان هنگام درزمان شاه شاهان و شاهنشاه آر یامهری که الان معبود شما ها شده است در حلبی آبادها دریافت آباد و زور آباد و دروازه غار زندگی میکردند و اکثراوقات گرسنه بودند و کودکانشان در سطل های زباله دنبال یک تکه نان می گشتند . من برای آنها می جنگیدم درهمان زمان که مرضیه بسیار معروف بود و بسیار ثروتمند بود و همه درها برویش باز بود و روی همه صحنه ها مورد استقبال بود و طوری هم که نوشته اید دردربارهم ، همه جا مورد ا حترام همه بود و همه درها برویش باز بود !درباری که اگر مرا دستگیر میکرد ، اعدامم کرده بود .
.
من اگر برای مرضیه شعر سرودم و اورا ستودم زمانی بود که به زندگی مرفه و پول وثروت و خانه و خوشی های زندگی بورژوایی در ایران پشت کرده بود وآن ا
ن زندگی طبقاتی را رها کرده و برای مبارزه درراه آزادی مردم به شورای ملی مقاومت پیوست . اگر مرضیه ای مورد ستایش من است این مرضیه است ، نه مرضیه شما . که متاسفانه پز هم میدهید که مادر شاه هم اورا دعوت میکرد!! و ویا پاسدارها برایش راه باز میکردند و اینقدر متامورفوزه شده اید که درنمی یابید که با این پزهای های مسخره طبقاتی تان ، شان آن بانوی مبارز را هم پائین می کشید . جنابان آدمهای متامورفوز شده و حشرات خاکستری رنگ ، مرضیه بت من نیست و من هیچ بتی ندارم و هیچ انسانی را پرستش نمی کنم . من اگر مبارزین را میستایم تنها به این خاطر است که هنوز آنها معتقد به مبارزه اند ، هنوز در میخانه ها و بساط های شراب و کباب ، رویاهای انسانی شان را برزمین نینداخته اند و با ولنگاری وبی مسئولیتی و بیعارانه لگد کوبشان نکرده اند .و با عربده های مستانه و زشت و گراز وارشان ، کسان دیگری را که هنوز رویاهای زیبایشان را نگاه داشته اند و از آنها پاسداری میکنند ، به تمسخر نمیگیرند و مورد فحاشی های زشت و ناجوانمردانه قرار نمی دهند .و به انسان هایی که حتی نمیشناسند با ولنگاری و بی حرمتی و بی پرنسیبی فحاشی نمی کنند
من اگر حمایتی از مجاهدین خلق می کنم ، به خاطر مطرود بودنم نیست زیرا که جهان با همه بزرگی اش و زیبایی اش جهان من است . همین کوه هایی که از پنجره اتاقم تماشا یشان میکنم و برقله های سرسبزشان اینک کلاهی از برف سفید نهاده شده وهمین برگهای نارنجی رنگی که ازدرخت افرای پشت پنجره من نرم نرم به زمین میریزند متعلق به من اند و آن همسایه ای که لبخند زنان از پنجره روبرویی به من سلام میکند وآفتابی که این روزها زیباترین هدیه خدا جلوه میکند ، آفتاب من است و سنجاب های کوچکی که گلدان های مرا زیر و رو میکنند ، سنجاب های من اند وکتابخانه ای که سرشار است از روح جاویدان انسان های بزرگ مثل چارلز ، دیکنز ، داستایوسکی ، شولوخف ، ارنست همینگوی ، فرانتس فانون ، سروانتس ، مارگارت اتوود و رومن ورلان وبسیاری دیگر از جان های شیفته تاریخ انسانیت از آن من است و آن صدای زیبای گیتاری که گاه گداری اگر فرصتی بیابد مرا به شیرین ترین نواهای هستی دعوت میکند و دوستانی که هنوزهم درجبهه انسانیت ایستاده اند و می جنگند و حماسه می آفرینند بی آنکه خم به ابرو بیاورند ، دوستان من اند کسانی که خود خواهی های زبونانه و دشمنی های بیمار گونه ،آنها را از دایره انسانیت و عدالت بیرون نینداخته است و آنهایی که آنچنان مرگ را به بازی گرفته اند که چونان خدایی بی مرگ و یا خود زئوس بربالای کوه المپ جلوه گر میشوند
من از مجاهدین حمایت میکنم زیرا که آنها هنوز می جنگند ، و تسلیم نشده اند .
و میدانم که تا نهایت کارهم می جنگند و تسلیم نمیشوند.
. من خودم را انسانی درجبهه انسان های آرمان خواه با ایده های انسانی و ضد استثماری تعریف میکنم .
من پیش از آنکه یک شاعر باشم یا یک نویسنده و حتی یک پزشک ، یک مبارز راه سوسیالیسم هستم . و هیچ چیزی بیشتر از این نیستم و نمیخواهم باشم .
همه مال های دنیا و شهرت های دنیا ارمغان شما متامورفوز شده ها . من یک تار موی یک مبارز گمنام را که جایی بدون نام ونشان و بی آنکه حتی کسی اسم اصلی
اش را بداند و حتی خبرداشته باشد که او چه هنری دارد و شاعر هست یا نیست و درس خوانده است یانه با یک نام مستعار تا اخرین گلوله تفنگش و یا تا آخرین قطره خونش و یا حتی تا آخرین فریاد مرگ بر دشمن اش می ایستد و شجاعانه دل به مرگی زیبا و عزت آفرین میدهد ، با تمام شما حشرات هنرمند و شهیرعوض نمیکنم . من یک تار موی ستار بهشتی کارگر وبلاگ نویس شهید را به صدتا شاعر و نویسنده و خواننده و نوازنده از قبیله شما ناجوانمردها و نامردها نمیدهم .
شما مرده اید . حشراتی له شده و محبوس گشته اید درتاریکی های درون خود ، منزوی ، پراز نفرت ونخوت ، پراز خشم ، پرازخود شیفتگی و عقده های تلمبار شده درقلب و روح های مردابی تان ، حفره هایی از شما فقط برجا مانده است . حفره هایی و اسکلت هایی و جمجمه هایی پراز فحش و بی حرمتی و زشتی و پلشتی . شما البته بسیار مشهورهم شده اید . اما شهرت شما چون شهرت آن جسد مومیایی شده است که از چند ین قرن قبل درگورهای فراعنه مصر پیدا شده است . جسدی مغرور و خودستا . آنقدر مغرور که حتی کنار جنازه اش کوزه آبی هم نهاده است . تا بنوشد و جاودانه شود ! جاودانگی و شهرت از آن نوع پیشکش شما ، زیرا که استخوان های دایناسورها هم درموزه ها معروف اند و نام های پرطمطراقی دارند . گورهای فراعنه هم اهرامی شگفت انگیز شدند ولی آنها .فقط قبرستان اند .و نه هیچ چیز دیگر.
ودرخاتمه به این حشره کریه المنظر و کریه السیرت و دیگر حشرات نظیر او هم بگویم که من عادت ندارم به سگ های ولگرد لگد بزنم تا وقتی که پاچه ام را نگرفته اند ولی وقتی که خیلی باورشان بشود که سگ گردن کلفتی هستند آنچنان لگدی نثارشان میکنم که صدای زوزه شان تمام محله را پرکند .
واما برویم سر موضوع متامورفوزیس و کتاب کافگا. این روزها از اتفاق از این موجودات متامورفوز شده زیاد می بینید . کسانی که مثلا تا همان شب استحاله شان آدمهای نرمالی بوده اند . با محیط اطرافشان به شکل طبیعی بده وبستان داشته اند . با دوستان قدیمی شان با مروت و گاها محبت برخورد داشته اند . ویک شب درست مثل گریگورسامسا میخوابند و روز بعد به یک حشره عظیم الجثه هیولا واری که هیچ شباهتی به آن آدم شب قبل ندارد تبدیل میشوند . و حقیقتا هیولا ..میشوند .اگر هنری داشته اند و یا قلمی، آن هنر وقلم در خدمت کل زشتی ها، بی پرنسیبی ها ، نفرت ها و دشمنی ها ی عالم هستی قرار میگیرد . اگر شعری میگفته اند آن شعر تبدیل به جرثومه تنفر و انزجار وفحاشی نه برعلیه مثلا دشمنان سیاسی و دشمنان مردم و کشورشان و کلا کسانی که سابقا وقتی اینها افراد انتلکچوال وسیاسی و بودند به عنوان دشمن و خطر اصلی میشناختند ، بلکه درست 180 درجه در جهت عکس و یعنی برعلیه دوستانی میشود که تا آن شب حادثه هیولا شدن شان آنها را حتی دوست میداشتند و با سالها با آنها برسر یک سفره نشسته و رابطه ای عاطفی و انسانی برقرار کرده بودند. فحش و پلشتی و نفرت مثل نقل و نبات از دهانشان وقلمشان جریان می یابد . مثل کسانی که مثلا مبتلا به آنفولانزا میشوند و یک سره آب بینی شان جاریست ، اینها هم یک جریان گل آلود پراز کراهت و بد دلی و نفرت را مدام برعلیه دیگران از ذهنشان و مغزشان جاری .میسازند .دیگر درآنها سراغ هیچ لطافتی و انسانیتی و عدل و دادی نمیشود گرفت . انسانها را دسته جمعی دردادگاه های ذهنی که برایشان درست کرده اند یکشبه محاکمه میکنند و محکوم میکنند و تعزیر میکنند و حتی بدار میکشند .اگر درگذشته مبارز بوده اند .حالا یک سره ابراز آه و ناله و پشیمانی از آن گذشته میکنند . اگر دوستانی داشته اند که هنوز برروی اصولی که قبلا به ان معتقد بوده اند ایستاده اند و از آن اصول دفاع میکنند ، آن دوستان میشوند موجودات بی مغز و بی اراده وبرده فکری رهبران . اگر آن دوستان سابق و آن انسان های مورد خشم و تنفر اینها ، مثلا نویسنده ویا شاعر و یا نوازنده و غیره بوده اند میشوند آدمهای بی هنر که حتی مدارک دانشگاهی شان را هم تقلبی قلمداد میکنند و هرچه آنها درطی سالیان سال رنج و مبارزه توشه راهشان کرده اند را با یک حکم از راه دور عبث و بیهوده .و کارمفت و وقت گذرانی قلمداد میکنند 
خلاصه از همان شب حادثه به بعد درست درجهت برعکس آن چیزی که دیگران دیده و شنیده بودند میشوند .و همچنین است از جمله این موجودات استحاله شده حشره ای به اسم ایرج شکری اگر بخواهید درذهنتان مجسم کنید که او چگونه موجودیست ، دقیقا همان حشره ایست که درکتاب کافگا تشریح شده است . یک حشره هیولا وار و کریه المنظر خاکستری رنگ . روی زمین درحال خزیدن است . همینکه از لابلای پرده دریک روز آفتانی ذره ای نور بداخل می تابد . بسرعت خودش را زیر میز مخفی میکند . وفقط درشبها که هوا تاریک است . و دیگر هیچ نوری از جایی پیدا نیست ، خودش را به زحمت از یک صندلی بالا می کشد . میگویند قد خیلی کوتاهی هم دارد .بنابراین باید فکر کنید که با چه زحمتی خودش را پشت میزش جا میدهد . و البته با همه این زحمات خودش را پشت این میز میکشد تا فحش بدهد . واززمین و زمان بافریاد وفغان بدگویی کند .و آنگاه دیگر موجودات متامورفوز شده نظیر او که هرکدام پشت یک میز دریک اتاق بی در و پنجره تاریک دیگر نشسته اند و شاخک های سیاه و تیز و گوش های زگیل گونه پرمویشان را بسمت پنجره تاریک و بیرون به حالت آماده باش و گوش بزنگ نگه داشته اند ، این فحش ها و بد دهنی ها را ضبط و ثبت میکنند و به گوش دیگرحشرات و هیولاهای آن طرف مرزها هم میرسانند . واما برویم برسر اصل مطلب ، شما خواننده گرامی ،لابد مطلب مرا دراینجا درمورد هیاهو و جارو جنجال های مضحک این حضرات متامورفوز شده درمورد زنده یاد خانم مرضیه و زنجیرزدن ها و سینه زدن های جنون آمیز این موجودات برسر یک قصه ای که تازگی ها بافته اند را لابد خوانده اید . لینک آن 
مطلب اینجاست حالا این جناب حشره کوتاه قد خاکستری و بد هیبت که درمورد ش گفتم گویا بسیار از آن نوشته ناراحت شده است وخدا میداند چه شبهایی با شاخک های کج و معوجش با دیگر حشرات همسایه اش را جع به آن نوشته من تبادل فکر کرده است و چه میزان زیر میز وصندلی و درتاریکی های اتاقش پشتک و واروهای خرخاکی وار زده است که بتواند یک چیزی هم برعلیه من بنویسد که متامرفوزی های پنجره های دیگر و آن طرف مرز را خوشحال کند و درضمن اعلام کند که هنوز هم درآن اتاق تاریک بی درو پنجره زنده است و مردار نشده است که البته بطور معمول و طبق روال همیشگی سایت پژواک پارانویا های موجودات متامورفوزی و دریچه های بسته به روی آدمیت وآدمها ، و دیگر جاها آن را منعکس کرده اند نوشته موجود متاموفوزی خیلی خشمگین شده را درمورد من درزیر میخوانید
""داوری آن زنک مطرود در مورد مرضیه
آن زنک سابقا آموزش یافته در مکتب مسعود و مریم که جز گودالی که جز کرم و غورباغه ندارد، نیست اما خودش را دریایی پرگوهر و میراث دار فروغ فرخزاد می 
داند، در واکنش به مطلب مربوط به اهانت به مرضیه و نیز پاسخی که اسماعیل وفا یغمایی به سوال یکی از کاربران وبلاگ دریچه در این زمینه داده بود، باز هم برای 
مورد توجه مجاهدین واقع شدن با جیغ زدن و در همدردی با مجاهدین و اعتصاب غذا کنندگان، درکامنتی «خروشی » نشان داد که چیزی جز خودنمایی برای التیام 
رنج مطرود بودن اش نبود و در مورد مرضیه از جمله نوشت:« مجاهدین خلق وشورای ملی مقاومت بدون آمدن مرضیه به پاریس همان مجاهدین خلق و شورای 
ملی مقاومت بودند و تغییری نمیکردند . می جنگیدند و کشته میشدند ! اما مرضیه بدون پیوستن به مجاهدین خلق و شورای ملی مقاومت یک خواننده خوب قدیمی 
بود که درده کوره ای درایران در خاموشی و عزلت و انزوا چهره در مرگ فرو می پوشید و حتی شمایان عاشقان یقه دریده هم خبری از او نمی گرفتید و حتی یک 
جمله هم بیاد او نمی نوشتید»!

باخواندن همین تکه از مطلب تازه نوشته شده این حشره خاکستری زشت .متوجه میشوید که اساسا منظور من از داستان متامرفوز شدن این موجودات چیست .که منهم خودم مثل شما بعد از خواندن این عبارات زیبا و روح پرور جناب حشره همینطور مانده بودم که آخر چطور این کسی که من حتی یک بارهم اورا ندیده ام و هیچ جای دنیا با او هم صحبت هم نبوده ام ( غیراز اینکه فقط میدانم موجود بدبختی است که تنها خوشی زندگیش دست به یقه شدن با دیگران است !)چه دشمنی و کینه عجیبی میتواند نسبت به من داشته باشد . از موضع یک پزشک البته معتقدم که او یک موجود قابل ترحم است که واقعا نیاز به درمان روانی دارد. کسی که این چنین به یک انسان دیگر و فردی که هزاران کیلومتر دور از او درنقطه دیگری از کره خاکی زندگی میکند و نه هیچوقت با او دعوایی داشته و نه کاربدی درحق او کرده و نه مال و اموال اورا دزدیده چنین کینه شتری و یا کینه حشره ای وعقرب وار دارد دیگر خدا میداند که با افرادی که با او حشر و نشر داشته اند چه میکرده است و چه بلایی .هرروز سرشان میآورده است.اما درمورد چیزهایی که علیه من نوشته است ، هرچند از نظر من شبیه ترشحات بینی بز و یا خلط دهان یک گوساله است و حتی قابلیت این را هم نداردکه من وقت سر این اباطیل بگذارم ولی برای روشن شدن موضع خودم و توضیح بیشتر مطلبی که درمورد مرضیه و هیاهوهای برای هیچ این . متامورفوز شده ها نوشته بودم این توضیحا ت را میدهم .:درمورد اینکه من یک زنک مطرود هستم . مطرود یعنی کسی که دیگران ترکش کرده اند ! و اینکه حالاچه کسانی کجا و کی وچطور مرا ترک کرده اند را نمیدانم !! جناب حشره متامرفوزی ، اگر کسی هم کسی را ترک کرده باشد ( آنطور که درمخیله مریض تورفته است ) این من هستم و نه دیگران . ولی برای روشن شدن ذهن کوچک حشراتی ات میگویم که من یک انسان هستم مثل بقیه انسان ها که دارم زندگی میکنم وانسان های زنده ( نه البته حشرات ) و مردمان شاد و امیدوارو اهل زندگی هیچکدام مرا طرد نکرده اند . نه آن خانواده بزرگی که درایران د اشتم و هنوز دارم و نه آن خانواده بسیار بزرگی که در همه جهان داشته و هنوز دارم . واز اتفاق زندگی خوبی هم دارم . ادم شادی هستم و بسیار امیدوار و پازیتو . درآفتاب و دریا و کوه وشعر و زیبایی نفس میکشم . از هیچکس متنفر نیستم و دشمنی با هیچکسی درهیچ جای عالم ندارم به جز دشمن مردم ایران که جنگ من و همه مبارزان راه آزادی و عدالت .اجتماعی هم با .انهاست یعنی جمهوری اسلامی . آدمی هستم با سابقه سیاسی و مبارزاتی بیش از سی سال . از بیست سالگی تا کنون یک سره جنگیده ام . چه با دیکتاتوری شاه به عنوان یک چریک و معتقد به مبارزه مسلحانه و چه با خمینی که باز در کسوت یک چریک و با کلاشینکوف و درکنار رزمندگان ارتش آزادیبخش سالها با کوله ای پراز دارو و درمان برای هموطنان فقیرم و برای چریک ها، درکوه و بیابان و دشت و دره و شهر و ده ،سوار بر اسب ویا پیاده جاده ها را پیموده ام تابه هموطنان فقیر م درشهر وروستا که همیشه به انها عشق ورزیده ام وهمچنین به رزمندگان راه آزادی و عدالت اجتماعی کمکی کرده باشم . هیچوقت هم .توقعی درقبال آنچه که کرده ام از کسی نداشته ام. سالها و سالهاست که زندگیم با انسانهای مبارز و از جان گذشته فرهیخته وروشنفکر و دوست داشتنی گره خورده است.آنها را دوست داشته ام و آنها هم مرا دوست داشته اند . سالها رفیق راه شان بوده ام و محرم اسرارشان و تسکین دهند زخم ها و دردهایشان .همیشه انسان ها را دوست داشته ام و نگران وضعیت طبقه فقیر مملکتم بوده ام . از همان زمانی که بدانشکده پزشکی دانشگاه تهران رفتم و درجنوب شهر تهران شاهد فقر و بیچارگی و بی درمانی مردم بودم تا همین لحظه همه هم و غمم نجات مردم فقیر وکودکان کار و کارتون خواب ها وزنان روسپی و درمانده و کارگران گرسنه و بیکار بوده است و مسلما هم تا آخر زندگی ام بازهم همه تلاش و هدف و کار و مبارزه ام درجهت .آن انسان های فقیر و درمانده وبی پناه خواهد بود .
من هنوز هم همان دانشجوی جوانی هستم که ساعت ها دریافت آباد و شاد آباد و دروازه غار و میدان شوش پیاده راه میرفتم و با مردم فقیر آن نواحی صحبت میکردم.درخانه هایشان اعلامیه های سیاسی میر یختم . درکنار سفره فقرشان می نشستم و از آینده روشن با انها حرف میزدم و همان پول اندکی را که از تدریس حین تحصیل دردانشگاه بدست می آورم کتاب میخریدم و به کودکانشان می دادم و یا برای خرید دارو ،اندوخته کوچکم را به انها می بخشیدم .من یک سوسیالیستم .با همان چشمی بدنیا نگاه میکنم که در دوران جوانی ام نگاه میکردم . من برای عدالت اجتماعی بسیار جنگیده ام و بسیار رنج برده ام و رنج ها و زخم هایم را که توشه راه ام بوده است هرگز به زمین نمی گذارم . برای من به عنوان یک مبارز و یک سوسیالیست ، البته آنهایی که درراه مردم می جنگند و جان میدهند و شرافتمندانه برسر اصول و اعتقاداتشان ایستاده اند عزیز و ارجمند ند و از ستودن قهرمانان حماسه سازی که درنبرد با استثمارگران و ظالمان شهید میشوند هرگز دست برنمیدارم . و هرگز خسته نمیشوم . من شیرکوه معارفی را میستایم وبرایش شعر میسرایم .همینطور حبیب گلپری پور را همچنانکه برای حجت زمانی شهید راه آزادی شعر سرودم و برای فرزاد کمانگر ، افتخار معلمان ایران زمین شعر سرود م وبرای ستار بهشتی و برای ولی الله فیض مهدوی و برای شهید اکبر محمدی و یا شهدای اشرف و شهدای عملیات فروغ هم . بافت و ساخت اندیشه من این چیزهاست .و اگر هم این آموزش ها را بقول تو حشره خاکستری زشت و سیاه قلب و متنفر از همه کس و همه چیز ،درمکتب مجاهدین دیده باشم و یا درمکتب چریک های فدایی خلق و یادرمکتب خسرو گلسرخی و یا مهدی رضایی و یا سعید سلطانپور و یا آلنده و یا مصدق و یا لورکا و یا چه گوارا ویا ویکتورخارا و یا حتی جانی کش (خواننده معروف آمریکایی طرفدار طبقه فقیر و کارگر)و یا نورمن بتیون پزشک انساندوست کانادایی ، هیچ فرقی برایم ندارد . عصاره آموخته های من از وقتی که درنوجوانی با کتابهای صمد بهرنگی آشنا شدم و بعد با دفاعیات مجاهدین خلق و فدائیان خلق درزندان های شاه و با تاریخ جنبش های آمریکای لاتین و جنبش های ضد استعماری آفریقا و آسیا و تا همین الان همین است .من یک سوسیالیستم و برای یک جامعه بدون طبقه مبارزه کرده ام و میکنم . چیزی که دررویاهایم می بینم . جامعه ایست که درآن فقرنباشد ، کودکان کار نباشند ، کارتون خواب نباشد، زنان روسپی نباشند و استثمار کارگر ان داستان فراموش شده ای باشد . اینها همه آموخته های من و همه رویاها و همه زندگی من از بیست سالگی و حتی قبل از آن بوده اند و خواهند بود بنابراین جناب حشره خاکستری کثیف کوچک مغز بی مقدار ، من نه میراث دار فروغ فرخزاد هستم و نه میراث دار پروین اعتصامی .و نه اصلا میخواهم هیچکدام از این شاعران ویا کس دیگری باشم . همچنان که هیچگاه درزندگی ام حتی از کودکیم که با زندگینامه آلبرت شوایتزر ، پزشک نیکوکاری که همه عمرش را صرف خدمت به جذامی ها درآفریقا کرد آشنا شدم و او قهرمان رویاهایم شد و تصمیم گرفتم که بروم پزشک شوم ، آرزوی معروف شدن نداشتم . بلکه میخواستم و آرزو میکردم که بتوانم کمکی به همنوعانم و مردم فقیر و کم درآمد که همیشه دوستشان میداشته .ام بکنم .درمورد زنده یاد مرضیه هم باید بگویم . من نه اورا درایران دیده بودم نه درخارج از ایران .و نه عکسی برای پزدادن با او گرفته بودم و نه میخواستم بگیرم .گرچه برای او هم شعر سروده بودم و صدایش را دوست داشتم . او هم برای من یک هنرمند بود و انسانی دوست داشتنی بود. ولی هیچگاه قهرمان من او و دیگرانی نظیر اونبود ند. لابد کسانی که با او نزدیک بوده اند بیشتر اورا شناخته اند و به همین دلیل هم اینقدر برایش داد و هوار میکنند که حتی بخاطر یک قصه ای که شنیده اند و راست و دروغش راهم فقط خود خدا میداند حاضرند به دیگران اینقدر فحش بدهند واینقدر بی حرمتی درحق دیگران بکنند. مثل جناب این حشره که حالا چون خواسته است مثلا مرضیه را خیلی بالا ببرد وبگوید که خیلی نگران توهین کردن یک نفر به او شده است اینقدر داد و هوار راه انداخته است درحالیکه جناب حشره خاکستری خودش برداشته است درمورد کس دیگری که نمیداند اصلا کیست و کجاست اینهمه زشتی و پلشتی بکار برده است و محتویات مغز معیوبش را روی صفحه اینترنت ریخته است.جناب حشره اگر مرضیه الان زنده بود و میدید که تو موجود بی مقدار اینهمه لاطائلات درمورد من نوشته ای بدون اینکه بدانی من کیستم به تو چه میگفت ؟ دسته گل تقدیمت میکرد؟ .نخیر جناب حشره خاکستری گم شده در ظلمت های روح و جان خود ، من فقط یک انسانم و تلاش میکنم که انسان بمانم . و برایم از هرهنرمندی مهمتر و برتر مردم فقیر کشورم هستند که درآشوب فقر و بیچارگی حتی نامی از مرضیه هم نشینده اند و حتی به عمرشان به جز روضه خوانی های مسجد محلشان صدای یک خواننده را هم نشینده اند . قهرمان من ،جناب جشره ، زشت و کوتوله مریض المغز و مریض القلب ،مرضیه نیست .البته مجاهدین و اعضای شورای ملی مقاومت اورا بطور خاص دوست داشتند و می ستودند ولی من نه عضو شورای ملی مقاومت هستم و نه یک مجاهد خلقم . من یک انسان با ایده های اجتماعی و سیاسی هستم که بیش ار هرچیزی مشکل فقر مردم ایران آزارم میدهد .برای من نان برای مردم گرسنه و سرپناه برای کودکان خیابان خواب بسیار مهمتر و حیاتی تراز شنیدن صدای آواز یک هنرمند هرچند نابغه است . زیرا زمانی که من با شاه می جنگیدم و فراری بودم و ساواک دربدر دنبالم بود به خاطر مرضیه نمی جنگیدم بلکه به خاطر کارگرانی می جنگیدم که هرروز برسرراهم میدیدمشان که درمیدان اعدام و میدان تیردرسرمای زمستان ایستاده اند تا کامیونی بیاید و شاید سوارشان کند و برای بیگاری آنها را ببرد . من برای کودکانی می جنگیدم که روی دست پدران فقیرشان تا به یک بیمارستان برسند مرده بودند و خودم بارها و بارها این رابه چشم دربیمارستان بهرامی تهران دیده بودم . من برای انسان هایی می جنگیدم که همان هنگام درزمان شاه شاهان و شاهنشاه آر یامهری که الان معبود شما ها شده است در حلبی آبادها دریافت آباد و زور آباد و دروازه غار زندگی میکردند و اکثراوقات گرسنه بودند و کودکانشان در سطل های زباله دنبال یک تکه نان می گشتند . من برای آنها می جنگیدم درهمان زمان که مرضیه بسیار معروف بود و بسیار ثروتمند بود و همه درها برویش باز بود و روی همه صحنه ها مورد استقبال بود و طوری هم که نوشته اید دردربارهم ، همه جا مورد ا حترام همه بود و همه درها برویش باز بود !درباری که اگر مرا دستگیر میکرد ، اعدامم کرده بود ..من اگر برای مرضیه شعر سرودم و اورا ستودم زمانی بود که به زندگی مرفه و پول وثروت و خانه و خوشی های زندگی بورژوایی در ایران پشت کرده بود وآن ان زندگی طبقاتی را رها کرده و برای مبارزه درراه آزادی مردم به شورای ملی مقاومت پیوست . اگر مرضیه ای مورد ستایش من است این مرضیه است ، نه مرضیه شما . که متاسفانه پز هم میدهید که مادر شاه هم اورا دعوت میکرد!! و ویا پاسدارها برایش راه باز میکردند و اینقدر متامورفوزه شده اید که درنمی یابید که با این پزهای های مسخره طبقاتی تان ، شان آن بانوی مبارز را هم پائین می کشید . جنابان آدمهای متامورفوز شده و حشرات خاکستری رنگ ، مرضیه بت من نیست و من هیچ بتی ندارم و هیچ انسانی را پرستش نمی کنم . من اگر مبارزین را میستایم تنها به این خاطر است که هنوز آنها معتقد به مبارزه اند ، هنوز در میخانه ها و بساط های شراب و کباب ، رویاهای انسانی شان را برزمین نینداخته اند و با ولنگاری وبی مسئولیتی و بیعارانه لگد کوبشان نکرده اند .و با عربده های مستانه و زشت و گراز وارشان ، کسان دیگری را که هنوز رویاهای زیبایشان را نگاه داشته اند و از آنها پاسداری میکنند ، به تمسخر نمیگیرند و مورد فحاشی های زشت و ناجوانمردانه قرار نمی دهند .و به انسان هایی که حتی نمیشناسند با ولنگاری و بی حرمتی و بی پرنسیبی فحاشی نمی کنند من اگر حمایتی از مجاهدین خلق می کنم ، به خاطر مطرود بودنم نیست زیرا که جهان با همه بزرگی اش و زیبایی اش جهان من است . همین کوه هایی که از پنجره اتاقم تماشا یشان میکنم و برقله های سرسبزشان اینک کلاهی از برف سفید نهاده شده وهمین برگهای نارنجی رنگی که ازدرخت افرای پشت پنجره من نرم نرم به زمین میریزند متعلق به من اند و آن همسایه ای که لبخند زنان از پنجره روبرویی به من سلام میکند وآفتابی که این روزها زیباترین هدیه خدا جلوه میکند ، آفتاب من است و سنجاب های کوچکی که گلدان های مرا زیر و رو میکنند ، سنجاب های من اند وکتابخانه ای که سرشار است از روح جاویدان انسان های بزرگ مثل چارلز ، دیکنز ، داستایوسکی ، شولوخف ، ارنست همینگوی ، فرانتس فانون ، سروانتس ، مارگارت اتوود و رومن ورلان وبسیاری دیگر از جان های شیفته تاریخ انسانیت از آن من است و آن صدای زیبای گیتاری که گاه گداری اگر فرصتی بیابد مرا به شیرین ترین نواهای هستی دعوت میکند و دوستانی که هنوزهم درجبهه انسانیت ایستاده اند و می جنگند و حماسه می آفرینند بی آنکه خم به ابرو بیاورند ، دوستان من اند کسانی که خود خواهی های زبونانه و دشمنی های بیمار گونه ،آنها را از دایره انسانیت و عدالت بیرون نینداخته است و آنهایی که آنچنان مرگ را به بازی گرفته اند که چونان خدایی بی مرگ و یا خود زئوس بربالای کوه المپ جلوه گر میشوند من از مجاهدین حمایت میکنم زیرا که آنها هنوز می جنگند ، و تسلیم نشده اند . و میدانم که تا نهایت کارهم می جنگند و تسلیم نمیشوند.. من خودم را انسانی درجبهه انسان های آرمان خواه با ایده های انسانی و ضد استثماری تعریف میکنم . من پیش از آنکه یک شاعر باشم یا یک نویسنده و حتی یک پزشک ، یک مبارز راه سوسیالیسم هستم . و هیچ چیزی بیشتر از این نیستم و نمیخواهم باشم .همه مال های دنیا و شهرت های دنیا ارمغان شما متامورفوز شده ها . من یک تار موی یک مبارز گمنام را که جایی بدون نام ونشان و بی آنکه حتی کسی اسم اصلی اش را بداند و حتی خبرداشته باشد که او چه هنری دارد و شاعر هست یا نیست و درس خوانده است یانه با یک نام مستعار تا اخرین گلوله تفنگش و یا تا آخرین قطره خونش و یا حتی تا آخرین فریاد مرگ بر دشمن اش می ایستد و شجاعانه دل به مرگی زیبا و عزت آفرین میدهد ، با تمام شما حشرات هنرمند و شهیرعوض نمیکنم . من یک تار موی ستار بهشتی کارگر وبلاگ نویس شهید را به صدتا شاعر و نویسنده و خواننده و نوازنده از قبیله شما ناجوانمردها و نامردها نمیدهم .شما مرده اید . حشراتی له شده و محبوس گشته اید درتاریکی های درون خود ، منزوی ، پراز نفرت ونخوت ، پراز خشم ، پرازخود شیفتگی و عقده های تلمبار شده درقلب و روح های مردابی تان ، حفره هایی از شما فقط برجا مانده است . حفره هایی و اسکلت هایی و جمجمه هایی پراز فحش و بی حرمتی و زشتی و پلشتی . شما البته بسیار مشهورهم شده اید . اما شهرت شما چون شهرت آن جسد مومیایی شده است که از چند ین قرن قبل درگورهای فراعنه مصر پیدا شده است . جسدی مغرور و خودستا . آنقدر مغرور که حتی کنار جنازه اش کوزه آبی هم نهاده است . تا بنوشد و جاودانه شود ! جاودانگی و شهرت از آن نوع پیشکش شما ، زیرا که استخوان های دایناسورها هم درموزه ها معروف اند و نام های پرطمطراقی دارند . گورهای فراعنه هم اهرامی شگفت انگیز شدند ولی آنها .فقط قبرستان اند .و نه هیچ چیز دیگر.ودرخاتمه به این حشره کریه المنظر و کریه السیرت و دیگر حشرات نظیر او هم بگویم که من عادت ندارم به سگ های ولگرد لگد بزنم تا وقتی که پاچه ام را نگرفته اند ولی وقتی که خیلی باورشان بشود که سگ گردن کلفتی هستند آنچنان لگدی نثارشان میکنم که صدای زوزه شان تمام محله را پرکند .

انقلاب مشروطه، رضاخان و مصدق؛ یک گواهی تاریخی (۳)

مخالفت دکتر مصدق با ایجاد راه‌آهن استعماری شمال به جنوب


مخالفت دکتر مصدق با ایجاد راه‌آهن استعماری شمال به جنوب


مقدمه

در قسمت‌های پیشین خواندیم که رضاخان پس از کشتار شماری از سرداران مشروطه و قلع و قمع مهم‌ترین نیروهای آزادیبخش مردم، قدرت را با کمک انگلستان در ایران به دست گرفت.او آن‌چنان سرسپرده انگلستان بود که «سرکلارمونت اسکراین» مأمور تبعید وی از ایران، در کتاب خود به اسم «شترها باید بروند» نوشت:«رضاشاه هنگام رفتن به تبعیدگاه می‌گفت: شما می‌گویید که به ایران به‌عنوان یک کانال ارتباطی جهت حمل تجهیزات جنگی به شوروی احتیاج داشتید، (در این صورت) به جای عملیات اگر مرا مطلع می‌ساختید من می‌توانستم تمام راه‌آهن سراسری ایران را در اختیارتان بگذارم»!‌رضاخان، نمونه‌ای سمبلیک از دیکتاتورهایی است که حضورشان در صحنه سیاست و هرم قدرت، برآیند اشتراک منافع استعمار و ارتجاع مذهبی است.رضاخان با حمایت مستقیم ژنرال ادموند آیرونساید، فرمانده کل نیروهای بریتانیا در ایران، کودتای ۱۲۹۹ را انجام داده بود و در کودتای ۱۳۰۴ نیز ضمن داشتن حمایت انگلیس، از حمایت آخوندهای حوزه و افرادی مانند سیدابوالقاسم کاشانی هم برخوردار بود. بی‌سبب نبود که در زمان او برای اولین بار تأمین بودجه دولتی برای مدارس آخوندی برقرار شد، آخوندها از خدمت نظام‌وظیفه معاف شدند و...او با چنین وابستگی‌های دوسویه‌ای، تا آخرین روز حکومتش، با دیکتاتوری مطلقه سلطنت کرد، اما همین پادشاه قدرقدرت قوی‌شوکت، در عرض چند ساعت با اولین اشاره انگلیسی‌ها از سلطنت خلع و به خارج از ایران پرتاب شد. دوران واقعی حاکمیت رضاخان بر ایرانرضاشاه از بهار ۱۳۰۵ تا تابستان ۱۳۲۰ حدود ۱۵سال بر ایران سلطنت کرد. او پیش از این نیز، از سال ۱۲۹۹ تا ۱۳۰۵ خورشیدی در واقع تعزیه گردان اصلی قدرت و سیاست در ایران بود و در مجموع می‌توان گفت حدود ۲۰سال در ایران یک دیکتاتوری تقریباً مطلقه برپا کرد.پس از شهریور ۱۳۲۰ و اخراج رضاشاه از ایران، دکتر مصدق به‌ مناسبت‌های مختلف نکاتی را درباره سیاست‌های ضدملی رضاشاه عنوان کرد که از نظر تاریخی، گواهی‌های باارزشی به‌حساب می‌آیند.یکی از آن نکات، بحثی بود که دکتر مصدق درباره ایجاد راه‌آهن توسط رضاشاه مطرح کرد. داستان رضاشاه و راه‌آهن در ایرانراه‌آهن ایران، حداقل برای ایرانیان و علاقه‌مندان مسأله ایران،‌ یکی از بحث‌برانگیزترین راه‌آهن‌های جهان بوده است. راه‌آهنی که به‌قول روزنامه‌های همان روزگار، تنها راه‌آهنی بود که هیچ‌یک از قطب‌های جمعیتی ایران را به همدیگر وصل نمی‌کرد، خاصیت ترانزیت نداشت و تنها ویژگی‌اش، امکان استراتژیکی آن، برای دستیابی به روسیه(شوروی) بود.البته درک واقعیت ایجاد راه‌آهن توسط رضاشاه به‌عنوان یک طرح استعماری، نیاز به دید وسیع‌تری دارد. راه‌آهن، زیرساخت بنیادین وجه تولید جدیدزیرساخت‌های تمدن نوین غربی و راه رشد صنعتی آن، در همان اواخر قرن نوزده و اوایل قرن بیستم عبارت بودند از صنایع ذغال‌سنگ، فلزریزی و تجارت که بدون راههای ارتباطی گسترده، پروسه رشدشان متوقف می‌شد.جالب آن‌که دوام و بقای زیرساخت‌های راه رشد اقتصادی جدید، یعنی صنایع ذغال‌سنگ، نفت و فولادسازی به اضافه تجارت جهانی، خودشان تماماً مشروط بودند به توسعه ۲عامل زیربنایی مهم‌تر یعنی:راه‌آهن و تلگراف!سرمایه‌داری پیشرفته بدون این ۲عامل مبنایی، در همان کشور متروپل، در نطفه خفه می‌شد.به بیان دیگر، شبکه راه‌آهن و تلگراف در واقع سلسله‌اعصاب نظم جدید بود که در تمامی محدوده جغرافیایی راه رشد صنعتی، گسترش پیدا می‌کرد و بدون توجه به مرز‌های ملی موجود، پیکره جدیدی متشکل از کشور متروپل و سرزمینهای تحت‌الحمایه و مستعمره به‌وجود می‌آورد تا بتواند جریان مکیدن منابع مستعمرات به متروپل و رشد کشور مادر را فراهم کرده و امکان برقراری تجارت و بازار مورد نیاز کشور بالادستی را فراهم کند. استعمارگران بیش از آن‌که برای شهروندان خود راه‌آهن ایجاد کنند، برای مستعمراتشان راه‌آهن می‌کشیدنداستعمارگران بیش از آن‌که برای شهروندان خود راه‌آهن ایجاد کنند، برای مستعمراتشان راه‌آهن می‌کشیدند نسبت «سرعت رشد سرمایه مالی» و «سرعت گسترش راه‌آهن در مستعمرات»! بنا‌ به اطلاعات سالنامه آماری ۱۹۱۵ دولت آلمان و بایگانی امور راه‌آهن ۱۸۹۲ سرعت رشد سرمایه‌داری و سرمایه مالی در مجموعه اقتصاد جهانی با سرعت گسترش شبکه‌ راههای آهن در مستعمرات و کشورهای مستقل و نیمه‌مستقل آسیا و آمریکا رابطه مستقیم داشته است.احداث ۲۰۰هزار کیلومتر راه‌آهن جدید در مستعمرات و دیگر کشورهای آسیا و آمریکا معنایش بیش از ۴۰میلیارد مارک سرمایه‌گذاری جدید با شرایط بسیار پر صرفه و با دریافت سفارش‌های پرسود برای کارخانه‌های فولادسازی و غیره بوده است.(منبع: امپریالیسم بالاترین مرحله سرمایه‌داری لنین ص ۱۳۵ و ۱۳۶)آمار و ارقام نشان می‌دهند که کشورهای استعمارگر، بیش از آن که برای خودشان(شهروندان خودشان و مالیات‌دهندگان خودشان) راه‌آهن ایجاد کنند، سرگرم احداث راه‌آهن در مستعمرات‌شان بوده‌اند! تا بتوانند مسأله انتقال سریع و کلان منابع معدنی از مستعمره به متروپل و صدور کالا به بازارهای مستعمراتی را به بهترین وجه حل کرده و صدور فولاد تولید شده مازاد را نیز تضمین نمایند. اهمیت راه‌آهن در استراتژی نظامی قدرتهای استعمارییک عامل دیگر در ساخت راه‌آهن توسط کشورهای متروپل، نیازهای نظامی استراتژیک آنها بود، مانند راه‌آهن قسطنطنیه ـ بغداد برای آلمانها یا راه‌آهن ایران برای بریتانیا.در چنین دستگاهی بود که انگلیس‌ها تلاش می‌کردند از طریق راه‌آهنی که با پول مردم ایران ایجاد گردد، خودشان را یا از بنادر جنوبی ایران یا از طریق راه‌آهن بصره ـ بغداد ـ خانقین، به دریای خزر یعنی مرز‌ جنوبی رقیبشان روسیه برسانند.احمدشاه با همه بی‌خاصتی‌اش، با این طرح مخالفت کرد ولی رضاشاه اجرای آن را به عهده گرفت. حسین مکی در زندگینامه احمدشاه این را مفصل شرح داده است.(گذشته چراغ راه آینده ص ۲۵) سندی از وزارت‌خارجه بریتانیا لرد کرزن (Lord Curzon) وزیرخارجه بریتانیا در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم و بانی قرارداد استعماری ۱۹۱۹ در کتاب معروفش به اسم «ایران و قضیه ایران» در مورد نیاز بریتانیا به راه‌آهن در ایران، در همان زمان نوشته: «از سال‌های ۱۸۷۰ میلادی به بعد دولت انگلیس در فکر گسترش خط راه‌آهن در ایران بوده است».نیاز انگلستان به راه‌آهن برای دسترسی سریع آنها از بنادر خلیج‌فارس به سواحل دریای خزر و مرز‌های جنوبی روسیه، با وقوع انقلاب سوسیالیستی در روسیه، شدت بیشتری گرفت. بریتانیا به یک راه سهل و ارزان با امنیت بالا در این مسیر احتیاج داشت. طرح راه‌آهن شمالی‌جنوبی ایران، جوابگوی این نیاز استراتژیک انگلستان بود.از سوی دیگر دکتر مصدق که از مخالفان جدی طرح راه‌آهن شمالی‌جنوبی رضاشاه بود، در خاطرات خود نوشته است:مصدق: «گفتم هر کس به این لایحه(احداث راه‌آهن) رأی بدهد خیانتی است که به وطن خود نموده است (این حرفم) شاه فقید (یعنی رضاشاه)‌ را عصبانی کرد... در بادی امر نظریاتم این بود: راه‌آهنی که ترانزیت بین‌المللی ندارد، نه فقط در ایران بلکه در بسیاری ممالک دیگر که عده ساکنان آن کم است، مفید نیست».(خاطرات و تالمات مصدق انتشارات علمی تهران ۱۳۶۵ ص۳۵۰ و ۳۵۱) نقشه راه‌آهن ایران، پیش از رضاشاه، کشیده شده بود! به هر حال، ساختن راه‌آهن شمالیجنوبی ایران، سال ۱۳۰۶ شروع شد و به‌گفته مصدق ۱۲سال طول کشید. در حالی‌که نقشه آن راه‌آهن، سال‌ها پیش از ظهور رضاشاه، توسط انگلستان کشیده شده بود و حتی قبل از کودتای ۱۲۹۹ رضاخان، طرح آن، همراه با نقشه‌مسیرش در کتابی به اسم «سیاست انگلیس در ایران» توسط یک دیپلمات هلندی ساکن ایران در سال ۱۹۱۷ یعنی سال ۱۲۹۶ خورشیدی در آمستردام منتشر شده بود.همین یک سند که اکنون نیز در کتابخانه سلطنتی بلژیک در دسترس همگانی است، ثابت می‌کند که طرح راه‌آهنی که رضاشاه کشید، یک طرح استعماری انگلستان برای منافع پیشبرد اهداف خودش بوده است. طرحی که وقتی رضاخان یک قزاق ساده بوده، تنظیم شده و انگلستان رضاخان را اساساً برای اجرای همین قبیل طرح‌های استعماری به‌خصوص در مورد نفت و استفاده از موقعیت استراتژیکی ایران روی کار آورد. یک سند تاریخی درباره راه‌آهن ایران سال ۱۹۱۷ میلادی، اسناد راه‌آهنی که بریتانیا در نظر داشت در ایران احداث کند، در یک کتاب افشاگرانه در هلند منتشر شد. نقشه و اطلاعات آن طرح را سال‌ها بعد یک دانشجوی ایرانی در اروپا به اسم مهندس عطایی که سال‌های ۱۳۰۵ و ۱۳۰۶ در برلین تحصیل می‌کرده، به دست‌آورد و در سال ۱۳۰۸ خورشیدی به‌عنوان یک طرح استعماری افشا کرد، اما به فاصله کمی آن‌چنان تحت فشار قرار گرفت که در اتاق انتظار سفارت ایران در برلین خودکشی کرد. بعدها سرمقاله روزنامه مرد امروز شماره ۴۰ مورخ ۲۳تیر ۱۳۲۴ا ین مورد را افشا کرد.(گذشته چراغ راه آینده ص ۲۵ – ۲۶) توضیحات دکتر مصدق با تمام این اوصاف، رضاشاه، راه‌آهن ایران را طبق خواسته بریتانیا و البته با پول مردم فقیر ایران احداث کرد و مطلقاً هم نه به حرف مصدق و امثال مصدق گوش کرد و نه به منافع مردم ایران فکر کرد. مصدق در مجلس ششم در این باره نکات مهمی مطرح کرد.مصدق گفت: اگر راه‌آهن ما یک فایده ببرد از ترانزیت مال‌التجاره اروپا به آسیا خواهد بود و این خطی که امروز اجازه داده می‌شود... کاملا برخلاف مصالح مملکت است... امروز می‌خواهید ۳۰میلیون پولی را که در دست مردم است و در واقع هستی این ملت و مملکت را به یک راهی صرف کنید، یک قدر دقت کنید!‍(نطق دکتر مصدق در جلسه ۲۳۲ مجلس شورا - منبع: گذشته چراغ راه آینده ص ۲۶)و البته نه استعمار و نه پادشاه عامل استعمار، به حرف‌های مصدق گوش نکردند و کار و نقشه ضدایرانی خود را پیش بردند.دکتر مصدق مجدداً سال ۱۳۲۴ و به‌ مناسبتی در مجلس، حرف‌های خود پیش از تأسیس راه‌آهن را یادآوری کرد و عمق خیانت رضاشاه را تشریح کرد:مصدق گفت: «همه آقایانی که در دوره پنجم و ششم بوده‌اند می‌دانند که من صحبت کرده‌ام. به‌خاطرشان می‌آید و ورقه کبود هم دادم! من گفتم این راه‌آهن... باید غرب ایران را به شرق ایران مربوط کند که ترانزیت هم داشته باشد و مال‌التجاره و مسافران اروپا دیگر نباید از بحر احمر و دریای هند بروند به بمبئی! بلکه از این راه، ۳روزه آنها را ببرند هندوستان. ولی... این عملی نشد و من می‌دانستم که این خرجی که می‌شود برخلاف مصالح مملکت است».(کتاب سیاست موازنه منفی ج ۲ ص ۸۵ نطق مصدق در مجلس) (کتاب گذشته چراغ راه آینده ص ۲۶) تایید حرف‌های مصدق توسط کارشناسانآناتول تریتسکی در کتاب تاریخچه راه‌آهن ایران چاپ سال ۱۳۲۶، تهران ص ۲ به‌روشنی توضیح داده رضاشاه در احداث راه‌آهن ایران چگونه دنبال اجرای طرح انگلستان بود.تریتسکی: «ملاحظات سیاسی و نظامی بیش از همه ذهن رضاشاه را مشغول کرده بود... تصمیم گرفتند که خط به هیچ شهر بزرگ بجز پایتخت نرود و بیشتر از مناطق چادرنشین... بگذرد».مهدی‌قلی هدایت(مخبرالسلطنه) نیز جنبه دیگر این طرح استعماری را در کتاب «خاطرات و مخاطرات» خود درباره طرح احداث خط آهن روشن کرده و نوشته است:مخبرالسلطنه: «دکتر مصدق اعتقاد داشت که هزینه و زمان اجرای چنین طرحی توجیه اقتصادی و فنی ندارد. دلیل آن هم کاملا روشن بود زیرا شهرهای مهم و اقتصادی ایران که شامل تهران، اصفهان، شیراز، همدان، مشهد، رشت و کرمانشاه بودند در مسیر این طرح قرار نداشتند».(مهدی قلی هدایت، خاطرات و مخاطرات، تهران، کتابفروشی زوار، چاپ دوم، ۱۳۴۴، ص۳۲۲) یک مقایسه آمارینکاتی که دکتر مصدق گفته بود تماماً کارشناسی و البته میهن‌پرستانه بود.مقایسه آمار دخل و خرج راه‌آهن در همان سال‌ها، نشان‌دهنده ماهیت استعماری طرحی بود که رضا شاه با دود و دم بسیار، مأمور به انجام آن بود.دکتر مصدق در خاطرات خود این نکته را به‌روشنی توضیح داده و نوشته است: «در جلسه ۲اسفند ۱۳۰۵ مجلس شورا گفتم برای ایجاد راه، دو خط بیشتر نیست: آن که ترانزیت بین‌المللی دارد ما را به بهشت می‌برد، و راهی که به‌منظور سوق‌الجیشی ساخته شود، ما را به جهنم!و علت بدبختی‌های ما هم در جنگ بین‌الملل دوم همین راهی بود که اعلیحضرت شاه فقید ساخته بودند. و اکنون آنچه از این راه‌آهن ایران عاید می‌شود، مبلغی در حدود ۲۸۰میلیون تومان است که ۵۵درصد آن صرف هزینه‌های اداری... و ۴۵درصد بقیه به مصرف تعمیرات رسیده است. و از بابت سود سرمایه و استهلاک، دیناری عاید دولت نشده و باری است که باید به دوش مالیات‌دهندگان گذارده شود.ساختن راه‌آهن در این خط، هیچ دلیلی نداشت جز این‌که می‌خواستند از آن استفاده سوق‌الجیشی کنند و دولت انگلیس هم در هر سال مقدار زیادی آهن به ایران بفرو شد و از این راه پولی را که دولت از معادن نفت می‌برد، (دوباره)‌ وارد انگلیس کند!...».«هر چه کرده‌اند خیانت است و خیانت. با این‌که همگان به سودمندی راه‌آهن شرق و غرب چه از لحاظ تجاری و چه از لحاظ نظامی آگاه بوده و اعتقاد داشتند که این مسیر کاربردهای فراوانی دارد، ولی رضاشاه آن را نپذیرفت. این موضوع... ناشی از نفوذ انگلیسی‌ها بر دستگاه سیاست‌گذاری رضاشاه بود».(ایرج افشار، خاطرات و تألمات دکتر محمد مصدق، تهران، چاپ پنجم، انتشارات محمدعلی علمی ص ۳۵۱ به بعد) دکتر مصدق ماهیت استعماری ایجاد راه‌آهن در ایران را توضیح می‌دهددکتر مصدق ماهیت استعماری ایجاد راه‌آهن در ایران را توضیح می‌دهد علت پانگرفتن صنایع مادر در ایرانمصدق، علت پا‌نگرفتن صنایع مادر از قبیل ذوب آهن در ایران را هم از پیامدهای همین خط استعماری می‌دانست و در کتاب خاطراتش در پاسخ به دعاوی و لاف و گزاف‌های محمدرضا شاه در کتاب «مأموریت برای وطنم» مفصل به آن اشاره کرده و می‌نویسد: «علت سرنگرفتن ذوب آهن در این مملکت همین منافع متعارضه انگلیس است... علاقمندی دولت انگلیس به فروش آهن به قدری‌ است که بعد از ۲۸مرداد و سقوط دولت من یعنی در ۱۳مهر ۱۳۳۲ که ”ایدن“(وزیرخارجه انگلیس)... به ”دنیس رایت“ کاردار سفارت انگلیس در تهران امر نمود پیشنهاد فروش آهن را که در زمان تصدی من هیچ به ایران وارد نشده بود، هر چه زودتر به دولت ایران تقدیم کند و الحق که شاهنشاه هم در این باره هیچ فروگذار نفرموده و در آخر کتاب ”مأموریت برای وطنم“ در فصل ۱۴ می‌فرمایند ”تأکید کردم و از وزیر مسئول خواستم برای اتمام یکی از خطوط آهن، تاریخ معینی را تعیین کند“ و ”ژرژ پنی“ یکی از مدیران عالیرتبه شرکت ”یونایتد استیل“ بزرگترین کنسرسیوم فولادسازی انگلستان هم به ایران آمد تا بتواند به‌طور مستقیم با عده‌یی وزرا و سایر مقامات عالیه‌ٔ دولتی راه‌آهن، راجع به فروش ریل مورد احتیاج... وارد مذاکره شود». تفاوت راه‌کار مصدق و رضاشاه مصدق خاطرنشان کرده بود برخلاف لاف و گزافهای محمدرضا شاه «از روز شروع ساختمان (راه‌آهن) تا اتمام آن ۱۲سال طول کشید... و چنان‌چه در ظرف این مدت عواید نفت به مصرف کارخانه قند رسیده بود رفع احتیاج از یک قلم بزرگ واردات گردیده بود و از عواید کارخانه‌های قند هم می‌توانستند خط راه‌آهن بین‌المللی را احداث کنند که باز عرض می‌کنم هر چه کرده‌اند خیانت است و خیانت». کتاب خاطرات دکتر مصدقکتاب خاطرات دکتر مصدق و این در واقع داستان راه‌آهنی است که رضاشاه در جهت منافع انگلستان ساخت. برای:
  • اجرای طرح‌های نظامی بریتانیا در مرزهای جنوبی دولت شوروی بعد از انقلاب اکتبر
  • و برای بازاریابی آهن بریتانیا در ایران
  • و نهایتاً هم عاملی شد برای اشغال ایران در جنگ جهانی دوم و دسترسی بریتانیا و به مرزهای شوروی. امری که رضاشاه خودش هم موقع اخراجش از ایران به آن اشاره کرده بود!