۱۳۹۴ شهریور ۱۸, چهارشنبه
۱۳۹۴ شهریور ۱۰, سهشنبه
منشور وارسته: تأملی بر استراتژی «حفظ بقا» در تله اتمی (2)
مبحث دوّم- تاکتیک حفظ نظام در تله اتمی
ثبات و امنیت ملی، بنیادیترین نیاز هر جامعه و مهمترین عامل دوام وضعیت اجتماعی در هر نظامی است. امنیت ملی، ثبات سیاسی و اقتصادی را شامل میشود و زیرساخت امنیت داخلی است که در فقدان آن ثبات اجتماعی را نبایستی انتظار داشت. لذا درک صحیح از محیط امنیتی، بیشترین تأثیر را در شکلدهی سیاستهای ملی هر دولت دارد. علاوه بر آن، واژه امنیتی کردن یعنی یک موضوع از سطح سیاسی یا غیرسیاسی به سطح امنیتی ارتقاء مییابد و با استناد به تهدیدآمیز بودن آن، انجام اقدامات فوری و استثنایی برای مدیریت آن در دستور کار قرار میگیرد. بر این سیاق، در پی افشاء سایتهای مخفی رژیم توسط مقاومت ایران، امنیتی شدن رژیم از دید غرب وارد فاز جدیدی میشود. «در سالهای اخیر آمریکا از گفتمان هستهای برای امنیتی کردن برنامه هستهای ایران بیش از سه گفتمان دیگر سود برده است. البته گفتمانهای امنیتی ساز دیگر نیز در ارتباط با و یا همراه با گفتمان هستهای برای امنیتی کردن ایران مورداستفاده قرار گرفتند. مهمتر آنکه آمریکا با بهرهگیری از دو گفتمان هستهای و تروریسم بهصورت تلفیقی، در امنیتی کردن جمهوری اسلامی ایران تا حدود بسیار زیادی موفق بوده است. انتقال پرونده هستهای ایران از آژانس بینالمللی انرژی اتمی به شورای امنیت سازمان ملل و صدور چندین قطعنامه ایران در این زمینه، حکایت از امنیتی شدن پرونده مذکور دارد؛ موضوعی که خود باعث امنیتی شدن جمهوری اسلامی ایران در نظام بینالمللی شده است.» (1) (سید جلال دهقانی فیروزآبادی - معاونت سیاسی ـ حقوقی مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی).
با عنایت به شرایط بحرانی که رژیم در پی تحریمهای بینالمللی با آن مواجه شد، برای رژیم یک انتخاب بیشتر نمانده بود؛ تلاش برای خارج کردن نظام از یک موضوع فوری در دستور کار امنیت به یک موضوع عادی در کار سیاست یا به عبارتی، غیرامنیتی کردن رژیم استبداد دینی. وقوف رژیم به شرایط حساس ناشی از تحریمها و ترس از غلیان تودههای تحت اسارت، سبب اتخاذ رویکرد منفعت محور در سیاست خارجی شد. نمود عینی این امر اعلام غیرمترقبه خامنهای برای ”نرمش قهرمانانه“ بود که راه را برای جام زهری دیگر گشود.
برای روشن شدن ذهن، کمی به عقبرفته و به سرفصلی اشارهکنیم که موجب روی کار آمدن شیخ حسن فریدون روحانی، شد. به باور نگارنده، در پی روی کار آمدن بَرَک حسین اوباما، در مقام ریاست جمهوری آمریکا و ابراز تمایل به مماشات و نزدیک شدن با دیکتاتوری مذهبی در ایران، موجی از شادی فضای نخبگان نزدیک به بیت رفسنجانی را در برگرفت. در پی قیام مردم ایران و انزجار جامعه بینالمللی از سرکوب مردم به دستور خامنهای و منزوی شدن رژیم، وضعیت نظام در نقطه عطف قرار گرفت. رژیم مجبور شد با تجربهای که از زمان خاتمی کسب کرده بود، در روند قضایا که بحرانساز بود، تجدیدنظر کند. به این معنی که در پی ترور سران حزب دمکرات در رستوران میکونوس در آلمان که منجر به اعتراض اتحادیه اروپا شد و متعاقباً نیز سفرای اروپایی از تهران فراخوانده شدند، بهیکباره رژیم با ایزولاسیون بینالمللی مواجه شد. بهمنظور خنثی کردن بار تهدید این تحول، پیروزی خاتمی در انتخابات فرمایشی ریاست جمهوری و فریب جامعه جهانی، با شعار گفتگوی تمدنها و تشنجزدایی، سرفصلی بود که توانست برای رژیم درمانده زمان ذخیره کند.
انزوای سیاسی، خصوصاً وقتیکه دولتی درگیر تضادهای داخلی و منازعات بینالمللی است و بالطبع در چنین سناریویی فشار زیادی از سوی طرف متخاصم یا منطقهای و فرا منطقهای وارد میشود، موجودیت نظام را تهدید میکند. چنانچه انزوا افزایشیافته و به درجه میرایی آن بیانجامد، نهایتاً ممکن است رژیم سیاسی و یا موجودیت کل نظام در معرض نابودی قرار گیرد.
بااینوجود، قابلذکر است که وقتی دولتی درگیر اختلافات و منازعات بینالمللی است، برای دستیابی به خواستهها و مقاصد خود، تلاش بر بسیج تمام نیروهای ملت، میکند.
اکنون نیز شش سال پس از قیام مردم در 1388 و به دنبال بحران اتمی، انتخاب روحانی بهمنظور حل بحران تحریمهای اقتصادی غرب یک سرفصل جدیدی محسوب گردید. با این تفاوت جدی که بحران هستهای با حیات و بودونبود نظام ولایتفقیه گرهخورده است. تحمیل شدن عنصری چون روحانی به ولیفقیه توسط باند رفسنجانی- خاتمی نیز از این منظر قابل تبیین است. برای متقاعد ساختن خامنهای، روحانی و شرکا فرصت تاریخی حضور اوباما در کاخ سفید را مطرح میسازند. استدلال بر این پایه بود که اوباما به لحاظ ایدئولوژیک متعلق به مکتب نئورئالیستهای غرب است که عمیقاً عقیده دارد که با رژیم ولایتفقیه میتوان و باید از در مماشات و تعامل وارد شد تا بتوان بر خلع سلاح اتمی رژیم دستیافت. به عبارتی از دید نخبگان رژیم، میتوان در صورت معامله با آمریکا از اوباما امتیاز استراتژیک کسب کرد. فریدون مجلسی، از کارشناسان رژیم، در روزنامه حکومتی آرمان 24 تیر 1394، مینویسد: «باید اذعان داشت که برای ایران هم موقعیتی به وجود آمده تا مادامیکه در آمریکا دولتی از حزب دمکرات بر سرکار است توافق را نهایی کند. اوباما از ابتدا تعهداتی داده و روی پرونده هستهای ایران سرمایهگذاری کرده است.»
یکی از مبناهای فقدان نگرش راهبردی در غرب در رابطه با رژیم این است که غرب تصویری از رژیم دارد که به آرایش نیروهای رژیم به دو کمپ اصلاحطلب و تندرو مربوط میشود. در حقیقت، رسیدن به توافق با رژیم در رأس سیاست خارجی آمریکا (باهدف خلعید از برنامه هستهای رژیم در الویت سیاست خارجی) و اوباما منظور گردید. با عنایت به دکترین نئورئالیستها، اوباما در قیام مردم ایران در سال 1388 چشم خود را بست و بیاعتنا از آن گذشت. همین امر رژیم را ترغیب نمود تا از فرصت بهدستآمده استفاده مقطعی نماید. با توجه به اینکه نئورئالیستها در خصوص منافع مطلوب (حقوق بشر- و عدم دخالت در مسائل داخلی رژیم)، کوتاه آمده و در مورد منافع عالی (هستهای شدن رژیم و سیاست گسترش سلاحهای کشتارجمعی)، کوتاه نمیآیند، پتانسیل توافق با رژیم، بالا ارزیابی گردید. روی کار آمدن روحانی و اعلام «نرمش قهرمانانه» توسط خامنهای محصول این سیاست میباشد. در مهندسی جدید رژیم، با توجه به ضعف دولت اوباما و فهم درست از تز نئورئالیستهای حاکم در کاخ سفید، استراتژی حفظ عمود خیمه نظام با تحلیل مشخص از شرایط مشخص تدوین گردید. بر این مبنی که به تعویق انداختن روند سرنگونی و احاطه بر بحرانهای فزاینده داخلی و بینالمللی ناشی از افشاگریهای مقاومت ایران، در صورت رسیدن به توافق با غرب یک پیروزی تلقی میگردد. تاکتیک نظام ولایت بر دوپایه شکل گرفت:
الف: چانهزنی بهمنظور کسب حداکثر امتیاز و توسعه صنعت غنیسازی هستهای.
ب: و در صورت تحمیل و پذیرش جام زهر، تلاش جهت کسب امتیاز منطقهای در راستای حفظ عقبه نظام (راهحل جایگزین). با درک این واقعیت که کشور ایران به لحاظ ژئوپولیتک در منطقه از موقعیت استثنایی برخوردار است، شناخت و تحلیل و تبیین سیاستهای داخلی و خارجیاش بهطور مجرد و بدون ارتباط با مسائل منطقه، کاری ناقص و ایبسا اشتباه است. این حقیقت علمی موجب شده است تا رژیم با استفاده از موقعیت استراتژیک ایران و با عنایت به تئوری «ارتباط»، نیّات خود را در مذاکرات بینالمللی دنبال کند. نظریه «ارتباط - Linkage» (روشی است که در روند مذاکره یکطرف تلاش دارد تا با تحت تأثیر قرار دادن طرف مقابل، خط خودش را پیش ببرد) بهطور مؤثر میتواند رابطه بین یک مذاکره و محیط مربوط به آن را توضیح دهد. (2)
با عنایت به شکست رژیم در چانهزنی و عبور از خط قرمزهای ترسیمشده توسط خامنهای و با توجه به پتانسیل جوشان نارضایتی مردم از رژیم، حکومت ایران بهمنظور سرپوش گذاشتن بر شکست استراتژیاش و تشویق و قوت قلب دادن به دلواپسان و نیروهای سرکوبگرش، بر غلظت مرحله دوم تاکتیک جام زهر تحمیلی (راهحل جایگزین فرار به جلو)، با شتاب زیاد پافشاری و تبلیغ نمود. بهموازات آن گفته میشود که در مذاکرات محرمانه جواد ظریف و جان کری، قول همکاری با ایران در تحولات منطقه، بخصوص در عراق و آینده سوریه از طرف اوباما دادهشده است. اگرچه در سالهای اخیر، فعالان لابی مماشات با رژیم در آمریکا و متحدین اروپاییاش و سیاستمداران حامی تز سازش با آخوندها، کوشیدند ذهنیت عمومی در کشورهای خود برای برنامههای طراحیشده در فردای توافق با ایران را آماده سازند، ولی به دلیل بافت سیاسی-ایدئولوژیک حاکم بر ایران، همواره با مانع جدی برای تغییر در روابط ایران و آمریکا مواجه شدهاند.
تجربه نشان داده است که نظامهای اقتدارگرا، برای حفظ ثبات و ابقای قدرت خود، نیازمند توجه بیشتری به واکنشهای افکار عمومی در خصوص تصمیمات خود در مسائل خارجی هستند. درواقع از سیاست خارجی برای ساختن هویت ملی، فرافکنی و سرپوش بر مشکلات داخلی و نمایش قدرت رهبری خود بهرهبرداری مینمایند. از این منظر، گفتمان رژیم با قدرتهای جهان در توافق اتمی و تظاهر به سیاست برد – برد، نمایشی است از تاکتیک «فرار به جلو» که از شاخصهای سیاست آخوندها طی سه دهه بوده است.
از دید دلواپسان و نخبگان وابسته به بیت خلیفه نظام، قدرت نظامی است که توسعه اقتصادی را تضمین میبخشد. ازآنجاییکه برای ترسیمکنندگان خطوط استراتژیک رژیم، احتمال تن دادن به «جام زهر» مفروض بود، رژیم با استفاده از اهرم تروریسم و تقویت بازوی نظامی در منطقه از مدتها قبل شروع به خودنمایی و قدرتنمایی کاذب نمود. در این راستا در عراق، سوریه و لبنان شروع به تقویت موقعیت نیروهایش نمود. از سویی در بحبوحه مذاکرات هستهای، از طریق جریان وابسته به خود در یمن (حوثیها)، بحران جدیدی را دامن زد. کمال خرازی، سفیر سابق رژیم در فرانسه و از چهرههای نزدیک به باند روحانی – رفسنجانی، فعالیتهای تروریستی و بیرون مرزی رژیم را اینگونه ترسیم میکند که: «حوزه نفوذ ایران از مدیترانه تا سواحل اقیانوس هند، از قزاقستان تا یمن امتدادیافته است.» «هفتهنامه تایمز، 27 جولای 2015»
همزمان، با ژست جنگ با جریان مرتجع داعش بهمثابه تهدید امنیت منطقه، رژیم ایران به آمریکا پیام میدهد که برای حل بحرانهای منطقه، حضور رژیم ضروری است. یکی از تئوریسینهای باند روحانی – رفسنجانی، بنام صادق زیباکلام در روزنامه شرق مینویسد: «ریشه اینهمه میل و اشتیاق از جانب غربیها برای ازسرگیری روابط با ایران در کجاست؟ آیا صرفاً ملاحظات مالی در میان است؟ اینکه ایران یک بازار بزرگ 80 میلیونی است و «بشتابیم که از رقبا عقب نمانیم» مسئله آنهاست؟ آیا دغدغه اروپاییها درآمدن به ایران ضرب و تقسیمهای اقتصادی است؟ اقتصاد هرچند مهم است امّا واقعیت آن است که همه داستان در اقتصاد خلاصه نمیشود. ملاحظات دیپلماتیک دیگری است. در رأس همه اینها وضعیت نابسامان و ناامن منطقه است. اگر مرز فرضی خاورمیانه را از افغانستان در مشرق ایران تا شمال آفریقا در نظر بگیریم در کمتر منطقهای از این پهنه گسترده، ثبات و امنیت جدی حاکم است. افغانستان ناامن، عراق بدتر از افغانستان، سوریه نگرانکننده، عربستان در بحران ماجراجویی نسل جدید حاکمان، سرنوشت لبنان همچنان نامعلوم، مصر فرورفته در پیکاری عمیق میان دو ستون اصلی سیاسی اجتماعی آن: ارتش و اخوان المسلمین و بالاخره لیبی، کشوری که عملاً بعد از سقوط معمر قذافی از هیبت یک کشور بیرون آمده و به چندین حوزه نفوذ نظامی، قبیلهای و عشیرهای تقسیمشده است. حتی در آسمان ترکیه هم ابرهای سیاه درگیری با داعش و کردهای رادیکال پ.کا.کا در حال ظاهر شدن است. ایران تنها کشوری است که باوجود برخی مشکلات و مسائل داخلی، از یک ثبات و امنیت درخور توجهی برخوردار است. جدا از ثبات و امنیت ایران، غربیها بهتدریج با این واقعیت روبرو شدهاند که برای حلوفصل جدی و بلندمدت مشکلات منطقه، چارهای جز شرکت با ایران ندارند، یا دستکم بدون ایران، بازگشت ثبات و امنیت به عراق، سوریه و یمن اگر نگفته باشیم غیرممکن بسیار برایشان پرهزینه خواهد بود.» (اطلاعات بینالملل 9 مرداد1394) (تأکید از نویسنده است).
روحانی در یک دروغ فاحش در گفتگوی رادیوتلویزیونی به تاریخ 11 مرداد 1394، مدعی شد که: «ملت ما بهخوبی میداند که ما اساساً دنبال سلاحهای کشتارجمعی نیستیم، اگر میخواستیم سلاح کشتارجمعی بسازیم آنوقت که صدام با سلاح شیمیایی به ما حمله کرد، خوب ماهم سلاح شیمیایی درست میکردیم.» امّا کمی جلوتر تناقض دروغهایش بیشتر برجسته میشود. «باید بگویم ما در سلاحهای استراتژیک (همان سلاحهای کشتارجمعی تلقی میشود) و در تقویت بنیه دفاعی در طی این دو سال کاری کردهایم که بهاندازه 80 درصد ده سال قبل بوده است؛ یعنی آنچه دولت انجام داده 80 درصد آن ده سال، سلاح و تجهیزات لازم را آماده و انبار کرده است».
روزنامه دنیای اقتصاد در سرمقالهای به قلم محمد صدری مینویسد: «امکان دیگری که ایران برای موازنه سازی پیش از مذاکرات و در خلال مذاکرات از آن بهره برده، نمایش قدرت منطقهای بود. ایران با بازی منطقهای دقیقش در سوریه و یمن و پیش از آنها در افغانستان، عراق و لبنان نشان داد که نظم مناطق گسترده شمال آفریقا و خاورمیانه و خلیجفارس و جنوب آسیا درگرو اراده ایران است. تهدید جمهوری اسلامی، بیثباتی حتمی همه این منطق است. ...ایران از همه برگهایش بهخوبی بهره برد و مهر خود را بر تحولات حال و آینده کوبید». (اطلاعات بینالملل 23 تیر 1394) (تأکید از نویسنده است)
عراقچی معاون وزارت خارجه در راستای تقویت وزن منطقهای رژیم در مصاحبه تلویزیونی 20 مرداد 94، میگوید: نتیجه اتخاذشده از توافق اتمی را در دستاوردهای کلان بایستی دید.
سرمقاله روزنامه حکومتی وطن امروز به تاریخ 26 مرداد1394، مینویسد: «چه برجام رد شود چه تأييد، اكنون در مرحله پساتوافق قرار داريم. اگر برجام رد شود، اين مرحله آكنده از تبعات يك توافق شکستخورده خواهد بود و اگر تأييد شود، محیط امنیت ملی ايران از دو جنبه عمیقاً دستخوش تغيير میشود؛ نخست، از جنبه اجرای برجام در ايران كه ...برخی شاخصهای امنيت ملی ايران را به نحو بازگشتناپذیری جابهجا خواهد كرد و دوم، از حيث برنامهای كه آمريكا برای سياست داخلی ايران و منطقه خاورميانه طراحی كرده و تلاش برای اجرای اين برنامهها، برخی پارامترهای امنيت ملی ايران را بهطور بنيادين تحت تأثیر قرار خواهد داد. مسئله اصلی درباره برجام، متن آن نيست بلكه مسئله اصلی اين است كه اين توافق بناست مقدمه اجرای چه پروژههایی باشد. هم ايران و هم آمريكا میخواهند با فرمول خود وارد دوران پسا توافق شوند. به تعبير ديگر، برجام تبعات سياسی گستردهتری خواهد داشت كه شكل دادن به آن و كنترل آن، مهمترین مساله امنيت ملی ايران در چند سال آينده و يكی از مهمترین مسائل سياست خارجی آمريكا همزمان با آن خواهد بود. تبعات غيرهستهای برجام به نحو خارقالعادهای تعیینکنندهتر از تبعات هستهای آن است. منازعه بزرگ اینجاست و برنده و بازنده اصلی نيز همینجا معلوم خواهند شد. «كالين كال» مشاور امنیت ملی «جو بايدن» ديروز در موسسه مطالعات استراتژيك و بینالمللی در واشنگتن گفت آمريكا يك طرح راهبردي از پيش آماده برای مرحله پساتوافق دارد. حتی اگر اين كد صريح از يك مقام امنيت ملي آمريكا را هم در اختيار نداشتيم، باز بهسادگی میشد حدس زد چنين طراحی راهبردیای وجود دارد. نشانههای روشنی در دست است كه ثابت میکند توافق هستهای بخشي از يك برنامه – يا شايد بهتر باشد بگوييم تفاهم - بزرگتر است. اگر كمی خطر كنيم، میتوان ادعا كرد این پازل بزرگتر- اگر نگوييم همه؛ لااقل بخشی از آن- در سطوح نيمه پنهان، مذاکره شده و درباره آن تفاهمهایی صورت گرفته است. پازل بزرگ حداقل سهتکه دارد: مسئله هستهای، مسئله آينده قدرت در ایران و مسئله منطقه. برجام فقط یکتکه از اين پازل است كه نوری بر آن افكنده شده و بقيه بخشها هنوز در تاريكی قرار دارد.» (تأکیدها از نویسنده)
و بالاخره، محمدمهدی مجاهدی استاد دانشگاه در برلین، در روزنامه حکومتی ایران نتیجه میگیرد که: «در این ارزیابی، شرکای 30 سال اخیر غرب در منطقه دریکی دو دهه آینده، در معرض افول و زوال یا دستکم بحرانهای فزاینده و بعضاً لاعلاج و دامنگستر خواهند بود. درحالیکه ایران تنها گزینه باثبات و مقتدر برای همکاریهای آینده است. ایران البته در دهه آینده از وضعیت دشمن حداکثر به وضعیت یک رقیب منطقهای برای قدرتهای غربی تغییر موضع خواهد داد.» (اطلاعات بینالمللی، 25 تیر 1394)
در مبحث بعدی بحث خواهد شد که چرا القاء این توهمات خوش خیالانه توسط ایادی رژیم و سودای هژمونی طلبانه آن در منطقه، راه بهجایی نبرده و محکومبه شکست است.
(ادامه دارد)
(1)- سید جلال دهقانی فیروزآبادی، «امنیتی شدن و سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران»، دکتر سید یوسف قریشی، پژوهشکده مطالعات راهبردی، 1393، صفحه 16.
(2)- برای مطالعه بیشتر رجوع کنید به:
با عنایت به شرایط بحرانی که رژیم در پی تحریمهای بینالمللی با آن مواجه شد، برای رژیم یک انتخاب بیشتر نمانده بود؛ تلاش برای خارج کردن نظام از یک موضوع فوری در دستور کار امنیت به یک موضوع عادی در کار سیاست یا به عبارتی، غیرامنیتی کردن رژیم استبداد دینی. وقوف رژیم به شرایط حساس ناشی از تحریمها و ترس از غلیان تودههای تحت اسارت، سبب اتخاذ رویکرد منفعت محور در سیاست خارجی شد. نمود عینی این امر اعلام غیرمترقبه خامنهای برای ”نرمش قهرمانانه“ بود که راه را برای جام زهری دیگر گشود.
برای روشن شدن ذهن، کمی به عقبرفته و به سرفصلی اشارهکنیم که موجب روی کار آمدن شیخ حسن فریدون روحانی، شد. به باور نگارنده، در پی روی کار آمدن بَرَک حسین اوباما، در مقام ریاست جمهوری آمریکا و ابراز تمایل به مماشات و نزدیک شدن با دیکتاتوری مذهبی در ایران، موجی از شادی فضای نخبگان نزدیک به بیت رفسنجانی را در برگرفت. در پی قیام مردم ایران و انزجار جامعه بینالمللی از سرکوب مردم به دستور خامنهای و منزوی شدن رژیم، وضعیت نظام در نقطه عطف قرار گرفت. رژیم مجبور شد با تجربهای که از زمان خاتمی کسب کرده بود، در روند قضایا که بحرانساز بود، تجدیدنظر کند. به این معنی که در پی ترور سران حزب دمکرات در رستوران میکونوس در آلمان که منجر به اعتراض اتحادیه اروپا شد و متعاقباً نیز سفرای اروپایی از تهران فراخوانده شدند، بهیکباره رژیم با ایزولاسیون بینالمللی مواجه شد. بهمنظور خنثی کردن بار تهدید این تحول، پیروزی خاتمی در انتخابات فرمایشی ریاست جمهوری و فریب جامعه جهانی، با شعار گفتگوی تمدنها و تشنجزدایی، سرفصلی بود که توانست برای رژیم درمانده زمان ذخیره کند.
انزوای سیاسی، خصوصاً وقتیکه دولتی درگیر تضادهای داخلی و منازعات بینالمللی است و بالطبع در چنین سناریویی فشار زیادی از سوی طرف متخاصم یا منطقهای و فرا منطقهای وارد میشود، موجودیت نظام را تهدید میکند. چنانچه انزوا افزایشیافته و به درجه میرایی آن بیانجامد، نهایتاً ممکن است رژیم سیاسی و یا موجودیت کل نظام در معرض نابودی قرار گیرد.
بااینوجود، قابلذکر است که وقتی دولتی درگیر اختلافات و منازعات بینالمللی است، برای دستیابی به خواستهها و مقاصد خود، تلاش بر بسیج تمام نیروهای ملت، میکند.
اکنون نیز شش سال پس از قیام مردم در 1388 و به دنبال بحران اتمی، انتخاب روحانی بهمنظور حل بحران تحریمهای اقتصادی غرب یک سرفصل جدیدی محسوب گردید. با این تفاوت جدی که بحران هستهای با حیات و بودونبود نظام ولایتفقیه گرهخورده است. تحمیل شدن عنصری چون روحانی به ولیفقیه توسط باند رفسنجانی- خاتمی نیز از این منظر قابل تبیین است. برای متقاعد ساختن خامنهای، روحانی و شرکا فرصت تاریخی حضور اوباما در کاخ سفید را مطرح میسازند. استدلال بر این پایه بود که اوباما به لحاظ ایدئولوژیک متعلق به مکتب نئورئالیستهای غرب است که عمیقاً عقیده دارد که با رژیم ولایتفقیه میتوان و باید از در مماشات و تعامل وارد شد تا بتوان بر خلع سلاح اتمی رژیم دستیافت. به عبارتی از دید نخبگان رژیم، میتوان در صورت معامله با آمریکا از اوباما امتیاز استراتژیک کسب کرد. فریدون مجلسی، از کارشناسان رژیم، در روزنامه حکومتی آرمان 24 تیر 1394، مینویسد: «باید اذعان داشت که برای ایران هم موقعیتی به وجود آمده تا مادامیکه در آمریکا دولتی از حزب دمکرات بر سرکار است توافق را نهایی کند. اوباما از ابتدا تعهداتی داده و روی پرونده هستهای ایران سرمایهگذاری کرده است.»
یکی از مبناهای فقدان نگرش راهبردی در غرب در رابطه با رژیم این است که غرب تصویری از رژیم دارد که به آرایش نیروهای رژیم به دو کمپ اصلاحطلب و تندرو مربوط میشود. در حقیقت، رسیدن به توافق با رژیم در رأس سیاست خارجی آمریکا (باهدف خلعید از برنامه هستهای رژیم در الویت سیاست خارجی) و اوباما منظور گردید. با عنایت به دکترین نئورئالیستها، اوباما در قیام مردم ایران در سال 1388 چشم خود را بست و بیاعتنا از آن گذشت. همین امر رژیم را ترغیب نمود تا از فرصت بهدستآمده استفاده مقطعی نماید. با توجه به اینکه نئورئالیستها در خصوص منافع مطلوب (حقوق بشر- و عدم دخالت در مسائل داخلی رژیم)، کوتاه آمده و در مورد منافع عالی (هستهای شدن رژیم و سیاست گسترش سلاحهای کشتارجمعی)، کوتاه نمیآیند، پتانسیل توافق با رژیم، بالا ارزیابی گردید. روی کار آمدن روحانی و اعلام «نرمش قهرمانانه» توسط خامنهای محصول این سیاست میباشد. در مهندسی جدید رژیم، با توجه به ضعف دولت اوباما و فهم درست از تز نئورئالیستهای حاکم در کاخ سفید، استراتژی حفظ عمود خیمه نظام با تحلیل مشخص از شرایط مشخص تدوین گردید. بر این مبنی که به تعویق انداختن روند سرنگونی و احاطه بر بحرانهای فزاینده داخلی و بینالمللی ناشی از افشاگریهای مقاومت ایران، در صورت رسیدن به توافق با غرب یک پیروزی تلقی میگردد. تاکتیک نظام ولایت بر دوپایه شکل گرفت:
الف: چانهزنی بهمنظور کسب حداکثر امتیاز و توسعه صنعت غنیسازی هستهای.
ب: و در صورت تحمیل و پذیرش جام زهر، تلاش جهت کسب امتیاز منطقهای در راستای حفظ عقبه نظام (راهحل جایگزین). با درک این واقعیت که کشور ایران به لحاظ ژئوپولیتک در منطقه از موقعیت استثنایی برخوردار است، شناخت و تحلیل و تبیین سیاستهای داخلی و خارجیاش بهطور مجرد و بدون ارتباط با مسائل منطقه، کاری ناقص و ایبسا اشتباه است. این حقیقت علمی موجب شده است تا رژیم با استفاده از موقعیت استراتژیک ایران و با عنایت به تئوری «ارتباط»، نیّات خود را در مذاکرات بینالمللی دنبال کند. نظریه «ارتباط - Linkage» (روشی است که در روند مذاکره یکطرف تلاش دارد تا با تحت تأثیر قرار دادن طرف مقابل، خط خودش را پیش ببرد) بهطور مؤثر میتواند رابطه بین یک مذاکره و محیط مربوط به آن را توضیح دهد. (2)
با عنایت به شکست رژیم در چانهزنی و عبور از خط قرمزهای ترسیمشده توسط خامنهای و با توجه به پتانسیل جوشان نارضایتی مردم از رژیم، حکومت ایران بهمنظور سرپوش گذاشتن بر شکست استراتژیاش و تشویق و قوت قلب دادن به دلواپسان و نیروهای سرکوبگرش، بر غلظت مرحله دوم تاکتیک جام زهر تحمیلی (راهحل جایگزین فرار به جلو)، با شتاب زیاد پافشاری و تبلیغ نمود. بهموازات آن گفته میشود که در مذاکرات محرمانه جواد ظریف و جان کری، قول همکاری با ایران در تحولات منطقه، بخصوص در عراق و آینده سوریه از طرف اوباما دادهشده است. اگرچه در سالهای اخیر، فعالان لابی مماشات با رژیم در آمریکا و متحدین اروپاییاش و سیاستمداران حامی تز سازش با آخوندها، کوشیدند ذهنیت عمومی در کشورهای خود برای برنامههای طراحیشده در فردای توافق با ایران را آماده سازند، ولی به دلیل بافت سیاسی-ایدئولوژیک حاکم بر ایران، همواره با مانع جدی برای تغییر در روابط ایران و آمریکا مواجه شدهاند.
تجربه نشان داده است که نظامهای اقتدارگرا، برای حفظ ثبات و ابقای قدرت خود، نیازمند توجه بیشتری به واکنشهای افکار عمومی در خصوص تصمیمات خود در مسائل خارجی هستند. درواقع از سیاست خارجی برای ساختن هویت ملی، فرافکنی و سرپوش بر مشکلات داخلی و نمایش قدرت رهبری خود بهرهبرداری مینمایند. از این منظر، گفتمان رژیم با قدرتهای جهان در توافق اتمی و تظاهر به سیاست برد – برد، نمایشی است از تاکتیک «فرار به جلو» که از شاخصهای سیاست آخوندها طی سه دهه بوده است.
از دید دلواپسان و نخبگان وابسته به بیت خلیفه نظام، قدرت نظامی است که توسعه اقتصادی را تضمین میبخشد. ازآنجاییکه برای ترسیمکنندگان خطوط استراتژیک رژیم، احتمال تن دادن به «جام زهر» مفروض بود، رژیم با استفاده از اهرم تروریسم و تقویت بازوی نظامی در منطقه از مدتها قبل شروع به خودنمایی و قدرتنمایی کاذب نمود. در این راستا در عراق، سوریه و لبنان شروع به تقویت موقعیت نیروهایش نمود. از سویی در بحبوحه مذاکرات هستهای، از طریق جریان وابسته به خود در یمن (حوثیها)، بحران جدیدی را دامن زد. کمال خرازی، سفیر سابق رژیم در فرانسه و از چهرههای نزدیک به باند روحانی – رفسنجانی، فعالیتهای تروریستی و بیرون مرزی رژیم را اینگونه ترسیم میکند که: «حوزه نفوذ ایران از مدیترانه تا سواحل اقیانوس هند، از قزاقستان تا یمن امتدادیافته است.» «هفتهنامه تایمز، 27 جولای 2015»
همزمان، با ژست جنگ با جریان مرتجع داعش بهمثابه تهدید امنیت منطقه، رژیم ایران به آمریکا پیام میدهد که برای حل بحرانهای منطقه، حضور رژیم ضروری است. یکی از تئوریسینهای باند روحانی – رفسنجانی، بنام صادق زیباکلام در روزنامه شرق مینویسد: «ریشه اینهمه میل و اشتیاق از جانب غربیها برای ازسرگیری روابط با ایران در کجاست؟ آیا صرفاً ملاحظات مالی در میان است؟ اینکه ایران یک بازار بزرگ 80 میلیونی است و «بشتابیم که از رقبا عقب نمانیم» مسئله آنهاست؟ آیا دغدغه اروپاییها درآمدن به ایران ضرب و تقسیمهای اقتصادی است؟ اقتصاد هرچند مهم است امّا واقعیت آن است که همه داستان در اقتصاد خلاصه نمیشود. ملاحظات دیپلماتیک دیگری است. در رأس همه اینها وضعیت نابسامان و ناامن منطقه است. اگر مرز فرضی خاورمیانه را از افغانستان در مشرق ایران تا شمال آفریقا در نظر بگیریم در کمتر منطقهای از این پهنه گسترده، ثبات و امنیت جدی حاکم است. افغانستان ناامن، عراق بدتر از افغانستان، سوریه نگرانکننده، عربستان در بحران ماجراجویی نسل جدید حاکمان، سرنوشت لبنان همچنان نامعلوم، مصر فرورفته در پیکاری عمیق میان دو ستون اصلی سیاسی اجتماعی آن: ارتش و اخوان المسلمین و بالاخره لیبی، کشوری که عملاً بعد از سقوط معمر قذافی از هیبت یک کشور بیرون آمده و به چندین حوزه نفوذ نظامی، قبیلهای و عشیرهای تقسیمشده است. حتی در آسمان ترکیه هم ابرهای سیاه درگیری با داعش و کردهای رادیکال پ.کا.کا در حال ظاهر شدن است. ایران تنها کشوری است که باوجود برخی مشکلات و مسائل داخلی، از یک ثبات و امنیت درخور توجهی برخوردار است. جدا از ثبات و امنیت ایران، غربیها بهتدریج با این واقعیت روبرو شدهاند که برای حلوفصل جدی و بلندمدت مشکلات منطقه، چارهای جز شرکت با ایران ندارند، یا دستکم بدون ایران، بازگشت ثبات و امنیت به عراق، سوریه و یمن اگر نگفته باشیم غیرممکن بسیار برایشان پرهزینه خواهد بود.» (اطلاعات بینالملل 9 مرداد1394) (تأکید از نویسنده است).
روحانی در یک دروغ فاحش در گفتگوی رادیوتلویزیونی به تاریخ 11 مرداد 1394، مدعی شد که: «ملت ما بهخوبی میداند که ما اساساً دنبال سلاحهای کشتارجمعی نیستیم، اگر میخواستیم سلاح کشتارجمعی بسازیم آنوقت که صدام با سلاح شیمیایی به ما حمله کرد، خوب ماهم سلاح شیمیایی درست میکردیم.» امّا کمی جلوتر تناقض دروغهایش بیشتر برجسته میشود. «باید بگویم ما در سلاحهای استراتژیک (همان سلاحهای کشتارجمعی تلقی میشود) و در تقویت بنیه دفاعی در طی این دو سال کاری کردهایم که بهاندازه 80 درصد ده سال قبل بوده است؛ یعنی آنچه دولت انجام داده 80 درصد آن ده سال، سلاح و تجهیزات لازم را آماده و انبار کرده است».
روزنامه دنیای اقتصاد در سرمقالهای به قلم محمد صدری مینویسد: «امکان دیگری که ایران برای موازنه سازی پیش از مذاکرات و در خلال مذاکرات از آن بهره برده، نمایش قدرت منطقهای بود. ایران با بازی منطقهای دقیقش در سوریه و یمن و پیش از آنها در افغانستان، عراق و لبنان نشان داد که نظم مناطق گسترده شمال آفریقا و خاورمیانه و خلیجفارس و جنوب آسیا درگرو اراده ایران است. تهدید جمهوری اسلامی، بیثباتی حتمی همه این منطق است. ...ایران از همه برگهایش بهخوبی بهره برد و مهر خود را بر تحولات حال و آینده کوبید». (اطلاعات بینالملل 23 تیر 1394) (تأکید از نویسنده است)
عراقچی معاون وزارت خارجه در راستای تقویت وزن منطقهای رژیم در مصاحبه تلویزیونی 20 مرداد 94، میگوید: نتیجه اتخاذشده از توافق اتمی را در دستاوردهای کلان بایستی دید.
سرمقاله روزنامه حکومتی وطن امروز به تاریخ 26 مرداد1394، مینویسد: «چه برجام رد شود چه تأييد، اكنون در مرحله پساتوافق قرار داريم. اگر برجام رد شود، اين مرحله آكنده از تبعات يك توافق شکستخورده خواهد بود و اگر تأييد شود، محیط امنیت ملی ايران از دو جنبه عمیقاً دستخوش تغيير میشود؛ نخست، از جنبه اجرای برجام در ايران كه ...برخی شاخصهای امنيت ملی ايران را به نحو بازگشتناپذیری جابهجا خواهد كرد و دوم، از حيث برنامهای كه آمريكا برای سياست داخلی ايران و منطقه خاورميانه طراحی كرده و تلاش برای اجرای اين برنامهها، برخی پارامترهای امنيت ملی ايران را بهطور بنيادين تحت تأثیر قرار خواهد داد. مسئله اصلی درباره برجام، متن آن نيست بلكه مسئله اصلی اين است كه اين توافق بناست مقدمه اجرای چه پروژههایی باشد. هم ايران و هم آمريكا میخواهند با فرمول خود وارد دوران پسا توافق شوند. به تعبير ديگر، برجام تبعات سياسی گستردهتری خواهد داشت كه شكل دادن به آن و كنترل آن، مهمترین مساله امنيت ملی ايران در چند سال آينده و يكی از مهمترین مسائل سياست خارجی آمريكا همزمان با آن خواهد بود. تبعات غيرهستهای برجام به نحو خارقالعادهای تعیینکنندهتر از تبعات هستهای آن است. منازعه بزرگ اینجاست و برنده و بازنده اصلی نيز همینجا معلوم خواهند شد. «كالين كال» مشاور امنیت ملی «جو بايدن» ديروز در موسسه مطالعات استراتژيك و بینالمللی در واشنگتن گفت آمريكا يك طرح راهبردي از پيش آماده برای مرحله پساتوافق دارد. حتی اگر اين كد صريح از يك مقام امنيت ملي آمريكا را هم در اختيار نداشتيم، باز بهسادگی میشد حدس زد چنين طراحی راهبردیای وجود دارد. نشانههای روشنی در دست است كه ثابت میکند توافق هستهای بخشي از يك برنامه – يا شايد بهتر باشد بگوييم تفاهم - بزرگتر است. اگر كمی خطر كنيم، میتوان ادعا كرد این پازل بزرگتر- اگر نگوييم همه؛ لااقل بخشی از آن- در سطوح نيمه پنهان، مذاکره شده و درباره آن تفاهمهایی صورت گرفته است. پازل بزرگ حداقل سهتکه دارد: مسئله هستهای، مسئله آينده قدرت در ایران و مسئله منطقه. برجام فقط یکتکه از اين پازل است كه نوری بر آن افكنده شده و بقيه بخشها هنوز در تاريكی قرار دارد.» (تأکیدها از نویسنده)
و بالاخره، محمدمهدی مجاهدی استاد دانشگاه در برلین، در روزنامه حکومتی ایران نتیجه میگیرد که: «در این ارزیابی، شرکای 30 سال اخیر غرب در منطقه دریکی دو دهه آینده، در معرض افول و زوال یا دستکم بحرانهای فزاینده و بعضاً لاعلاج و دامنگستر خواهند بود. درحالیکه ایران تنها گزینه باثبات و مقتدر برای همکاریهای آینده است. ایران البته در دهه آینده از وضعیت دشمن حداکثر به وضعیت یک رقیب منطقهای برای قدرتهای غربی تغییر موضع خواهد داد.» (اطلاعات بینالمللی، 25 تیر 1394)
در مبحث بعدی بحث خواهد شد که چرا القاء این توهمات خوش خیالانه توسط ایادی رژیم و سودای هژمونی طلبانه آن در منطقه، راه بهجایی نبرده و محکومبه شکست است.
(ادامه دارد)
(1)- سید جلال دهقانی فیروزآبادی، «امنیتی شدن و سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران»، دکتر سید یوسف قریشی، پژوهشکده مطالعات راهبردی، 1393، صفحه 16.
(2)- برای مطالعه بیشتر رجوع کنید به:
http://journals.cambridge.org/action/displayAbstract?fromPage=online&aid=4305972&fileId=S0020818300032252
۱۳۹۴ مرداد ۳۱, شنبه
(۱۰) جاسوسی چیست و جاسوس کیست؟
علیرضا یعقوبی
در مبحث گذشته در بخش «مزدوران و بریده مزدوران» مطرح ساختیم که ارتش آزادیبخش ملی ایران بعنوان بالاترین ثمره مبارزاتی ملت ایران از انقلاب مشروطه به اینسو و متکامترین ظرف و شکل مبارزاتی تاریخ معاصر وطنمان در مبارزه علیه فاشیسم مذهبی حاکم، در دوران کودکی اش بدون اینکه هنوز تغییر ساختارهای درونی و بیرونی آن از یک «گروه چریکی» به یک «ارتش کلاسیک» طی شود، نیروهایی که سالهادر غالب گروههای کوچک چریکی جنگیده بودند و از قاعده جنگ چریکی پیروی می کردند می بایستی در قالب لشکر و ارتش کلاسیک تغییر شکل داده و از اهداف یک ارتش کلاسیک با هدف تصرف خاک تحت اشغال دشمن و رها سازی وطن از شر بلیه آخوندی پیروی می کردند و از شکل نیروهایی که عمدتا پیاده نظام بوده و به سلاحهای سبک تجهیز بودند به نیروی سواره و مسلح به سلاحهای سنگین و ماشینیزه شوند تغییر شکل دهند، طی دو رشته عملیات بنامهای «آفتاب» و «چلچراغ» در محورهای جتوب و غرب کشورمان، چنان لرزه ای بر اندام رژیم انداختند که فروپاشی درونی نیروهای آن و تزلزل در اراده و روحیه آنها، باعث شدند که خمینی جام زهر آتش بس و قبول قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت را سر بکشد. حال ادامه بحث
۲- (ادامه ) مزدوران و بریده مزدوران:
با قبول آتش بس توسط خمینی، در واقع او می بایستی از تمامی دعاوی و ادعاهای خود مبنی بر رهبری انقلاب عراق و رفع فتنه در سرتاسر عالم و آزادسازی قدس از طریق کربلا دست می شست تا در نقطه مقابل بتواند رژیمش را از سرنگونی حتمی برهاند. هدف همانا قفل کردن ارتش آزادیبخش ملی ایران بود.
حال زمان «آزمایش بیرونی» برای ارتش آزادیبخش ملی ایران فرا رسیده بود که می بایستی به اثبات می رساند که اصولا شکل گیری آن تابع و ضمیمه جنگ خارجی نمی باشد و مقاومت ایران از چنان «اصالت»ی برخوردار است که تمامی آن از مبارزه و رنج و شکنج و اعدام دهها هزار جاودانه فروغ آزادی کسب شده است، پس آتش بس در جبهه ها بمعنی پایان یافتن و یا حتی فروکش کردن مقاومت و عزم و اراده آن یعنی «سربگونی» رژیم نیست.
حماسه ملی و میهنی «فروغ جاویدان» با چنین تحلیلی آنچنان که فرماندهی ارتش آزادیبخش ملی ایران ادعا نمود جدا از هرنتیجه ای شکل گرفت و تضمینی شد بر «اصالت» و «استقلال» ارتشی که در جوار خاک میهن تأسیس شده بود. در یک کلام این ارتش از «ازمایش بیرونی» اش با آنهمه شهید و اسیر و زخمی سربلند بیرون آمد.
حال زمان «آزمایش درونی» ارتش آزادیبخش ملی ایران فرا رسیده بود. آزمایش تک تک افراد و توان و پتانسیل آنها در ادامه مبارزه ای که ظاهرا و بنا به ادعای دشمنان آن به بن بست رسیده بود.
در مبحث قبلی یادآور شدیم که ارتش آزادیبخش ملی ایران تمامی افرادی را در بر می گرفت که جدا از دیدگاهها و آرمانهای فردی تنها و تنها بر اساس وحدت بر سر اصل «سرنگونی رژیم ولایت فقیه» گرد هم آمده بودند. در شرایط شکوفایی ارتش آزادیبخش ملی ایران مسلما «خیزش» بر هرگونه «ریزش» سبقت و پیشی داشت. هر آنکه از مبارزه و استقامت به هر دلیلی دست می شست دهها نفر دیگر بودند که به صحنه مبارزه می شتافتند و این قانونمندی عام حاکم بر انقلابات و جنبش های آزادیخواهانه بوده و هست.
تا آنجا که به مجاهدین بر می گشت می بایستی فاز کنونی را با پیگیری «آزمایش درونی» از سر می گذراندند و مترصد شرایط متحول باقی می ماندند، لذا آنها راه تعمیق «انقلاب درونی ایدئولوژیک» را برای از سر گذراندن فاز نوین مبارزاتی در پیش گرفتند. مشخص بود که همه را تاب و توان ایستادگی در شرایط بعد از آتش بس نیست.
در زندگی مبارزاتی لحظاتی فرا می رسد که انسان آرزو می کند که ای کاش پیش از این مرده بودم. آزمایشی فراتر از مرگ و وجود برای زدودن زنگارهایی که در وجود انسان های مبارز احتمالا رخنه و لانه کرده است. اینگونه آزمایشات تنها و تنها مختص انقلابیون جان بر کفی است که هیچ چیزی برای خود نداشته و ندارند. تمامی وجودشان در آرمان حل و ذوب شده است و کسانی را توان و یارای درک و فهم این قضیه و مسئله هست که پای به کوی مقاومت و مبارزه گذاشته باشند. انقلاب همواره یک «ضرورت» محسوب می شود. «ضرورت» ها همواره طلب آماده شدن و آمادگی دارند. تنها در قالب یک تشکیلات کارآمد و ذیصلاح است که می توان به «ضرورت» ها پاسخ مثبت داد و تشکیلات هم حیاتش بطور بلافصل وابسته به حل تضادهای لحظه به لحظه فردی بنفع روابط جمعی است. چرا که «منافع فردی» با «آرمان گروهی» و ظرفی که شرایط تحقق آرمانها را فراهم می سازد، قابل جمع بستن نیست. مضافا بر اینکه شرایط همیشه بنفع انقلاب و انقلابیون و سازمان انقلابی نبوده و آنها همواره مسیر مبارزه را تعیین و مشخص نمی کنند. بزرگترین هنر انقلابیون همانا «بن بست شکنی» آنهاست. یعنی آن شرایطی را که دشمن قصد تحمیل آن به توده های مردم و انقلابیون دارد، به یمن اراده و عزم انقلابیون در هم شکسته می شود و این تفاوت انقلابیون با توده های عادی و یا سازمانهای انقلابی با احزاب سنتی و کلاسیک سیاسی است.
خوب روشن بود که کسانی را که ظرفیت و توان کشیدن بار انقلاب در فاز و شرایط نوین آن را نداشتند، در مراحل مختلف «آزمایش درونی» واداده و تسلیم شرایطی می شدند که دشمن قصد تحمیل آنرا به انقلابیون داشت یعنی در یک کلام تمامی کسانیکه در شرایط سخت از انقلاب و انقلابیگری دست می شویند در گام نخست در «منطق» و در «اندیشه» تسلیم دشمن شده اند. تسلیم فیزیکی زمانی محقق می شود که پیش از آن طرف در «اندیشه» و «منطق» تسلیم شده باشد.
کوتاه سخن آنکه هرگونه تسلیم در «منطق» و «اندیشه» به دشمن، بنوعی می تواند استعداد و توان بالقوه فرد در تسلیم فیزیکی تلقی و قلمداد شود. یعنی فردی که از مبارزه کنار می کشد از استعداد «مزدور» شدن و «بریده مزدور» شدن نیز برخوردار است چرا که دشمن محض رضای خدا به چنین افرادی که تا دیروز در مقابلش می جنگیدند، امان نمی دهد. در این بده و بستان چیزهایی برای «مبادله» و «معاوضه» وجود دارد که تمامی آن در قدم نخست از مجرای «خیانت» به آرمانهای پیشین و یاران دیرین می گذرد. لذا هرگونه اعلام بریدگی از مبارزه مسلما نمی تواند مورد استقبال سازمان رزم قرار گیرد. با این تأکید که حتی در سازمانها و احزاب کلاسیک با روابط دمکراتیک حاکم در جامعه هم هرگونه استعفا و کناره گیری با «دسته گل» و تبریک و تهنیت همراه نمی باشد تا چه رسد در درون یک سازمان آزادیبخش که مسئولیت سرنوشت و امنیت تک تک افراد عضو را بهمراه به پیش بردن آرمانها و اهداف در هر شرایط و هرگونه محدودیت را بعهده دارد.
مسلما افرادی که اعلام کناره گیری و بریدگی می کنند، در مراحل مختلف مورد پرسش و سؤال قرار می گیرند. چرا که آنها همین که از درون روابط پای به بیرون می گذراند، اعمال آینده آن قابل رصد کردن نیست. بنابراین بعد از تمامی اتمام حجت ها باید اطلاعات حاضر آنها را سوزاند. لاجرم باید تغییرات و تحولاتی را در تشکیلات بوجود آورد که کمترین خسارت در صورت تسلیم شدن فرد بریده به دشمن بر روابط وارد آید. این دوران را دوران «قرنطینه» افراد می گویند تا وبروس هایی که از تخلیه اطلاعاتی افراد بریده توسط دشمن به تشکیلات حمله ور می شدند، آسیب شان به حداقل حد ممکن برسد. در چنین شرایطی افراد بریده به «مهمانسرا» هدایت می شوند.
«مهمانسرا» در واقع محل پذیرایی از افرادی است که تا دیروز در روابط درونی تشکیلات جای داشتند اما بعد از تمامی اتمام حجت ها بعد از اعلام بریدگی، دیگر نه «خویشی» بلکه «مهمان» محسوب می شوند. در فرهنگ ما ایرانیان هم «مهمان» همیشه مرجح به خود و خویشتن است و روابط تشکیلاتی هم متأثر از همین فرهنگ است. امکاناتی که در خدمت تشکیلات نیست، تماما در اختیار مهمان است. از تغذیه تا امکانات رفاهی دیگر. مهمان مرجح بر صاحبخانه است.
در پایان این بخش نگارنده دو نمونه از پذیرایی مجاهدین از مهمان را از دقتر خاطراتش در دورانی که در درون روابطآنها بوده است را نقل خواهد کرد که می تواند مشتی نمونه ای از خروار باشد.
خوب در شرایط بعد از قبول آتش بس انتظار آن بود که با موجی از بریدگی در درون روابط ارتش أزادیبخش ملی ایران روبرو شویم که دقیقا قابل فهم و درک بود. امکانات تشکیلات هم محدود بوده و کسی نمی تواند سازمان و گروه مبارز را با سرویس های خدمات اجتماعی و سازمانهای مربوط به آن اشتباه بگیرد. ای کاش ارتش آزادیبخش ملی ایران از چنان امکانات بی حد و حصری برخوردار می بود که می توانست افراد جدا شده را با «خطوط هوایی انگلیس» «British Airways» به لندن می رساند و تحویل دفتر بخش فارسی بنگاه خبرپراکنی BBC می داد و رسیدی که حکایت از سلامت کامل محموله ارسالی داشت را هم دریافت می کرد اما در عالم واقع این امر امکان پذیر نبود. تشکیلات با توجه به «آینده نامعلوم» افراد جدا شده، تنها می توانست تا زمانیکه افراد در درون آنها هستند در مقابل هرگونه خدماتی که به اینگونه افراد ارائه می داد، از آنها رسید دریافت کند!.
رژیم هم با توجه به شرایط بوجود آمده و عصبیت افراد جدا شده با وعده و وعید فراوان و نشان دادن در باغ سبز وارد قضایا شده و اینگونه تبلیغ می کرد که تمامی افراد را تک به تک به تهران انتقال داده و در نهایت خود رجوی را هم در غل و زنجیر به تهران خواهد برد. (۱)
اینچنین بود که نطفه های «بریده مزدوری» در کمپ های پناهندگان در عراق بسته شد. افرادی که از عمق چندانی برخوردار نبودند به دام رژیم گرفتار آمدند و با فروپاشی مرزهای «جنبش» و «ضد جنبش» و «انقلاب» و «ضد انقلاب» در توهم عافیتی که هرگز فراهم نیامد، تمامی ارزشهای انسانی را پای دژخیمان به قربانگاه و مسلخ بردند. افراد زبونی که هیچگاه حتی به ساحل آرامش نرسیده و در نهایت هم توسط همین رژیم ذبح شرعی خواهند شد چرا که حضور آنها و ادامه وجود آنها، تنها و تنها وابسته به حیات انقلاب و یاران دیروزشان است. در نبود انقلاب و انقلابیون این جماعت زائده ای بیش نبوده که در نهایت باید از سر باز کرده شوند.
«بریده مزدوران» هر چند منشأ خدماتی برای رژیم در تنگنای بوجود آمده برای مقاومت ایران شدند اما باید اذعان داشت که شعاع عملکرد آنها با توجه به شناخته شدگی شان محدود بوده و تنها می توانند عناصری که با انقلاب و انقلابیگری میانه ای ندارند را چند صباحی بفریبند. تاریخ مصرفشان کوتاه و خزان عمرشان در پس افشاگری های مقاومت هم کوتاهتر از آنی که تصور می شود از راه می رسد.
با شناخت نسبی از مقوله «مزدروی» و «بریده مزدوران» بحث را در بخش بعدی با گفتگو درباره «جاسوسان» و «خبرچینان» رژیم بعنوان دسته سوم از مزدوران و ایادی دشمن ضد بشری ادامه خواهیم داد، قبل از آن نگارنده، دو مورد از پذیرایی مجاهدین از عناصر بریده در پایگاهیشان در عراق را که شخصا شاهد آن بوده است، برای روشنگری مستقیما از کتاب خاطراتش نقل خواهد نمود.
بحث ادامه دارد.
پاورقی:
۱- نقل قول از یکی از کسانیکه از ارتش آزادیبخش ملی ایران جدا شده و مدتی را در یکی از کمپ های پناهندگی در عراق گذرانده بود.۱۳۹۴ مرداد ۳۰, جمعه
منشور وارسته: تأملی بر استراتژی «حفظ بقاء» در تله اتمی
مبحث اوّل – توافق مدیریتشده
مذاکرات طولانی که از مهرماه 1392 تا 23 تیر 1394 طول کشید و بالاخره منجر به توافق بیانیه برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) بر سر مسئله اتمی رژیم با کشورهای 1+5 شد، بحثهای زیادی چه در داخل و چه خارج از ایران را برانگیخت. در ورای تمام تفسیرها و تحلیلهای حول توافق، آنچه بیش از هر موردی قابل تعمق است، خوردن جام زهری دیگر توسط ولیفقیه رژیم استبداد دینی ایران است. بدیهی است که تبیین این تحول مهم (امضای توافقنامه وین) جهت روشنگری و اطلاعرسانی، حائز اهمیت میباشد. آنچه ازنظر میگذرد، کوششی است در راستای باز کردن بحث زهر خوردن رژیم ایران و چشمانداز و تاثیرات این عقب نشینی در نظام آخوندی.
استبداد دینی به منظور حفظ اقتدار سیاسی، همواره به عنصر امنیت در چارچوب بقای نظام تأکید داشته و این شاخصی است که عملکردش رژیم بر محور آن شکل می گیرد؛ زیرا نخبگان رژیم بیش از هر کسی می دانند که در عالم واقع نظام ولایت مطلقه فقیه، تهی از عنصر ثبات و مشروعیت است. این در حالی است که سطح مشروعیت هر حکومتی مهمترین جنبه تکوین انسجام جامعه محسوب میشود و فقدان آن مقدمه سرنگونی است. به عبارتی در نظامهای خودكامه همچون دیکتاتوری دینی، حفظ قدرت به مثابه هدف اصلی سياست، مطرح است. با توجه به اينكه رژيم در مقام مدیر سياسي كشور ابزارهای حکومتی سلطه و اقتدار را در اختيار دارد، به تدبير در خصوص ترمیم ثبات نظام می پردازد. تشكيل سپاه پاسداران و فلسفه وجودی آن براساس ضرورتهای امنیتی رژيم و حفاظت از جايگاه ولايتفقيه است. بر همین اساس، سیاست معطوف به اقدامات مرحله ای را در دستور کار قرار داده اند. در واقع سیاست عبور از بحران، مقطعی و مرحله ای است. تاکتیک رژیم برای مقابله با بحران هسته ای، در فاز اول مبتنی بر رفع تحریمهای اقتصادی است که توسط غرب وضع شده اند، لذا جلب رضایت آمریکا در این مرحله ضروری است. البته این تغییر سیاست به معنی تغییر ماهیت نبوده و مواضع رژیم در قبال دیگر موارد اختلاف با آمریکا تغییری نخواهد کرد. در ورای اینکه رژیم بتواند در نیات خود توفیقی داشته باشد، عقب نشینی در قبال برنامه هسته ای بیانگر استیصال و بهم خوردن تعادل درونی نظام است.
در ادبیات روابط بین الملل، نکاتی که در فرایند تصمیم گیری در ترسیم خطوط استراتژی هر نظامی حائز توجه است، در رهیافت های عقلانی در نحوه تصمیم گیری حائز اهمیت است. به عبارتی فرایند ایده آل درروند تصمیم گیری، با تأکید بر جستجوی جامع و کامل برای گزینه های مختلف و سپس انتخاب بهترین آنها، ارزیابی می شود. مراحل تصمیم گیری عقلانی شامل موارد زیر است:
1- مواجه شدن با یک مسئله یا موضوع.
2- مشخص کردن اهداف، آرمانها و ارزشهای مرتبط با مسئله.
3- تهیه فهرستی کامل از تمام راه حل های (سیاست های) ممکن برای حل مسئله؛ (منظور ترسیم تابلوهای گوناگونی از احتمالات سناریوها در چشمانداز کوتاه مدت).
4- ارزیابی پیامدهای مثبت و منفی تک تک گزینه ها؛
5- مقایسه پیامدهای گزینه ها با یکدیگر بر اساس اهداف تعیین شده؛
6- انتخاب گزینه یا سیاستی که پیامدهای آن بیش ترین انطباق با اهداف را دارد.
در واقع تصمیم گیری فرایندی است که حتماً منجر به یک انتخاب می شود. البته دردنیای واقعی سیاست خارجی، به ویژه در کشورهای روبه رشد و در حال توسعه که نهادهای مختلف وظایف جاری خود را دقیقاً انجام نمی دهند، همیشه مسئله از قبل شناسایی نشده است و همواره گزینه های مختلف برای حل مسئله گردآوری نشده اند. در بسیاری از مواقع، مسئله ای به صورت اضطراری اتفاق می افتد و تصمیم گیری در شرایط بحرانی با آن مواجه می شود و بدون آنکه گزینه های مختلف را ارزیابی و یا حتی در نظر بگیرد، راه حلی برای موضوع ارائه می دهد. بنا براین مشاهده می کنید که تصمیم گیری همیشه مستلزم انتخاب از میان گزینه های موجود نیست.
بنابراین سیاست گذاری خارجی را می توان به مراحل زیر تقسیم کرد:
1- شناخت مسائل و مشکلات؛؛ (بطور مثال، که همانا استراتژی دسترسی به سلاح هسته ای و پیامدهای ناشی از بحران ناشی از آن در درون نظام است)
2- شناسایی روش های مختلف حل مسائل و انتخاب مناسب ترین آنها یا ارائه راه حلی برای آنها (تصمیم گیری به توافق هسته ای با کشورهای 1+5)؛
3- اجرای تصمیم گرفته شده درباره مسئله؛ (عملکرد تصمیم گیری)
4- ارزیابی پیامدهای مثبت و منفی تصمیم اجرا شده؛
اگر بخواهیم الزامات رویکردی محتوایی را بررسی کنیم، باید بدانیم که مسئله در چه محیطی اتفاق افتاده و قواعد حاکم بر وضعیت ازالزامات رویکرد محتوایی چیست.
با عنایت به فرمول مطرح شده در بالا، اینطور استنباط می شود که تا این مرحله انتخاب و تصمیم گیری ولیفقیه خامنه ای، در حصول توافق با قدرتهای جهانی کاملأ حساب شده و مبتنی بر داده های موجود بوده است. لذا بایستی تأکید کرد که «نرمش قهرمانانه و در پی آن، نوشیدن جام زهر» اجتناب ناپزیز و آگاهانه بوده است و با هدف تأخیر در امر سرنگونی در راستای بقاء نظام، اتخاذ شده است. به این معنا که به منظور خنثی سازی تهدید اصلی، و ضرورت گذار از بحران از طریق مذاکره و دستیابی به توافق، مورد پذیرش ولیفقیه قرار گرفته است.
در گذشته نیز شاهد بودیم که در دوران خاتمی سیاست تنش زدایی و گفتگوی تمدنها، قادر به تنزل یک موضوع از سطح امنیتی (خروج سفرای غربی از تهران در پی ترور رهبران حزب دمکرات کردستان در رستوران میکونوس در آلمان، که خشم دولتهای غربی را برانگیخت و رژیم را با بحران بین المللی مواجه ساخت)، به سطح سیاسی و در نهایت سطح عادی رسیده است و به تعبیر دیگر منجر به غیر امنیتی کردن موضوع شده است.
استبداد دینی حاکم برای سرپوش گذاشتن بر شکست استراتژی هسته ای، مدعی است که بمب اتمی موهومی را فروخت که غربی ها مدعی آن بودند و در عوض رونق اقتصادی و بحث مربوط به امنیت نظام را خرید. گفته می شود «توسعه اقتصادی» فدای «امنیت دفاعی» شد. بدون شک برای طرفین دعوا، «فرصت اقدام» از بین نرفته است. فراموش نشود که الویت رژیم در طول بیش از سه دهه «امنیت حفظ نظام» به هر قیمت بوده است. اصلاً رفتن به سمت تولید سلاح هسته ای نیز ناشی از دکترین امنیت بقاء رژیم شکل گرفت. روحانی در توجیه امضای توافقنامه اظهار می دارد «توافق باید یک توافق برد- برد باشد. ما ببینیم به اهداف اصلی مان دست پیدا کردیم و طرف مقابل هم اگر یک هدف مهم دارد احساس کند به آن هدف دست پیدا کند، والا یا توافق نمی شود یا توافق پایدار نمی ماند. به این صورت است که یک توافق برد – برد می شود». وی آنگاه با دجالیت و رندی اضافه می کند که «ما به سه هدف 1- تثبیت حقوق مان 2- خروج از فصل هفت شورای امنیت سازمان ملل و 3- خروج از تحریم رسییدیم که اهداف بزرگی بود؛ البته طرف هم می گوید پیروزی به دست آوردیم و ایران را برای رسیدن به بمب اتم یک سال فاصله انداختیم، خب این پیروزی آن ها و این هم پیروزی ما است». (مصاحبه با رادیوتلویزیونی، 11 مرداد 1394). روحانی از این اصل میگذرد که هدف، دستیابی به سلاح هسته ای بود، و این سه هدفی که او برمی شمارد مربوط است به اهداف مربوط به عبور از تحریم های جهانی. به عبارتی اگر رژیم از اول در پی تهیه سلاح اتمی نبود که اهداف سه گانه روحانی نیز محلی از اِعراب نداشتند.
توافق مدیریتشده در برنامه هسته ای رژیم که به جام زهر ولیفقیه رهنمون گردید، در واقع بازی باخت - باخت برای هر دو طرف مذاکره تبیین می شود. برای درک بهتر این توافق تحمیلی، نتایج استراتژیک ناشی از آن در آینده را بایستی در رفتار و مواضع مسئولین رژیم مشاهده نمود.
در اوج جنگ سرد میان آمریکا و شوروی ، در جریان «بحران موشکهای بالستیک کوبا» که معروف است به «بحران خلیج خوکها» و منجر به محاصره کوبا در اکتبر 1962 گردید ، جان اف کندی رئیس جمهور وقت آمریکا به منظور جلب رضایت نیکیتا خورشچف نخست وزیر وقت شوروی، و ممانعت از جنگ، فرمولی را ارائه کرد که به سیاست برد – برد معروف شده است. پیشنهاد اصلی کندی که تا بیش از نیم قرن مخفی بوده و اعلام نگردید، عبارت بود از اینکه به خوروشچِف پیشنهاد می کند که در صورت بیرون بردن موشکهای بالستیک از خاک کوبا، آمریکا نیز قبول خواهد کرد تا موشکهای بالستیک خود، که در خاک ترکیه مستقر بود و اتهاد جماهیر شوروی را هدف قرار داده بود را بیرون ببرد. خورشچف که اصلاً بدلیل حضور موشکهای آمریکا در ترکیه، کوبا را مجهز به موشکهای دوربرد با هدف تهاجم به آمریکا مجهز کرده بود، پیشنهاد را پذیرفت. منتها آمریکا یک شرط را مطرح کرد و اینکه در توافق نامه عنوان نشود که آمریکا مخفیانه در ترکیه موشکهای بالستیک داشته است. ازنظر خروشچف که به خواسته خود دست یافته بود، اهمیتی نداشت که رسماً کوتاه آمدن آمریکا اعلام کند. لذا هردو کشور به نیات خود رسیدند و این در دنیای روابط بین الملل به بازی برد- برد معروف است. امّا در حقیقت هردو کشور باختند. شوروی قادر نبود از طریق کوبا به سیاست تهدید و شانتاژ آمریکا ادامه دهد، و آمریکا قادر نبود با موشکهای بالستیک از طریق خاک ترکیه به شوروی حمله کند. این شکست استراتژیک، متقابل بود. به عبارتی بازی برد – برد، در متن خود باخت – باخت تأبیر و تفسیر گردید. دیگربان، خبرگزاری رسمی بسیج به تاریخ 14 فروردین 1394 بیانیه «لوزان» را پایان رویای توافق «برد-برد» اعلام کرد و برخی نمایندگان مجلس و محافظهکاران هم گفتهاند در این بیانیه «پنج خط قرمز» علی خامنهای رعایت نشده است.
آنچه اکنون در توافق میان رژیم و قدرتهای جهانی شاهد هستیم نیزتداعی همان بازی باخت – باختی است که روحانی با فرافکنی مدعی سیاست برد – برد شده است. نه رژیم توانست به استراتژی تولید سلاح اتمی با هزینه سرسام آور توفیق یابد و نه آمریکا توانست به طور کامل بدنه هسته ای رژیم را از دور خارج کند.
استراتژی مقاومت سازمان یافته در به تله انداختن ولیفقیه:
شورای ملی مقاومت ایران با تمام عناصر متشکل در آن، از جمله نیروی محوری آن، سازمان مجاهدین خلق ایران، از آغاز تأسیس تا کنون با هدف خلع ید از دیکتاتوری مذهبی و غاصبین حقوق سرکوب شده مردم، در میدان مبارزه حضور فعال داشته است. در این راستا تا آنجائی که در توان داشته، (با عنایت به دسیسه های دشمن آزادی ایران و متحدین خارجی اش) به روشنگری در افشای ماهیت رژیم چه در داخل ایران و چه در سطح بین المللی اقدام نموده است.
بطور مثال، در دورانی که خمینی برای اهداف شوم خود فریاد "جنگ جنگ تا رفع فتنه عالم" را سر می داد، تنها نیرویی که در مقابل جنگ افروزی رژیم، پرچم صلح طلبی را برافراشت، شورای ملی مقاومت به رهبری آقای رجوی بود. مقاومت سازمان یافته با الویت دادن به منافع ملی ایران، چنین ریسکی را متقبل شد و تاریخ معاصر ایران برصحت مواضع این جنبش به درستی قضاوت کرده است. همینطور اگر اهداف شوم رژیم در دستیابی به سلاح اتمی توسط مقاومت ایران فاش نمی شد، دنیا با خبر نمی شد که رژیم ولایت فقیه در پی چه اهدافی است، و منطقه خاورمیانه بزرگ با چه خطرهایی مواجه می گردید. با آشکار شدن این فریب بزرگ بود که چهره واقعی به اصطلاح مدره ها بر ملا شد. این امر همچنین باعث شد که دولتهای غربی در مقابل رژیم احساس خطر کرده و صف آرائی کنند. این افشاگری استراتژیک، البته از احساس مسئولیت نسبت به صلح و حقوق بشر و از سرشت دمکراتیک و آزادیخواهانه جنبش سازمان یافته ای است که منافع مردم ایران در مبارزه عادلانه آنها برای کسب مردم سالاری و حقوق بشر در سر لوحه افکار و اعمالش قرار دارد. لذا هر نوع دستیابی رژیم به سلاح های کشتار جمعی را محکوم کرده و آن را بر ضد مصالح و منافع ملت ایران و صلح جهانی تلقی می کند. زاویۀ بحث موقعی اهميت پيدا می كند كه دريابيم كه تلاش خامنهای و دستيارانش در دستيابی به تكنولوژی هستهای نه از منظر اقتدار و ثبات داخلی، بلكه ناشی از وحشتی است كه از بهم خوردن تعادل درونی خود حس میكند. در واقع تمامی تلاش رژيم در دستيابی به سلاح هستهای، در جهت تقويت پاراديم امنيتی در چارچوب مناسبات داخلی و بينالمللی است. مهندسی سیاسی- ایدئولوژیک ولایت فقیه، میخواهد با به قالب ریختن مردم ایران به ضرب تکنولوژی هسته ای و نمایش ثبات، از ملت ایران، «امتی واحد»، در خدمت بیت رهبری بسازد؛ و نیت هژمونی طلبانه خود را در سطح بین المللی و بخصوص منطقه گسترش دهد. در اين راستا، افشاگری استراتژيك مقاومت ايران درمورد پروژه هستهای رژيم، يكباره جهانيان را از غفلت فريب بزرگ، رهانيد.
بر همین سیاق، استتراتژی جنبش آزادی ستان، بر محورهای ذیل بنا شده بود:
الف: منافع ملی ملت ایران
ب: خدمت به صلح و ثبات در منطقه و جهان
ج: تأمین، تکوین و مهیا شدن نقشه مسیر برای سرنگونی نظام آخوندی. چرا که شکست پروژه اتمی، پروسه سرنگونی را تسهیل و تسریع می کند.
جنبش رهایی بخش در این راستا به یک یک اهداف خود رسید. هدف از این نوشتار نیز بحث در باره چشمانداز موقعیت امنیتی رژیم بعد از توافق میباشد.
دیکتاتوری دینی، به بهانه اینکه در تأمین سوخت راکتور اتمی، اسقلال میخواست، محرمانه درپی تهیه چرخه کامل سوخت هسته ای برآمد. چرخه سوخت فرایندی است که به کمک آن اورانیوم را می توان به مقادیر دل خواه غنی کرد و بسته به میزان غنای اورانیوم، از آن در موارد مختلف بهره برد. در واقع، دستیابی به چرخه کامل سوخت هسته ای، رژیم را قادر به تولید بمب اتمی نیز می کند. در دوران 8 سال ریاست جمهوری اکبر هاشمی رفسنجانی، رژیم به فناوری غنی سازی و امکانات لازم در این زمینه دسترسی پیدا کرد و برای تولید سوخت هسته ای در داخل، در سطح نخبگان حکومت اجماع نظر ایجاد شد.(روحانی، 1390: 37). در دوران خاتمی فعالیت غنی سازی اورانیوم وارد فاز جدید شد. امّا دیری نپائید که در پس پرده تزویر آخوندی، حقیقت نیات شوم نظام بر ملا گردید. باهشیاری مقاومت سازمان یافته ایران در 13 آگوست 2002، وجود دو سایت اعلام نشده غنی سازی اورانیوم نطنز و مجتمع آب سنگین اراک که برای تولید پلوتونیم نیز کاربرد دارد، افشاء گردید. این رویداد تاریخی نقطۀ آغاز بحران و مناقشه هسته ای رژیم به شمار می رود. بعد از گذشت سیزده سال فریب و لاپوشانی کردن سیاست تسلیحات اتمی رژیم، بالاخره در تیرماه سال 1394ولیفقیه در دقیقه نود، تن به تسلیم سپرد و جام زهر اتمی را سرکشید.
استبداد دینی به منظور حفظ اقتدار سیاسی، همواره به عنصر امنیت در چارچوب بقای نظام تأکید داشته و این شاخصی است که عملکردش رژیم بر محور آن شکل می گیرد؛ زیرا نخبگان رژیم بیش از هر کسی می دانند که در عالم واقع نظام ولایت مطلقه فقیه، تهی از عنصر ثبات و مشروعیت است. این در حالی است که سطح مشروعیت هر حکومتی مهمترین جنبه تکوین انسجام جامعه محسوب میشود و فقدان آن مقدمه سرنگونی است. به عبارتی در نظامهای خودكامه همچون دیکتاتوری دینی، حفظ قدرت به مثابه هدف اصلی سياست، مطرح است. با توجه به اينكه رژيم در مقام مدیر سياسي كشور ابزارهای حکومتی سلطه و اقتدار را در اختيار دارد، به تدبير در خصوص ترمیم ثبات نظام می پردازد. تشكيل سپاه پاسداران و فلسفه وجودی آن براساس ضرورتهای امنیتی رژيم و حفاظت از جايگاه ولايتفقيه است. بر همین اساس، سیاست معطوف به اقدامات مرحله ای را در دستور کار قرار داده اند. در واقع سیاست عبور از بحران، مقطعی و مرحله ای است. تاکتیک رژیم برای مقابله با بحران هسته ای، در فاز اول مبتنی بر رفع تحریمهای اقتصادی است که توسط غرب وضع شده اند، لذا جلب رضایت آمریکا در این مرحله ضروری است. البته این تغییر سیاست به معنی تغییر ماهیت نبوده و مواضع رژیم در قبال دیگر موارد اختلاف با آمریکا تغییری نخواهد کرد. در ورای اینکه رژیم بتواند در نیات خود توفیقی داشته باشد، عقب نشینی در قبال برنامه هسته ای بیانگر استیصال و بهم خوردن تعادل درونی نظام است.
در ادبیات روابط بین الملل، نکاتی که در فرایند تصمیم گیری در ترسیم خطوط استراتژی هر نظامی حائز توجه است، در رهیافت های عقلانی در نحوه تصمیم گیری حائز اهمیت است. به عبارتی فرایند ایده آل درروند تصمیم گیری، با تأکید بر جستجوی جامع و کامل برای گزینه های مختلف و سپس انتخاب بهترین آنها، ارزیابی می شود. مراحل تصمیم گیری عقلانی شامل موارد زیر است:
1- مواجه شدن با یک مسئله یا موضوع.
2- مشخص کردن اهداف، آرمانها و ارزشهای مرتبط با مسئله.
3- تهیه فهرستی کامل از تمام راه حل های (سیاست های) ممکن برای حل مسئله؛ (منظور ترسیم تابلوهای گوناگونی از احتمالات سناریوها در چشمانداز کوتاه مدت).
4- ارزیابی پیامدهای مثبت و منفی تک تک گزینه ها؛
5- مقایسه پیامدهای گزینه ها با یکدیگر بر اساس اهداف تعیین شده؛
6- انتخاب گزینه یا سیاستی که پیامدهای آن بیش ترین انطباق با اهداف را دارد.
در واقع تصمیم گیری فرایندی است که حتماً منجر به یک انتخاب می شود. البته دردنیای واقعی سیاست خارجی، به ویژه در کشورهای روبه رشد و در حال توسعه که نهادهای مختلف وظایف جاری خود را دقیقاً انجام نمی دهند، همیشه مسئله از قبل شناسایی نشده است و همواره گزینه های مختلف برای حل مسئله گردآوری نشده اند. در بسیاری از مواقع، مسئله ای به صورت اضطراری اتفاق می افتد و تصمیم گیری در شرایط بحرانی با آن مواجه می شود و بدون آنکه گزینه های مختلف را ارزیابی و یا حتی در نظر بگیرد، راه حلی برای موضوع ارائه می دهد. بنا براین مشاهده می کنید که تصمیم گیری همیشه مستلزم انتخاب از میان گزینه های موجود نیست.
بنابراین سیاست گذاری خارجی را می توان به مراحل زیر تقسیم کرد:
1- شناخت مسائل و مشکلات؛؛ (بطور مثال، که همانا استراتژی دسترسی به سلاح هسته ای و پیامدهای ناشی از بحران ناشی از آن در درون نظام است)
2- شناسایی روش های مختلف حل مسائل و انتخاب مناسب ترین آنها یا ارائه راه حلی برای آنها (تصمیم گیری به توافق هسته ای با کشورهای 1+5)؛
3- اجرای تصمیم گرفته شده درباره مسئله؛ (عملکرد تصمیم گیری)
4- ارزیابی پیامدهای مثبت و منفی تصمیم اجرا شده؛
اگر بخواهیم الزامات رویکردی محتوایی را بررسی کنیم، باید بدانیم که مسئله در چه محیطی اتفاق افتاده و قواعد حاکم بر وضعیت ازالزامات رویکرد محتوایی چیست.
با عنایت به فرمول مطرح شده در بالا، اینطور استنباط می شود که تا این مرحله انتخاب و تصمیم گیری ولیفقیه خامنه ای، در حصول توافق با قدرتهای جهانی کاملأ حساب شده و مبتنی بر داده های موجود بوده است. لذا بایستی تأکید کرد که «نرمش قهرمانانه و در پی آن، نوشیدن جام زهر» اجتناب ناپزیز و آگاهانه بوده است و با هدف تأخیر در امر سرنگونی در راستای بقاء نظام، اتخاذ شده است. به این معنا که به منظور خنثی سازی تهدید اصلی، و ضرورت گذار از بحران از طریق مذاکره و دستیابی به توافق، مورد پذیرش ولیفقیه قرار گرفته است.
در گذشته نیز شاهد بودیم که در دوران خاتمی سیاست تنش زدایی و گفتگوی تمدنها، قادر به تنزل یک موضوع از سطح امنیتی (خروج سفرای غربی از تهران در پی ترور رهبران حزب دمکرات کردستان در رستوران میکونوس در آلمان، که خشم دولتهای غربی را برانگیخت و رژیم را با بحران بین المللی مواجه ساخت)، به سطح سیاسی و در نهایت سطح عادی رسیده است و به تعبیر دیگر منجر به غیر امنیتی کردن موضوع شده است.
استبداد دینی حاکم برای سرپوش گذاشتن بر شکست استراتژی هسته ای، مدعی است که بمب اتمی موهومی را فروخت که غربی ها مدعی آن بودند و در عوض رونق اقتصادی و بحث مربوط به امنیت نظام را خرید. گفته می شود «توسعه اقتصادی» فدای «امنیت دفاعی» شد. بدون شک برای طرفین دعوا، «فرصت اقدام» از بین نرفته است. فراموش نشود که الویت رژیم در طول بیش از سه دهه «امنیت حفظ نظام» به هر قیمت بوده است. اصلاً رفتن به سمت تولید سلاح هسته ای نیز ناشی از دکترین امنیت بقاء رژیم شکل گرفت. روحانی در توجیه امضای توافقنامه اظهار می دارد «توافق باید یک توافق برد- برد باشد. ما ببینیم به اهداف اصلی مان دست پیدا کردیم و طرف مقابل هم اگر یک هدف مهم دارد احساس کند به آن هدف دست پیدا کند، والا یا توافق نمی شود یا توافق پایدار نمی ماند. به این صورت است که یک توافق برد – برد می شود». وی آنگاه با دجالیت و رندی اضافه می کند که «ما به سه هدف 1- تثبیت حقوق مان 2- خروج از فصل هفت شورای امنیت سازمان ملل و 3- خروج از تحریم رسییدیم که اهداف بزرگی بود؛ البته طرف هم می گوید پیروزی به دست آوردیم و ایران را برای رسیدن به بمب اتم یک سال فاصله انداختیم، خب این پیروزی آن ها و این هم پیروزی ما است». (مصاحبه با رادیوتلویزیونی، 11 مرداد 1394). روحانی از این اصل میگذرد که هدف، دستیابی به سلاح هسته ای بود، و این سه هدفی که او برمی شمارد مربوط است به اهداف مربوط به عبور از تحریم های جهانی. به عبارتی اگر رژیم از اول در پی تهیه سلاح اتمی نبود که اهداف سه گانه روحانی نیز محلی از اِعراب نداشتند.
توافق مدیریتشده در برنامه هسته ای رژیم که به جام زهر ولیفقیه رهنمون گردید، در واقع بازی باخت - باخت برای هر دو طرف مذاکره تبیین می شود. برای درک بهتر این توافق تحمیلی، نتایج استراتژیک ناشی از آن در آینده را بایستی در رفتار و مواضع مسئولین رژیم مشاهده نمود.
در اوج جنگ سرد میان آمریکا و شوروی ، در جریان «بحران موشکهای بالستیک کوبا» که معروف است به «بحران خلیج خوکها» و منجر به محاصره کوبا در اکتبر 1962 گردید ، جان اف کندی رئیس جمهور وقت آمریکا به منظور جلب رضایت نیکیتا خورشچف نخست وزیر وقت شوروی، و ممانعت از جنگ، فرمولی را ارائه کرد که به سیاست برد – برد معروف شده است. پیشنهاد اصلی کندی که تا بیش از نیم قرن مخفی بوده و اعلام نگردید، عبارت بود از اینکه به خوروشچِف پیشنهاد می کند که در صورت بیرون بردن موشکهای بالستیک از خاک کوبا، آمریکا نیز قبول خواهد کرد تا موشکهای بالستیک خود، که در خاک ترکیه مستقر بود و اتهاد جماهیر شوروی را هدف قرار داده بود را بیرون ببرد. خورشچف که اصلاً بدلیل حضور موشکهای آمریکا در ترکیه، کوبا را مجهز به موشکهای دوربرد با هدف تهاجم به آمریکا مجهز کرده بود، پیشنهاد را پذیرفت. منتها آمریکا یک شرط را مطرح کرد و اینکه در توافق نامه عنوان نشود که آمریکا مخفیانه در ترکیه موشکهای بالستیک داشته است. ازنظر خروشچف که به خواسته خود دست یافته بود، اهمیتی نداشت که رسماً کوتاه آمدن آمریکا اعلام کند. لذا هردو کشور به نیات خود رسیدند و این در دنیای روابط بین الملل به بازی برد- برد معروف است. امّا در حقیقت هردو کشور باختند. شوروی قادر نبود از طریق کوبا به سیاست تهدید و شانتاژ آمریکا ادامه دهد، و آمریکا قادر نبود با موشکهای بالستیک از طریق خاک ترکیه به شوروی حمله کند. این شکست استراتژیک، متقابل بود. به عبارتی بازی برد – برد، در متن خود باخت – باخت تأبیر و تفسیر گردید. دیگربان، خبرگزاری رسمی بسیج به تاریخ 14 فروردین 1394 بیانیه «لوزان» را پایان رویای توافق «برد-برد» اعلام کرد و برخی نمایندگان مجلس و محافظهکاران هم گفتهاند در این بیانیه «پنج خط قرمز» علی خامنهای رعایت نشده است.
آنچه اکنون در توافق میان رژیم و قدرتهای جهانی شاهد هستیم نیزتداعی همان بازی باخت – باختی است که روحانی با فرافکنی مدعی سیاست برد – برد شده است. نه رژیم توانست به استراتژی تولید سلاح اتمی با هزینه سرسام آور توفیق یابد و نه آمریکا توانست به طور کامل بدنه هسته ای رژیم را از دور خارج کند.
استراتژی مقاومت سازمان یافته در به تله انداختن ولیفقیه:
شورای ملی مقاومت ایران با تمام عناصر متشکل در آن، از جمله نیروی محوری آن، سازمان مجاهدین خلق ایران، از آغاز تأسیس تا کنون با هدف خلع ید از دیکتاتوری مذهبی و غاصبین حقوق سرکوب شده مردم، در میدان مبارزه حضور فعال داشته است. در این راستا تا آنجائی که در توان داشته، (با عنایت به دسیسه های دشمن آزادی ایران و متحدین خارجی اش) به روشنگری در افشای ماهیت رژیم چه در داخل ایران و چه در سطح بین المللی اقدام نموده است.
بطور مثال، در دورانی که خمینی برای اهداف شوم خود فریاد "جنگ جنگ تا رفع فتنه عالم" را سر می داد، تنها نیرویی که در مقابل جنگ افروزی رژیم، پرچم صلح طلبی را برافراشت، شورای ملی مقاومت به رهبری آقای رجوی بود. مقاومت سازمان یافته با الویت دادن به منافع ملی ایران، چنین ریسکی را متقبل شد و تاریخ معاصر ایران برصحت مواضع این جنبش به درستی قضاوت کرده است. همینطور اگر اهداف شوم رژیم در دستیابی به سلاح اتمی توسط مقاومت ایران فاش نمی شد، دنیا با خبر نمی شد که رژیم ولایت فقیه در پی چه اهدافی است، و منطقه خاورمیانه بزرگ با چه خطرهایی مواجه می گردید. با آشکار شدن این فریب بزرگ بود که چهره واقعی به اصطلاح مدره ها بر ملا شد. این امر همچنین باعث شد که دولتهای غربی در مقابل رژیم احساس خطر کرده و صف آرائی کنند. این افشاگری استراتژیک، البته از احساس مسئولیت نسبت به صلح و حقوق بشر و از سرشت دمکراتیک و آزادیخواهانه جنبش سازمان یافته ای است که منافع مردم ایران در مبارزه عادلانه آنها برای کسب مردم سالاری و حقوق بشر در سر لوحه افکار و اعمالش قرار دارد. لذا هر نوع دستیابی رژیم به سلاح های کشتار جمعی را محکوم کرده و آن را بر ضد مصالح و منافع ملت ایران و صلح جهانی تلقی می کند. زاویۀ بحث موقعی اهميت پيدا می كند كه دريابيم كه تلاش خامنهای و دستيارانش در دستيابی به تكنولوژی هستهای نه از منظر اقتدار و ثبات داخلی، بلكه ناشی از وحشتی است كه از بهم خوردن تعادل درونی خود حس میكند. در واقع تمامی تلاش رژيم در دستيابی به سلاح هستهای، در جهت تقويت پاراديم امنيتی در چارچوب مناسبات داخلی و بينالمللی است. مهندسی سیاسی- ایدئولوژیک ولایت فقیه، میخواهد با به قالب ریختن مردم ایران به ضرب تکنولوژی هسته ای و نمایش ثبات، از ملت ایران، «امتی واحد»، در خدمت بیت رهبری بسازد؛ و نیت هژمونی طلبانه خود را در سطح بین المللی و بخصوص منطقه گسترش دهد. در اين راستا، افشاگری استراتژيك مقاومت ايران درمورد پروژه هستهای رژيم، يكباره جهانيان را از غفلت فريب بزرگ، رهانيد.
بر همین سیاق، استتراتژی جنبش آزادی ستان، بر محورهای ذیل بنا شده بود:
الف: منافع ملی ملت ایران
ب: خدمت به صلح و ثبات در منطقه و جهان
ج: تأمین، تکوین و مهیا شدن نقشه مسیر برای سرنگونی نظام آخوندی. چرا که شکست پروژه اتمی، پروسه سرنگونی را تسهیل و تسریع می کند.
جنبش رهایی بخش در این راستا به یک یک اهداف خود رسید. هدف از این نوشتار نیز بحث در باره چشمانداز موقعیت امنیتی رژیم بعد از توافق میباشد.
دیکتاتوری دینی، به بهانه اینکه در تأمین سوخت راکتور اتمی، اسقلال میخواست، محرمانه درپی تهیه چرخه کامل سوخت هسته ای برآمد. چرخه سوخت فرایندی است که به کمک آن اورانیوم را می توان به مقادیر دل خواه غنی کرد و بسته به میزان غنای اورانیوم، از آن در موارد مختلف بهره برد. در واقع، دستیابی به چرخه کامل سوخت هسته ای، رژیم را قادر به تولید بمب اتمی نیز می کند. در دوران 8 سال ریاست جمهوری اکبر هاشمی رفسنجانی، رژیم به فناوری غنی سازی و امکانات لازم در این زمینه دسترسی پیدا کرد و برای تولید سوخت هسته ای در داخل، در سطح نخبگان حکومت اجماع نظر ایجاد شد.(روحانی، 1390: 37). در دوران خاتمی فعالیت غنی سازی اورانیوم وارد فاز جدید شد. امّا دیری نپائید که در پس پرده تزویر آخوندی، حقیقت نیات شوم نظام بر ملا گردید. باهشیاری مقاومت سازمان یافته ایران در 13 آگوست 2002، وجود دو سایت اعلام نشده غنی سازی اورانیوم نطنز و مجتمع آب سنگین اراک که برای تولید پلوتونیم نیز کاربرد دارد، افشاء گردید. این رویداد تاریخی نقطۀ آغاز بحران و مناقشه هسته ای رژیم به شمار می رود. بعد از گذشت سیزده سال فریب و لاپوشانی کردن سیاست تسلیحات اتمی رژیم، بالاخره در تیرماه سال 1394ولیفقیه در دقیقه نود، تن به تسلیم سپرد و جام زهر اتمی را سرکشید.
(ادامه دارد).
۱۳۹۴ مرداد ۱۸, یکشنبه
نامه اعتراضي زنداني سياسي سعيد ماسوري به بي بي سي فارسي و اعتراض به تبليغ شكنجه!
شوراي محترم حقوق بشر
احتراما اينجانب سعيد ماسوري ،زنداني سياسي محکوم به حبس ابد که بيش از 15 سال است ، تحمل حبس ميکنم ، هيچگاه تا بدين حد از نظر روحي متأثر نشده بودم ، که بعد از سالها زندان و سلول انفرادي و شکنجه و ... حال ... ميشنوم، که گويا ( تلويزيون بي بي سي ) بين " شلاق بدستان " و " شکنجه گران " با کساني که براي حق، عدالت، کرامت انساني، آزادي و حقوق اوليه مردمشان زير شلاق و شکنجۀ شکنجه گران قرار داشته اند، هيچ تفاوتي وجود ندارد...!!! گويا شکنجه گر و شکنجه شده به يک ميزان صاحب حق هستند ...!!! روح حاکم بر اعلاميه جهاني حقوق بشر، کنوانسيون منع شکنجه و شوراي حقوق بشرسازمان ملل در حراست از کرامت انساني و پاسداري از آزادي و حقوق انساني بود، تا نقض حقوق بشر را منع و ناقضان آن را به مؤاخذه گرفته و برتعداد مدافعان و معيارهاي حقوق بشري بيفزايد و از آنها حمايت کند.....!!! حال چگونه است که گويا در برنامه اي به نام " پرگار " در تلويزيون بي بي سي با آوردن يک شکنجه گر، که حتي ازشکنجه هاي خود بر متهمان به افتخار ياد کرده ، شوراي حقوق بشر هم هيچ واکنشي نشان نداده است ؟؟؟ مگر نه اين است که حتي اگر، مدرکي عليه او بعنوان مباشرو معانت در شکنجه و ... در دست نيست ( هر چند خودش اقرار کرده و به آنها افتخار هم کرده ) ، آيا اين کاربوضوح مذموم اخلاقي نيست ؟ و آيا اين وظيفه دولتها نيست که از ترويج فرهنگ شکنجه و آزار و تخفيف کرامت انساني جلو گيري کنند ؟؟؟ راستي چنين برنامه هايي قبل از آنکه" به اصطلاح دموکراسي " ناميده شود ، چراغ سبز و ترغيب بيشتر بازجوها و شکنجه گران براي آزار و شکنجه امثال ما ، که کماکان در زندان هستيم ، نيست ؟؟؟ و اين برنامه ها شکنجه گران را نسبت به آينده خود و بکار گرفتن شکنجه و آزارهاي بيشتر، عليه ما زندانيان ايمن تر و خاطرجمع تر نميکند...!؟ که حتي عذاب وجدان هم نداشته باشند و بدون هيچ دغدغه اي بزنند و بکشند ، چون کانلهايي مثل بي بي سي آنها را سوژه شوهاي تلويزيوني خود ميکنند تا شکنجه انسانها را بعنوان خاطره بگويند ... ضمن اعتراض وابراز انزجار از چنين برنامه هاي ضد اخلاقي و غير انساني ، از شوراي حقوق بشر ، خواستار رسيدگي به اين موضوع هستم !! اگر چه به عقيده من ، نه تنها" شکنجه گر ميهمان " که تک تک نفرات شرکت کننده در آن برنامه ، نقش غير انساني خود در ترويج "شکنجه " و سفيد کاري و " آبرو دهي " به همه شکنجه گران قديم و جديد را فعالانه ايفا کرده اند ..... ومرز بين انسانيت و اخلاق غير انساني را بکلي مخدوش کرده اند!!
به اميد بر چيده شدن شکنجه و طلوع آزادي و حقوق بشر
سعيد ماسوري
زندان رجايي شهر/ مرداد 1394
رونوشت : به گزارشگر ويژه حقوق بشر، احمد شهيد
احتراما اينجانب سعيد ماسوري ،زنداني سياسي محکوم به حبس ابد که بيش از 15 سال است ، تحمل حبس ميکنم ، هيچگاه تا بدين حد از نظر روحي متأثر نشده بودم ، که بعد از سالها زندان و سلول انفرادي و شکنجه و ... حال ... ميشنوم، که گويا ( تلويزيون بي بي سي ) بين " شلاق بدستان " و " شکنجه گران " با کساني که براي حق، عدالت، کرامت انساني، آزادي و حقوق اوليه مردمشان زير شلاق و شکنجۀ شکنجه گران قرار داشته اند، هيچ تفاوتي وجود ندارد...!!! گويا شکنجه گر و شکنجه شده به يک ميزان صاحب حق هستند ...!!! روح حاکم بر اعلاميه جهاني حقوق بشر، کنوانسيون منع شکنجه و شوراي حقوق بشرسازمان ملل در حراست از کرامت انساني و پاسداري از آزادي و حقوق انساني بود، تا نقض حقوق بشر را منع و ناقضان آن را به مؤاخذه گرفته و برتعداد مدافعان و معيارهاي حقوق بشري بيفزايد و از آنها حمايت کند.....!!! حال چگونه است که گويا در برنامه اي به نام " پرگار " در تلويزيون بي بي سي با آوردن يک شکنجه گر، که حتي ازشکنجه هاي خود بر متهمان به افتخار ياد کرده ، شوراي حقوق بشر هم هيچ واکنشي نشان نداده است ؟؟؟ مگر نه اين است که حتي اگر، مدرکي عليه او بعنوان مباشرو معانت در شکنجه و ... در دست نيست ( هر چند خودش اقرار کرده و به آنها افتخار هم کرده ) ، آيا اين کاربوضوح مذموم اخلاقي نيست ؟ و آيا اين وظيفه دولتها نيست که از ترويج فرهنگ شکنجه و آزار و تخفيف کرامت انساني جلو گيري کنند ؟؟؟ راستي چنين برنامه هايي قبل از آنکه" به اصطلاح دموکراسي " ناميده شود ، چراغ سبز و ترغيب بيشتر بازجوها و شکنجه گران براي آزار و شکنجه امثال ما ، که کماکان در زندان هستيم ، نيست ؟؟؟ و اين برنامه ها شکنجه گران را نسبت به آينده خود و بکار گرفتن شکنجه و آزارهاي بيشتر، عليه ما زندانيان ايمن تر و خاطرجمع تر نميکند...!؟ که حتي عذاب وجدان هم نداشته باشند و بدون هيچ دغدغه اي بزنند و بکشند ، چون کانلهايي مثل بي بي سي آنها را سوژه شوهاي تلويزيوني خود ميکنند تا شکنجه انسانها را بعنوان خاطره بگويند ... ضمن اعتراض وابراز انزجار از چنين برنامه هاي ضد اخلاقي و غير انساني ، از شوراي حقوق بشر ، خواستار رسيدگي به اين موضوع هستم !! اگر چه به عقيده من ، نه تنها" شکنجه گر ميهمان " که تک تک نفرات شرکت کننده در آن برنامه ، نقش غير انساني خود در ترويج "شکنجه " و سفيد کاري و " آبرو دهي " به همه شکنجه گران قديم و جديد را فعالانه ايفا کرده اند ..... ومرز بين انسانيت و اخلاق غير انساني را بکلي مخدوش کرده اند!!
به اميد بر چيده شدن شکنجه و طلوع آزادي و حقوق بشر
سعيد ماسوري
زندان رجايي شهر/ مرداد 1394
رونوشت : به گزارشگر ويژه حقوق بشر، احمد شهيد
۱۳۹۴ مرداد ۴, یکشنبه
جشن هسته ای و ضعف های ما
علیرضا یعقوبی
اعلام توافق هسته ای مصادف بود با جشن های خیابانی مردمی که گمان می برند توانسته اند نظری جدا از «اراده مرجع» را به کرسی بنشانند. در واقع در فقدان یک آلترناتیو انقلابی در داخل توده ها راگمان بر این است که توانسته اند، خامنه ای و «دلواپسان» همراه او را بنوعی به عقب برانند. بعبارت ساده تر جنبش داخل به این عارضه که «از این ستون به آن ستون فرجی است» گرفتار آمده است.
خانم دکتر زری اصفهانی که همواره صراحت لهجه ایشان را ستوده ام، درباره این جشن ها مطلبی داشتند تحت عنوان «بکوب بر طبل بیعاری....» حقیقتی تلخ اما قابل تعمق. شخصا چند پیام از داخل داشتم که همگی نشان از انتقاد از هموطنانی داشت که «ناموخته از روزگار» ی که حاکمیت ولایت فقیه برای ایران و ایرانی رقم زده است تأکید داشت و اینکه چنین مردمی از سرزمین «انقلابات مصلوب» مسلما «ناموزند از هیچ آموزگار».
بنظر نگارنده تلخ تر از جشن های خیابانی، جفایی است که بر یگانه دولتمرد دمکرات تاریخ معاصر ایران یعنی دکتر مصدق رفته و می رود و آن بزرگمرد که نخستین خصیصیه اش آزادیخواهی و دمکرات منشی اش بود که تحقق آرمانهای آزادیخواهانه را در شرایط خاص ایران تنها و تنها از طریق استقلال وطن میسر می دانست، با یک عمله ولایت فقیه و رژیمی که ایران را به قهقرا سوق داده است، مقایسه می شود.
این نوشته می خواهد در کنار این مطلب چند نکته ظریف را طرح کند، شاید زمینه ای باشد برای تعمق درباره آنچه که بروز آن از سوی مردم را «ناهنجاری» می پنداریم.
بیاد می آورم که آتشی که در سال ۴۹ از جنگل های سیاهکل شعله کشید چگونه گرمابخش محفل روشنفکران، نویسندگان، شاعران، ادیبان و ... این وطن شد که در پرتو گرمای ان، در آثارشان «زمستان» وادادگی و تسلیم در برابر دیکتاتوری را پایان یافته دانسته و پیام رسیدن «بهاران» ایستادگی و مقاومت و مبارزه را متکثر می کردند. دهها جلد کناب، صدها سروده و آثار هنری در ستایش آنچه که دو سازمان چریکی مجاهدین و فدائي خلق ایران در صحنه مبارزاتی آفریده و در شکنجه ها و بیدادگاههای نظامی و میادین تیر به دفاع از آرمانهای شان پرداخته بودند آنهم در شرایط اختناق کامل خلق شد. در خارج هم هر کنفدراسیون دانشجویان ایرانی چنان کارزاری را دامن زدند که همبستگی بین المللی با مبارزه مردم ایران علیه دیکتاتوری سلطنی را بهمراه داشت.
فراموش نشود که هر اقدام و عمل مبارزاتی تنها و تنها زمانی می تواند تکمیل شود که پیام آن به ظرافت و لطافت و زیبایی به توده های مردم منتقل شود وگرنه دشمن که مبارزان و مجاهدان و آزادیخوهان وطن را خرابکار و تروریست و ستون پنجم بیگانه و خارجی و... در دستگاههای تبلیغاتی اش معرفی کرده و می کند. چه کسی پیام مبارزات و مجاهدت های پیشتازان انقلابی را به توده های مردم ابلاغ می کرد و آنها را به حمایت و همراهی با پیشتازان فدا و ایثار فرا می خواند؟....
و از یاد نبرده ایم که دایره فعالیت آن دو گروه چریکی از چتدین عملیات موفق و ناموفق فرا نرفت اما پیامشان چنان بدرستی برای توده های مردم تفسیر و تأویل شد که راه به قیام ۵۷ برد که کفتاری خمینی نام رهبری آن را ربود تا در قدم بعدی انقلاب را بر سر بازماندگان آن انقلابیون پیشتاز آوار سازد.
به آنچه که از ۳۰ خرداد سال ۶۰ تا اینسو در عرصه مقاومت و ایستادگی در برابر فاشیسم مذهبی حاکم شکل گرفته و اتفاق افتاده نظری بیفکنیم ، اصلا قابل مقایسه با دوران رژیم پیشین نیست. و حال به آثاری در این دوره خلق شده هم تأملی داشته باشیم. کدام نویسنده و شاعر و روشنفکر و .... ایرانی در این دوره به وظیفه ملی و میهنی خود قیام کرده است جز اینکه در عرصه بحث های بی پایان تئوریک در جا زده و صحنه را برای لمپن جنایتکارانی همچون مسعود ده نمکی ها خالی کرده تا به خلق آثار هنری مبادرت ورزند تا از «خیانت و جنایت» به «حرث و نسل» ایران و ایرانی «دفاع مقدس» بسازند و بهترین فرزندان این وطن را وابسته به دشمن و اجنبی قلمداد کنند.
به همین آخرین اعتصاب غذای بیش از ۱۰۵ روزه یاران مقاومت در ۴ گوشه جهان نگاه کنیم کدام هنرمند، کدام نویسنده و شاعر و .... قدمی رنجه کرده تا به حمایت از اعتصاب غذا کتتدگانی که هر لحظه در خطر مرگ و ایست قلبی بسر می بردند، بپردازد. خلق آثار هنری پیشکش.
وقتی صحنه این چنین از روشنفکران متعهد و مردمی خالی می شود، مسلما فضای موجود را کسانی پر خواهند کرد که در بهترین وجه آن توده های مردم را بدنبال سراب «اصلاحات» می کشانند، فارغ از آنکه آن زندانی سابق و آن روشنفکر واداده ایرانی، سرگشته و حیران، خود بدنبال سراب «جنبش سبز» روان است و اینچنین است که از دل بزرگنرین جنبش سیاسی - اجتماعی مردم ایران، شعار فتجعه بار «یا حسین- میرحسین» بر می خیزد تا جنبش به مسلخ کشانده شود چرا که هر آنکه او را چشم خردبینی است، می داند که «میر حسین» کجا و رهبری یک جنبش کجا ؟، «حسین» شدن پبشکش او !!.
به صفوف خودمان نگاهی بیندازیم. براستی ما در صفوف مقاومت چند زری اصفهانی و علی معصومی و جمشید پیمان و رضا اولیا و محمد شمس و امیر آرام و مرجان ... داریم و همین معدود نفرات تا کجا توانسته اند جدا از روال مرسوم تشکیلاتی به خلق آثاری نایل آیند که آب رفته را به جوی بازگردانند؟. کجا انسجامی بین همین معدود روشنفکران متعهد وجود دارد که راههای تأثیر گذاری ادبی و هنری و انتقال پیام پیشتازان انقلابی به توده های مردم را بحویند و با یکدیگر به مشورت و بحث و گفتگو نشینند؟!!.
اینچنین است که حتی «جنبش دانشجویی» که همواره پایگاه و پشنیبان «جنبش انقلابی» مردم ایران بوده است به چنان دور تسلسلی گرفتار می آيد که روزی در پایان دوره خاتمی او را در دانشگاه بخاطر ناکرده هایش به محاکمه می کشد و در فردا روزی در فقدان جریان انقلابی بازهم به دفاع از او بر می خیزد. در دوران فعالیت های انتخایاتی سال ۸۸ میرحسین موسوی را در صحن دانشگاه بخاطر شرکتش در قتل عام سال ۶۷ با سؤالهای متفاوت آچمز می کند و فردا روزی شعار «یا حسین - میرحسین» سر می دهد. با این تأکید که «جنبش دانشجویی» همواره پیشتاز و الهام بخش «جنبش مردمی» بوده است.
بارها به دوستان دردمند گفته ام که تا کجا روشنفکر ایرانی به بهترین فرزندان این آب و خاک بدهکار است. اما طرح این قضایا هم چاره ساز نیست. باید واقعیت ها را دید و صحنه را آنگونه آراست که بتوان با همین ظرفیت و توان به کمک جنبش شتافت. پیامش را به گوش توده ها رساند. به یمن انقلاب انفورماتیک راههای تماس و اثر گذاری فراوان است. وقتی جهان به یک «دهکده» تشبیه می شود، می توان فاصله جغرافیایی داخل و خارج را براحتی در نوردید اما طرحی نو باید، طرحی نو باید....
۱۳۹۴ تیر ۲۳, سهشنبه
توافق هسته ای و آینده ایران
- علیرضا یعقوبی
سرانجام ماراتن مذاکرات هسته ای با اعلام توافق طی یک بیانیه مشترک بین جواد ظریف وزیر امورخارجه رژیم تهران و خانم فدریکا موگریتی مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا بپایان رسید.
جدا از گرد و غبارهایی که از این توافق برخواهد خاست، خاورمیانه وارد دوران جدیدی از هرج و مرج و بی ثباتی خواهد شد. این را از هر دو طرف قبلا اعلام کرده بودند.
خامنه ای همین چند روز پیش طی دیداری با افرادی که دانشجو خوانده شده اند اعلام کرد: «بعد از توافق هسته ای، خود را برای مبارزه دراز مدت با استکبار آماده کنید.» و از سوی دیگر ژنرال مارتین دمپسی رئیس ستاد کل نیروهای مسلح آمریکا در نشست مشترکش بهمراه وزیر دفاع آن کشور با سنای آمریکا در هفته گذشته اعلام کرد: «ثبات را نمی شود به خاورمیانه تحمیل کرد.»
بنابراین همه آنهائیکه دل ایرانی آزاد و آباد و یافتن جایگاه شایسته آن در جامعه بین المللی و نقش سازنده آن در صلح و ثبات جهانی دارند، باید بعد از این کمربندها را محکمتر بسته و در راستای تحقق اهداف ملی و میهنی که دیگر ابعادی جهانی در مبارزه با بنیادگرایی مذهبی که خطر بالفعل برای صلح و ثبات جهانی محسوب می شود، یافته است، گام بردارند. یقین بدانیم که صفوف مبارزاتی از این پس و بعد از عبور از شرایط کنونی، هر چه پالیزه تر و پاکیزه تر از پیش خواهد شد.
در این واقعیت مبنایی هیچ تردیدی نیست که تا رژیمی بنام«جمهوری اسلامی ایران» در تهران حکم می راند و تا زمانیکه اصلی بنام «ولایت فقیه» بر سرنوشت آحاد جامعه ایرانی حاکم است و بجای آنها تصمیم می گیرد، نه ایران بلکه منطقه خاورمیانه و در ابعاد وسیعتری جهان روی آرامش را بخود نخواهد دید. این رژیم همانگونه که بنیانگزار آن اعلام کرده است هر زمان که صلاح بداند می تواند هرگونه قراداد فی المابین خود و دیگر کشورها و مردم را فسخ کند. این رژیم اصولا هیچ اعتقادی به «قرارداد» و قوانین خود ساخته از جمله «قانون اساسی» خود ندارد تا چه رسد به قراردادهای تعهد آور بین المللی.
از همین فردا این رژیم راههای فرار از مکانیزمهایی که برای کنترلش در پی قرارداد هسته ای وضع شده است، خواهد جست. در این شک نکنید. همانگونه که مذاکرات هسته ای به یک ماراتن دهه ساله تبدیل شد، اجرای قرارداد و عمل به آن به چنان پیچ و خم هایی گرفتار خواهد آمد که نتیجه غایی و نهایی آن برای آنهایی که چشمی برای دیدن و خردی برای اندیشیدن دارند، مشخص و اظهر من الشمس است.
از طرف دیگر هرگونه توافق با هرگونه شرط و شروطی لاجرم دست رژیم آخوندی را در ماجرا آفرینی و بحران سازی بسا بازتر از گذشته خواهد کرد و هرگونه نظارت هم بر خرج پول های کسب شده از فروش نفت با توجه به مکانیزمهای موجود برای گریز از کنترل که تا کنون بارها از سوی این رژیم مورد استفاده قرار گرفته است، صرف ماجراجویی و جاه طلبی هایی خواهد شد که بخشی تفکیک ناپذیر از ماهیت رژیم ولایت فقیه را از بدو تولدش تشکیل داده است. در این هیچ شکی نیست. این رژیم نه برای آبادانی و ساختن ایران بلکه برای نابودی حرث و نسل آن برای خود یک مأموریت تاریخی قائل است و آن هم کشاندن و راندن و هل دادن ایران به دل اعماق تاریخ و دوران سیاه جاهلیت است.
ما برای اثبات این نظر هزاران ادله و شواهد داریم. سخنان آخر خامنه ای در جمع به اصطلاح دانشجویان گواه این حقیقت است. از هل من مبارز طلبی او تا درکش از اسلام رحمانی و ....
پس با ایمان به این اصل که «افعی کبوتر نخواهد زاد» و «ژن آخوند اصلاح ناپذیر است» از هرگونه توافق کمال اسنقبال هم بعمل می آوریم چرا که این امر اولا از «برون» صحت مواضع مقاومت ملت ایران را هر چه بیشتر به معرض دید و نظر جامعه جهانی می گذارد و از «درون» صفوف مقاومت برای سرنگونی فاشیسم مذهبی حاکم بر وطن اسیرمان ایران را فشرده تر و عزم رزمندگان آن را جزمتر و صیقل زده تر و بر محبوبیت و عزت آنها نزد ایرانیان خواهد افزود چرا که آنها یگانه چراغ راهنما در شب تار حاکمیت رژیم آخوندی بوده و خواهند بود و بیشک در روزی نه چندان دور آرزوی دیرینه ملت ایران یعنی سرنگونی «اصل ولایت فقیه» و تمامی باندهای رژیم فاشیسم مذهبی حاکم بر ایران تحقق خواهد یافت.
اگر خمینی در وحشت از سرنگونی محتومش و به تأخیر انداختن ورود ارتش آزادیبخهش ملی ایران» به پایتخت سرزمین مان لاجرم جام زهر صلح را بنا به ادعایش نوشید، یقین کنید که خامنه ای نیز علیرغم تمامی تشیثات و با وجود تمامی محدودیت هایی که بهترین فرزندان ایرانزمین را احاطه کرده است، دقیقا بخاطر همان ترس و وحشت جای در پای سلف خود گذاشته است.
عزیزانی که از ایران پیام می دهید که «اینده چه خواهد شد؟» ، آینده ایران به یمن برخورداری از یک مقاومت اصیل و مردمی از همیشه روشنتر است. این توافق هیچ گره ای از مشکلات و معضلات این رژیم نخواهد گشود. این رژیم مآموریتش در تخریب ایران است نه سازندگی آن. این رژیم آمده است تا ایران و ایرانی را به اعصار میانی تاریخی و دوران جاهلیت سوق دهد نه اینکه با بشر متمدن در پیشرفت و ترقی و رقم زدن آینده ای بهتر برای همه همراه باشد. اگر به این تحلیل ایمان داریم پس کمربندها را محکمتر ببندیم. اسیر اغواگری و فضا سازی این یا آن باند درونی رژیم و عمله اکره استبداد آخوندی نشویم. بیشک در پیچ و خم حوادث پیش رو ، سرنگونی محتوم این رژیم از راه خواهد رسید از دل جنبش آتی ایران باید این شعار محوری «مرگ بر اصل ولایت فقیه» و «زنده باد ارتش آزادیبخش ملی ایزان» بجوشد. تا بن استخوان به این شعار اعتقاد داشته و به وظیفه ملی و میهنی خود در راستای تحقق آرمانهای سرداران و سالاران ملی خود از ستارخان و باقرخان و کوچک خان و خیابانی و حنیف نژاد و جزنی و سردار موسی خیابانی و بیش از صدو بیست هزار جاودانه فروغ آزادی و رهایی این قیام کنیم.
اشتراک در:
پستها (Atom)




