۱۳۹۴ شهریور ۲۱, شنبه

جاسوسی چیست و جاسوس کیست؟(۱۱)

علیرضا یعقوبی
در مبحث قبلی بحث درباره «مزدوران و بریده مزدوران» را بپایان بردیم. وعده کردیم که در بخش بعدی به گفتگو درباره «خبرچینان و جاسوسان» رژیم فاشبسم مذهبی حاکم بر وطن اسیزمان ایران بپردازیم. قبل از ورود به این بحث با توجه به تذکر چند تن از دوستان و فحاشی و تهدیدات تنی چند از «مزدوران و بریده مزدوران» توضیح چند نکته را خالی از لطف نمی بیند:
۱- در مباحث تحت عنوان مقاله در بالا، ما در پی آن هستیم تا پدیده «جاسوسی» و «جاسوسان» رژیم آخوندی را کالبد شکافی نموده و با درکی همه جانبه از این موضوع به شیوه مناسب مبارزه با این پدیده نائل آئیم. لذا بحث حاضر نه درباره افراد بلکه در خدمت شناخت از ماهیت پدیده جاسوسی و جاسوسان رژیم و همچنین تحت همین عنوان در پی شناخت و آبشخور «مزدوری» توسط «بریده مزدوران» است.
«بریده مزدوران» در برابر جمع کثیری که از مقاومت ایران به هر دلیلی جدا شده اند، تعداد اندکی هستند که از شرافت انسانی دست شسته و بطور تمام عیار به خدمت دیکتاتوری حاکم بر وطن اسیرمان در آمده اند. لذا چه بسیار دوستان و یارانی که بعد از جدایی از ارتش آزادیبخش ملی ایران با تحمل شدائد و سختی ها و گاها نامهربانی ها و کم لطفی ها، خود را به جای امنی رسانده و بازهم در پی وصل بر آمده و در پی ادای وظیفه ملی و میهنی خود هستند. چنین انسانهای شریفی بسا قابل احترام بوده و نگارنده حاضر همواره نهایت احترام خود را به این دسته از عزیزان اعلام داشته و می دارد و آنها را بخشی لاینفک از ارتش عظیم حلق در جبهه های متنوع و گسترده مبارزه برای براندازی فاشیسم مذهبی حاکم می داند.
۲- «بریده مزدوران»ی که با فحاشی سعی در انحراف در بحث حاضر را دارند، بدانند که نگارنده هیچگاه با فحاشی های آنها با نصب العین قرار دادن «ادب مرد به از دولت اوست»، از جاده ادب خارج نشده و با طیب خاطر چنین فحاشی های قابل فهم و درک را پذیرفته و در برابر فدیه عظیم بهترین فرزندان خلق در جای جای جهان ازشکنجه گاههای رژیم ضد بشری تا لیبرتی تا آلبانی و کانادا و سوئد و آلمان و .... تحمل چنین فحاشی هایی را کمترین پرداخت در مسیر سرنگونی رژیم آخوندی می داند.
۳- در برابر تهدیدات مزدوران تنها بذکر «بیا، بیا» بسنده کرده چرا که در ششمین دهه از عمر خود تنها آرزوی محقق نشده زندگیش پیوستن به خیل جاودانه فروغهایی می داند که در تمام فراز و نشیبهای زندگیش هیچگاه لذت همراهی با آنها را با «ملک سلیمان» هم قابل معاوضه ندیده است، لذا در مسیر آزادی و رهایی ایرانزمین از اسارت و تعفن رژیم آخوندی، یگانه معیار سنجش هر ادعا و گفنه ای را در میدان عمل می داند تا سیه روی شود هر که در او غش باشد.
۴- باردیگر با کمال افتخار اعلام می دارد که در صلح و صفا با هر آنکسی هستم که با خمینی و خامنه ای و نکبت ولایت فیقه در آویخت و در جنگ و نزاع با هر آنکسی هستم که خود را به پلشتی این رژیم و ضدیت با بهترین فرزندان ایران آلوده ساخت.
۵- در برابر تمام کوتاهی ها و تمامی کم کاری هایش عذر تقصیر را نزد خدا و خلق برده و ضمن طلب مغفرت، خدا را برای حسابرسی کافی دانسته و در برابر خلق و بهترین فرزندانش سر تعظیم فرود آورده و خود را قطره ای از اقیانوس خلق های جهان می داند که به سوی رستگاری عظیم و نحقق جامعه بی طبقه توحیدی یعنی آرمان غایی فرزند انسان در تلاش و تکاپو و حرکت هستند.
ادامه بحث:
۳- جاسوسان و خبرچینان:
سومین دسته از ایادی و مزدوران رژیم آخوندی را «جاسوسان و خبرچینان» آن تشکیل می دهند.
اگر دو دسته ۱- لابی و ۲- مزدوران و بریده مزدوران رژیم بعلت شناخته شدگی و افشایشان از شعاع عمل محدود و شناخته شده و قابل حدس و تخمین و لاجرم قابل کنترل برخوردار هستند، جاسوسان و خبرچینان به دلیل ناشناخته بودن و مخفی بودنشان از دایره عمل بیشتر و وسیعتر و خلاصه غیر قابل کنترلی با درجات تخریبی غیرقابل حدس و تخمین و گمان برخوردار هستند.
اگر دو دسته اول بعلت افشا و شناخته شدگی در میان ما جایی ندارند در عوض جاسوسان و خبرچیننان از این امکان برخوردار هستند که در درون ما زندگی کنند و لذا می توانند در همه جا باشند. در کنار من و شما و دیگر یارانمان و این ابعاد خطر بسا بسا بیشتر می کند. اینها در پوش هواداری و عضویت در سازمان مادر براحتی در تشکیلات و بین هواداران مقاومت رخنه می کنند. اینها درون روابط و ملاء آن جولانگاه خود قرار داده و به پیشبرد خطوط دشمن می پردازند. به این دسته از عناصر «نفوذی» اطلاق می شود. نفوذ و رسوخ در بین مبارزان و مجاهدان و آزادیخواهان از وظائف این دسته است. حرکات ایذایی و تخریبی این افراد از بدنام کردن مبارزان، ایجاد تفرقه و شکاف در صفوف درونی جبهه خلق و مبارزه و ایجاد حس «بی اعتمادی» نسبت به یکدیگر شروع شده و تا زمینه سازی و فراهم سازی بستر لازم برای اقدامات آتی ادامه یافته و در نهایت محو هرگونه حس و روحیه مقاومت و ایستاتدگی در برابر فاشیسم مذهبی را هدف غایی و نهایی خود فرض می کنند.
هنوز جنایات «عناصر نفوذی» در وارد آوردن ضربه بر پیکر ارتش آزادیبخش ملی ایران التیام نیافته و یاد و خاطر شهیدان جنایات نفوذی ها از خاطر یارانشان محو نشده است تا روز انتقام نهایی خلق از این جنایتکاران فرا رسد.
حال سؤال این است که چگونه باید «جاسوسان و خبر چینان» رژیم را شناخت و آنها را از صفوف خود طرد و رسوا نمود؟.
اسلوب و شیوه شناخت جاسوسان و خبرچینان:
اصولا شناخت هر پدیده ای، اسلوب و روش و قانونمندی های خاص خود را دارد. نخست آنکه جاسوسی و خبرچینی نه پدیده ای خلق الساعه بلکه قدمتش به طول حرکت و مبارزه انسان برای رهایی از قید و بندهای اسارت بر می گردد.
امروزه در عصری که «رقابت» و پیشی گرفتن از رقبا در عرصه های مختلف زندگی فردی و اجتماعی به یک اصل غیرقابل اغماض و چشم پوشی تبدیل شده است و سرک کشیدن به زوایای مختلف اندامهای حیات رقیب و یافتن نقاط ضعف و قوت آن به بخشی تفکیک ناپذیر در تبیین استراتژی در رقابت فردی و اجتماعی مبدل گشته است، حضور جاسوسان و خبرچینان رژیم بغایت عقب مانده رژیم آخوندی امری طبیعی و ابتدایی بوده و به موازات ایزولاسیون و طرد و انزوای اجتماعی رژیم ابعاد این حضور وسیعتر گشته است یعنی در یک کلام رابطه مستقیمی بین انزوا و طرد اجتماعی رژیم و از دست رفتن پایگاه اجتماعی آن با پدیده کنترل و جاسوسی و خبرچینی وجود دارد.
اگر در رژیم گذشته حضور فعال عناصر منفور ساواکی در حیطه شهرهای بزرگ و بطور مشخص در مناطقی که مبارز و مجاهد خیز بود، تقریبا محدود می شد، در رژیم آخوندی حضور عناصر وابسته به وزارت منفور اطلاعات تا دور دسترین روستاهای این وطن اسیر قابل لمس و درک است. مردم بخوبی این عناصر دون پایه را می شناسند و اصولا این افراد طرد شده و رسوا می باشند. نگارنده با توجه به اینکه صابون این رژیم منفور و وزارت اطلاعات رسوایش به تنش خورده، خاطره های زیادی از برخورد با جاسوسان و خبرچینان ریز و درشت این رژیم دارد که عمدتا بعلت اینکه از دون پایه ترین و انگل ترین اقشار اجتماع تشکیل شده اند و درکی منطقی و اصولی از منافع و مصالح رژیم هم بعلت عقب ماندگی تاریخی ندارند، عمدتا منافع فردی را بر منافع رژیم ترجیح داده و تماما غرق در فساد و ارتشا و کلاهبرداری و باج خواهی و باج خواری هستند تا شاید بتوانند از این طریق کلاه نمدی دوخته و بقول معروف سری از توی سرها در آورده تا بتوانند در فرصتی دیگر ادعای نجیبی و نجیب زادگی کنند!!. لاجرم رژیم برای کنترل و حراست از این مزدوران، ناچارا لایه دیگری از خبرچینان و جاسوسان را به استخدام در آورده تا به کنترل لایه اولیه جاسوسان و خبرچینان بپردازد!!.
اینچنین چندین لایه از جاسوسان و خبرچینان رژیم شکل گرفته که عمدتا به کار کنترل و جاسوسی یکدیگر مشغولند و در پیشی گرفتن از یکدیگر و تقرب به درگاه ولی فقیه از دست زدن به هیچ دنائتی و بقول معروف خراب کردن رقیب ابا ندارند و فساد اینچنین در درون چنین رژیمهایی نهادینه تر گشته و همچون موریانه ای چنین رژیمهایی را از درون ضربه پذیر ساخته تا روز قیام نهایی خلق فرا رسد. ترور لایه اولیه نیروهای امنیتی همچون سعید حجاریان و یا خودکشی دادن سعید امامی توسط لایه های دیگر را می توان با همین دیدگاه تحلیل نمود.
این بحث را بعلت اهمیتش در بخش بعدی دنبال می کنیم. با ما همراه باشید.

۱۳۹۴ شهریور ۲۰, جمعه

(3)منشور وارسته: تأملی بر استراتژی «حفظ بقاء » در تله اتمی

مبحث سوّم: جام زهری دیگر و رد تئوری "بقاء نظام"!
در نظام استبداد دینی، ترسیم خطوط سیاسی در نهایت زیر یک سقف و زیر یک چتر انسجام یافته و انجام می گیرد؛ این چتر واحد که پراتیک سیاسی را شکل داده و به حرکت در می آورد «حفظ بقاء نظام» است. به بیانی، تمامی تلاش ها و کارزارهای سیاسی رژیم با محوریت بقای نظام ولایت فقیه است و این استراتژی، فصل مشترک عملکرد همه نخبگان رژیم را شامل می شود. به هر اندازه که مؤلفه های منافع نظام تعریف شده تر باشد، ترسیم خط مشی نظام نیز شفاف تر است.
به دنبال تحمیل جام زهر دوم به رژیم، چنین به نظر می رسد که اختلاف نظر جدی در حلقه نخبگان حکومت درباره نحوه اداره آینده کشور وجود دارد. ادامه دعواهای تقسیم قدرت در درون نظام، موجب تضعیف حکومت و جایگاه ولایت فقیه در تمامی حوزه های حاکمیت می شود. از طرفی تاکتیک تعامل با جهان؛ که از سوی روحانی تجویز می شود و تمرکز در تعامل با کشورهای منطقه خاورمیانه (که مبتنی بر تلاش جهت کسب امتیاز منطقه ای از آمریکا است)، باعث تشدید تضادها می شود. امّا از آنجایی که در يكسالی كه گذشت بنيادگرايی و افراطی گری دينی چه بخاطر ظهور داعش و قدرت گرفتن اين جريان تروريستی و چـه بدليل گسترش مداخلات الیگارشی دينی حاكم بر ايران در كشورهای سوريه، عراق، بحرین، يمن و لبنـان، خشم کشورهای منطقه را بر انگیخته، اکنون مهمترین مشغله این کشورها مقابله با هژمونی طلبی رژیم می باشد. سیاستهای یک بام و دو هوای رژیم در منطقه که تلاش دارد "هم از توبره بخورد و هم از آخور"، قطعاً با شکست مواجه خواهد شد. چرا که:
الف: موانع سیاسی
بطور کلی، روند سیاست گذاری در طیف نخبگان نظام، از چند دستگی و ناهمخوانی رنج می برد. این همان آفت خطرناکی است که از آن بعنوان سیاست یک بام و دو هوا یاد می شود. وجود چنین آفتی نه تنها جایگاه و موقعیت داخلی و خارجی حکومت و کشور را تنزل می دهد؛ بلکه پیامدهای آن می تواند موجد بحران و تنش و فروپاشی ثبات و ساختار نسبی کشور گردد. سیاست یک بام و دو هوا بدین معنی که خامنه ای تا همین مرحله، از یک طرف برای مقابله با قیام توده ها و به تأخیر انداختن امر سرنگونی، از روحانی در مذاکرات اتمی با قدرتهای جهان حمایت کرد و با تن دادن به نرمش قهرمانانه، جام زهر توافق را سرکشید و از طرف دیگر به منظور تقویت روحیه نیروهای سرکوبگر و رنگ باخته اش که مخالف توافق هستند، بویژه سپاه و بسیج، طی سخنانی با اشاره به توافق هسته ای می گوید: «آمریکا می خواهد از این طریق در کشور نفوذ کند، اما راه نفوذ آمریکايیها را به طور قاطع خواهیم بست». به گزارش صدا و سیمای رژیم (26 مرداد 1394)، خامنه ای که در دیدار شرکت‌کنندگان در اجلاس مجمع جهانی اهل بیت سخن می گفت، افزود: «آمریکایی ها می خواهند با سوءاستفاده از توافق هسته ای که هنوز نه در ایران و نه در آمریکا تکلیفش و رد یا قبول شدنش معلوم نیست، وسیله ای برای نفوذ در ایران بسازند اما ما این راه را قاطعانه بسته ایم.» خامنه ای همچنین گفته است: «اجازه نفوذ اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و یا حضور سیاسی در ایران را به آمریکایی ها نمی دهیم و با همه‌ توان با این نفوذ مقابله خواهیم کرد‌». خامنه ای، آمریکا را مصداق عینی و مظهر کامل مفهوم دشمن خوانده و تأکید کرده است: «آمریکا هیچ بهره ای از اخلاقیات انسانی ندارد و بدون هیچ ابائی و در پوشش الفاظ زیبا و لبخند، دست به خباثت و جنایت می زند... آمریکایی‌ها در منطقه می‌خواهند نفوذ کنند و اهداف خودشان را دنبال کنند؛ ما نخواهیم گذاشت، به حول و قوه‌ی الهی این اتفاق نخواهد افتاد‌... ما برای مردم مظلوم یمن غصه می‌خوریم و دعا می‌کنیم و هر کمکی بتوانیم به آنها می‌کنیم». بدین ترتیب به باند روحانی – رفسنجانی اعلام می کند که تا من ولی فقیه هستم اجازه توسعه رابطه سیاسی با آمریکا را نخواهم داد.
در یک چرخش دیگر، پس از توافق هسته ای، رژیم آخوندی با وجود صرف هزینه سنگین، در باتلاق جنگ افروزی خودش در منطقه گیر کرده است و ناچار شده است که به منظور حفظ عقبه استراتژیک خود، به تحرکات دیپلماسی جدیدی متوسل شود و سیاست همکاری در جهت رفع بحران منطقه را مطرح نماید. این دکترین جدید، جهت خنثی کردن آثار جدی جام زهر که درحقیقت از قبل پیش بینی می شد، مبتنی بر سیاست دفع بحران از یکطرف و کسب امتیاز و توسعه هژمونی طلبی اش در منطقه است. اگر چه ظریف وزیر خارجه رژیم در " شاتل دیپلماسی"، راهی کشورهای منطقه چون عراق، قطر، کویت، سوریه و لبنان گردید، امّا این سفرها دستاوردی به همراه نداشت. این مانورهای صوری در راستای توافق هسته ای با آمریکا، یک هدف دیگری را نیز در بطن خود داشت که بخشی از مماشات محرمانه با آمریکا تبیین می شود. این که حل بحران منطقه در گرو مشارکت رژیم ملاهاست. امّا با توجه به ایدئولوژی حاکم و همچنین ماهیت بحران آفرین ومخرب این نظام واپس گرا در منطقه خاورمیانه بزرگ و مخالفت شدید دولتهای منطقه بخصوص عربستان سعودی با مشروعیت دادن به تحرکات مخرب رژیم، اینگونه ژستهای و مانورهای دیپلماتیک قادر نیست نجات بخش موقعیت متزلزل ناشی از خوردن جام زهر باشد.
مضافاً اینکه، در حوزه دخالت در کشورهای همسایه که بخش جدا ناشدنی از اصول خدشه ناپذیر صدور تروریزم رژیم است، اظهارات صریح و بی پرده خامنه ای که فقط چهار روز بعد از توافق اتمی با كشورهای 1+5، در نماز عيد فطر 27 تیر 1394 ایراد گردید، پرده از نیات واقعی رژیم در اهداف هژمونی طلبی را بر می دارد.
خامنه ای با استفاده از بی عملی جامعه جهانی به ويژه دولت اوباما، در مقابل دخالتهای رژیم در سیاست بی ثبات سازی کشور های منطقه، به قدرت نمایی پرداخته و اظهار می دارد: «توافق اتمی چه تصويب بشود و چه نشود، اجازه خدشه در اصول اساسی نظام اسلامی به كسی داده نخواهد شد... چه تصويب بشود، چه نشود، ما از حمايت دوستانمان در منطقه دست نخواهيم كشيد، از ملت مظلوم فلسطين، از ملت مظلوم يمن، از ملت و دولت سوريه، از ملت و دولت عراق، از مردم مظلوم بحرين، از مجاهدان صادق مقاومت در لبنان و فلسطين، همواره مورد حمايت ما خواهند بود... سياستهای آمريكا در منطقه با سياستهای جمهوری اسلامی 180 درجه اختلاف دارد». بدین ترتیب دم خروس از زیر قبای آخوندی بیرون آمد و معلوم شد که سیاست تشنج زدایی در منطقه، با هدف جذب دلارهای نفتی، شعاری پوچ و تو خالی است. این از مصادیق بارز سیاست یک بام و دو هواست. به نحوی که حرف رهبر با عملکرد دولت در تضاد است. تناقضی که بیش از سه دهه است رژیم در گیر آن است. نه می تواند خود را اصلاح کند و نقش مثبتی در منطقه داشته باشد و نه در ماهیت و ظرفیت اش است که چنین نیتی داشته باشد. رژیم ولایت آخوندی، در ورای هر قول و قراری با آمریکا در خصوص ثبات منطقه، به دلیل ماهیت ارتجاعی اش همانا مسیر بی دنده و ترمز صدور بنیادگرایی و دخالت در کشورهای منطقه را طی خواهد کرد. آنهایی که در طیف نخبگان برای کسب قدرت و تعامل با آمریکا "شکم را صابون زده اند"، قطعاً تا خامنه ای زنده است، به نیات خود دست نخواهند یافت.
ضروری است خاطرنشان شود که در پی دخالتهای رژیم در یمن و تشکیل ائتلاف بزرگ جهان عرب، انجام عملیات "طوفان قاطع" به رهبری عربستان سعودی، نزدیکترین متحد عربی آمریکا، هم رژیم و هم دولت اوباما را غافلگیر کرد. به بیان دیگر حضور فعال کشورهای عربستان، امارات متحده عربی، کویت، اردن و مصر و کشورهای مسلمان پاکستان و ترکیه در شکل گیری این ائتلاف، به صراحت این پیام را به طرفهای مماشاتگر ارسال نمود که تا این رژیم با چنیین ماهیتی در منطقه آشوب می کند، راه حلی جز استفاده از قدرت نظامی در مقابل اهداف جاه طلبانه و هژمونیک آن نیست. این سیاست آمریکا را با چالش جدیدی در منطقه مواجه ساخته است که در دادن امتیاز به رژیم به منظور رفع بحران هسته ای با مخالفت دولتهای متحد خود چون اسرائیل و عربستان سعودی مواجه است. این مشکل اکنون به شکل بارزی در کنگره و سنای آمریکا، خود را در مخالفت با توافق اتمی با رژیم بیان می کند. در این زمینه لازم به یادآوری است که به دنبال ملاقات اوباما با پادشاه عربستان سعودی در آمریکا در تاریخ 5 سپتامبر 2015 و توافق بر پذیرفتن اینکه حکومت ایران تهدید صلح منطقه است و مقابله با این حکومت، طرح شریک ساختن ایران در حل و فصل بحران منطقه با شکست مواجه شد.
اگر چه دوران زمامداری اوباما برای استبداد دینی فرصتی تاریخی تلقی گردید، اما دوران ماه عسل با کاخ سفید و مماشاتگرانی چون جان کری، وزیر خارجه دولت اوباما طولی نخواهد کشید که تبدیل به سراب رژیم خواهد شد. با فضایی که آسمان سیاسی نخبگان رژیم در تهران و واشنگتن را فرا گرفته، آخوندها هیچ شانسی برای توسعه رابطه ندارند. الگوبرداری از مماشات اوباما با کوبا و برقراری روابط دیپلماتیک، در ارتباط با رژیم قرون وسطایی آخوندی، یک خام خیالی و ساده اندیشی بیش نیست.
با هر تحول در مناسبات بین المللی نظام آخوندی، تأثیر بلافصل آن در داخل ایران مشهود خواهد شد. یک فرض خوشبینانه که توسط محافل استعماری و مماشات گرا از طریق وسایل ارتباط جمعی درخارج از کشور تبلیغ می شود، توسعه برقراری روابط دیپلماتیک رژیم با آمریکا است. می نویسند و می گویند که دولت اوباما با پیروی از الگوی کوبا و چین تا قبل از پایان زمامداری اوباما، سفارت آمریکا در تهران را خواهد گشود. بهانه دولت اوباما برای این بازگشایی ظاهراً این است که درپی توافق هسته ای و به دلیل اینکه نماینده آمریکا بایستی در تیم بازرسان مرکز انرژی اتمی ژنو حضور داشته باشد، اگر آمریکا در ایران سفارت نداشته باشد، این امر امکان پذیر نیست. در ورای خوش خیالی و ساده اندیشی، اما در عالم واقعیات، نیاز به توضیح است که آمریکا هرچند مایل به برقراری روابط دیپلماتیک با رژیم باشد، نه از نظر سیاسی و نه فرهنگی و نه استراتژیک تا رژیم استحاله نشود، توسعه روابط عملی نیست. آمریکا ممکن است همانطور که در مورد کوبا انجام داد، درخصوص منافع مطلوب خود، نظیرحقوق بشر، کوتاه بیاید. امّا در مورد منافع عالی اش، با توجه به موقعیت کنگره و سنا و متحدین منطقه ای اش چون اسرائیل و عربستان، نمی تواند چنین کاری بکند. وقتی صحبت از منافع عالی می کنیم، منظور مواضعی است که قبلاً توسط آمریکا به رژیم اعلام شده است. این مواضع عبارتند از:
- دست کشیدن از تحرکات تروریستی و عدم حمایت از حزب الله لبنان و حماس در فلسطین
- به رسمیت شناختن اسرائیل
- عدم حمایت از بشار اسد
- عدم دخالت در عراق، یمن و بحرین
 - تعیین تکلیف سیستمهای موشکهای بالستیک و کشتار جمعی رژیم
- انحلال نیروی تروریستی قدس.
 - دست کشیدن از فعالیت در جهت تولید سلاح هسته ای برای همیشه
کوتاه آمدن خامنه ای در قبال موارد ذکر شده، بازتابی تند و کمرشکن در میان سپاه و بسیج خواهد داشت که کوچکترین پیامد آن، شل شدن پایه های اقتدار ولی فقیه و ترک خوردن دیوار امنیتی نظام است. بهم خوردن تعادل موجب رشد بی ثباتی در زیر ساخت های امنیت داخلی است. فقدان آن راه می برد به فروپاشی رژیم. لذا، نه خامنه ای ظرفیت چنین ریسکی را می پزیرد و نه می تواند متقبل چنین قماری شود. مضافاً اینکه تمام سرمایه گذاری سه دهه گذشته رژیم علیه آمریکا بر باد می رود. ایدئولوژی نظام دچار تشدد می شود. یکی از پایه هایی که استبداد دینی بر آن سوار شده است، یعنی صدور تروریسم ترک خورده و فرو میریزد. در چنین سناریویی دیری نخواهد پایید که دیگر نه از تاک نشانی است و نه از تاک نشان. حسین شریعتمداری که مواضع و اظهار نظر او غالبا بازتاب دهنده غیررسمی دیدگاه های ولی فقیه توصیف می شود، در کیهان حکومتی نوشته: «توافق وین نقطه پایانی بر چالش هسته‌ای 12 ساله نیست، بلکه می‌تواند نقش آتش تهیه‌ای را داشته باشد که حریف با هدف تضعیف پایه‌های قدرت جمهوری اسلامی به صحنه آورده است. این منبع نوشت: رد پای این پروژه پلکانی را که پله آخر آن- به زعم دشمن- براندازی نظام است، در جای جای توافق وین و قطعنامه 2231 به وضوح می‌توان دید.» (12 مرداد 1394)
بی دلیل نیست که خامنه ای در مجمع عمومی مجمع جهانی اهل بيت و اتحاديه ی راديو و تلويزيونهای اسلامی، فرصت را مغتنم شمرده و مواضع خود را در باره نقشه های باند رفسنجانی و روحانی بیان می کند: «به خيال خودشان در اين توافقي كه البته تكليف آن معلوم نيست نه معلوم است اينجا تصويب بشود نه و نه معلوم است آنجا تصويب بشود، نيت انها اين بود كه از اين توافق برای نفوذ در كشور راهی پيدا كنند، ما اين راه را بستيم ما اين راه را بطور قاطع خواهيم بست. نه اجازه نفوذ اقتصادی آمريكا را دركشور خواهيم داد، نه نفوذ سياسی و نه نفوذ فرهنگی، با همه توان ...با اين نفوذ مقابله خواهيم كرد.» (تلويزيون شبكه خبر - رژيم ۲۶/۵/13۹۴)
به علاوه، سیاست های ماجراجویانه رژیم در منطقه، در تمام حوزه ها با شکست مواجه شده است. در عراق با حمایت بی قید و شرط از مالکی، باعث رشد و تقویت جریان داعش شد و به دلیل اوج نارضایتی مردم عراق، مجبور به از دست دادن مالکی گردید. با رفتن حافظِ منافع آخوندها در عراق، رژیم شکست استراتژیکی را متقبل گردید. اضافه بر آن، حمایت از بشار اسد مستبد در سوریه، باعث ایزوله شدن رژیم در خاورمیانه شده است. در سوریه به دلیل ضربات وارده بر ماشین نظامی حزب الله لبنان، موقعیت این جریان تروریستی با بحرانی جدید مواجه شده است. در بحرین و کویت دخالت های تروریستی آخوندها برملا و آشکار شده است. در یمن به همین سیاق، رژیم ایران درگیر جنگی شده است که باتلاق وی در منطقه خلیج فارس ارزیابی می شود. «در بحران کنوني كه موقعيت عينـی انقلابـی و در واقع بحران سرنگونی رژيم را بارز كرده، مؤلفه های داخلی، منطقه ای و جهانی به طور بی سابقه يی درهم تنيده شده انـد. بـه طور قطع می توان گفت ولايت خامنه ای فاقد ظرفيت و توان برای برون رفت از اين بحران اسـت. هـيچ راهکـاری از سـوی ولـی فقيه و دولت روحانی، حتی نوشيدن جام زهر اتمی و در نتيجه آن سازش احتمـالی بيشـتر بـا غـرب، نمـی توانـد حکومـت را از گردابی که در آن افتاده است نجات دهد.» (بیانیه سی و چهارمین سالگرد شورا، مرداد 1394)
مشکل دیگر ملاها عدم توان فرار از بحران ژئوپلتیکی (سوریه، عراق و یمن) است. این بحران به لحاظ اقتصادی می تواند موجب تشدید فشارهای مالی بر روی ملت و تضعیف توان اقتصادی دولت روحانی بشود.
معضل بعدی نظام در فرار از انزوای سیاسی در منطقه است. خصوصاً وقتی رژیم درگیر منازعات داخلی و یا منطقه ای است و بالطبع در چنین وضعیتی فشار زیاد از سوی رقیبان منطقه ای (عربستان سعودی و کشورهای عربی حوزه خلیج فارس) " در حوزه نفت و امنیت منطقه" و فرامنطقه ای (سیاست آمریکا و اسرائیل در خاورمیانه)، وارد می شود، ثبات سیاسی و امنیت و نهایتاً موجودیت نظام را تهدید می کند؛ و چنانچه انزوا به افزایش فوق العاده آنتروپی یا درجه میرایی آن بیانجامد، نهایتاً این پتانسیل را ایجاد خواهد کرد که رژیم را در معرض نابودی قرار دهد.
آنچه بر شمرده شد گوشه ای از موانع تحولات سیاسی بود که ترسیم گردید. امّا کاکل بحث این است که در یک فرض خوشبینانه و از آنجایی که در مثل مناقشه وجود ندارد، فرض شود که باند روحانی – رفسنجانی می تواند موانع سیاسی را دور زده و به تعامل با جهان دست یابد. طبعاً اثرات آنرا در جامعه تحت ستم آخوندی مشاهده خواهیم کرد. در یک جمله، در یک پروسه ای در کوتاه مدت، هزینه فروپاشی نظام تقلیل یافته و سرنگونی محقق می شود.

موانع اقتصادی:
روزنامه "یو.اِس. آ. تودِی" نوشت: توافق هسته ای بین رژیم تهران و قدرت های غربی موج عظیمی از فرصت های سرمایه گذاری جدید در ایران را در اختیار شرکت های خارجی از جمله تولید کنندگان نفت قرار خواهد داد. این روزنامه آمریکایی نوشت با این حال یک عضو سابق گروه مذاکره کننده دولت اوباما هشدار داد انعقاد چنین قراردادهایی به منظور کمک به احیای بخش نفت ایران آن گونه که به نظر می رسد، آسان نخواهد بود. ریچارد نفیو، کارشناس امور ایران و تحریم ها از مرکز سیاست انرژی جهانی دانشگاه کلمبیا معتقد است کاغذبازی های اداری در ایران (بوکراسی دولتی) و نگرانی در مورد احتمال برگشت تحریم های این کشور مانع از سرمایه گذاری های بزرگ در دو سال آینده در ایران خواهد شد (18 مرداد 1394). مارک فیزپاتریک، رئیس برنامه خلع سلاح در انستیتو آموزش استرتژیک بین الملل (آی.آی.اس.اس)، هشدار می دهد که خیلی از کمپانیهای غربی ابا دارند که در کوتاه مدت در ایران سرمایه گذاری کنند. به دلیل اینکه این تهدید وجود دارد که سازمان ملل موانعی ایجاد کند (ماهنامه خلیج، اوت 2015). در جلسه استماع کمیته بانکی در سنا در آمریکا به تاریخ 5 اوت 2015، آدام زوبین معاون خزانه داری در دولت اوباما، اظهار نمود که «توسعه نفتی ایران فقط برای بازگشت به دوران قبل از تحریم ها، نیازمند 200 میلیارد دلار سرمایه گذاری است. در واقع هفت سال طول می کشد تا صنعت نفت به شکل ما قبل از تحریم ها برسد. اقتصاد بیمار ایران نیازمند 500 میلیارد دلار است و با لغو تحریم ها فقط 50 میلیارد کسب خواهد کرد. داده های دیگر حاکی از آن است که از زمان اعلام توافق هسته‌ای میان ایران و قدرت‌های جهانی ارقام مختلفی از ۲۰ تا ۱۸۰ میلیارد دلار به عنوان دارایی‌های مسدود شده ایران در خارج از کشور مطرح شده است. به تازگی گزارش‌هایی منتشر شده که در آن رقم قطعی منابعی که ایران می‌تواند بلافاصله پس از رفع تحریم‌ها به دست آورد، ۲۹ میلیارد دلار است. یکی از این گزارش‌ها از سوی بانک جهانی منتشر شده و در آن رقم کل دارایی‌های مسدود شده ایران در خارج از کشور ۱۰۷ میلیارد دلار برآورد و گفته شده از این میزان، ۲۹ میلیارد دلار بلافاصله آزاد می‌شود و در اختیار ایران قرار می‌گیرد. مجله اقتصادی فوربس هم مطلبی از یکی از نشریات آکادمیک به نام "کانورسیشن" را بازنشر کرده که در آن میزان پولی که ایران می‌تواند بلافاصله پس از رفع تحریم‌ها به دست آورد، همان ۲۹ میلیارد دلار اعلام شده است. در این مطلب تحقیقی، رقم کل دارایی‌های مسدود شده ایران بیش از ۱۰۱ میلیارد دلار تخمین زده شده است. بانک جهانی در گزارش خود در همین حال هشدار می‌دهد که حتی استفاده نامناسب از همان ۲۹ میلیارد دلار منابعی که بلافاصله در اختیار ایران قرار می‌گیرد، می تواند برای اقتصاد ایران اثرات مخربی داشته باشد. درعین حال باید در نظر گرفت که کاهش بهای نفت در هفته‌های اخیر به رقم زیر 40 دلار برای هر بشکه که نازل‌ترین بهای این محصول طی شش سال گذشته است، مسلما روی میزان نفتی که ایران به بازار بین‌المللی صادر خواهد کرد، تاثیر خواهد داشت. در حالیکه بنا به گزارش صندوق بین المللی پول (آی. ام.اف) رژیم برای حل و فصل نیاز مالی احتیاج به درآمد ناشی از فروش نفت به بشکه ای یک صد دلار است (سی.ان.ان، 23 اوت 2015). "روزگار پسا تحریم و میزان مسئولیت پذیری دولت"، سرمقاله روزنامه مردم سالار است که به قلم مهدی مال میرمی نویسد: «در اینکه درآمد کشور با لغو تحریم ها افزوده خواهد شد و شمار اشغال زایی به ویژه در حوزه های نفتی و گاز بالاترخواهد رفت، سرسوزنی تردید و تزلزل روانیست با این همه اما این پیامدها نه آن اندازه است که بتواند رونقی به بنگاه های اقتصادی کشور بدهد و کمک درخوری به بالا بردن روحیه تولید کنندگان، شکستن آمارهای کلان فساد اقتصادی و نظایر این ها برساند. چرا که هنوز مشکلات دیرینه سال اقتصاد ما همچون: ناروشنی حوزه اقتصادی، بنگاه های مالی غیر پاسخگو و رانت خواری و کلاهبرداری های کلان اقتصادی به قوت خود باقی اند» (اطلاعات بین الملل 23 مرداد 1394). "از منطقه مین گذاری شده عبور کردیم" عنوان سرمقاله روزنامه تعادل است به قلم محمد صادق جنان صفت سردبی این روزنامه: «واقعیت های پس از مصالحه بزرگ ایران و گروه کشورهای 1+5 در حوزه کسب و کار و اقتصاد کلان هرروز آشکارتر می شود. یکی از این واقعیت های غیر قابل انکار این بود که مصالحه بزرگ عصای جادویی نیست که آن را بر جسم و تن اشیا بزنیم و آنها تبدیل به طلا شوند. ... واقعیت دیگر این بود که شرکت های خارجی و نمایندگان و مدیران آنها با همان اشتیاقی که در حرف نشان می دادند به فاز عملیاتی نمی رسند و برای هرگامی که بر می دارند حساب و کتاب خواهند کرد. اکنون معلوم شده است که از میان غول های نفتی مطرح دنیا به ویژه اروپایی ها هیچ کدام کمتر از پایان امسال به مرحله ورود به عملیات نهایی نخواهند رسید. صنعت لوازم خانگی، صنعت نساجی، صنعت صنایع غذایی و ... نیز امیدی به جذب سرمایه خارجی در کوتاه مدت نخواهد داشت.»(اطلاعات بین الملل 23 مرداد 1394). عبدالرضا مصری، نماینده مجلس شورای اسلامی از کرمانشاه امروز به گوشه ای از وضعیت فاجعه ‌بار اقتصادی و اجتماعی در جمهوری اسلامی اذعان کرد و گفت:
«چرا توجه به نظامها و سیستمهای اقتصادی نداریم؟ به‌عنوان مثال نظام بانکداری ما تا حالا چه مشکلی رو از کشور حل کرده به غیر از این‌که مشکلی بر مشکلات ما افزوده. نظام بانکداری ما در خدمت قدرتهای سیاسی قرار گرفته، نظام بانکداری ما در اختیار دلالی و واسطه ‌گری قرار گرفته، اصلا تعریف نشده برای منافع ملی و منافع مردم.»(ایران پرس- 25 مرداد 1394). به علاوه یک کارشناس ارشد بانک جهانی گفته: هزینه فرار مغزها از ایران (۱۵۰ هزار متخصص) سالانه معادل ۲ برابر درآمد نفتی این کشور است. به گزارش تسنیم، این کارشناس ارشد در گزارشی در باره ایران گفته است: «صاحبان کسب و کار برای استخدام کارکنانی ماهر با سختی مواجه اند. سالانه ٢٠ درصد از هزینه های اجتماعی در این کشور در بخش آموزش هزینه می شود به عبارتی بیش از یک دهه است که ایران به طور میانگین ٤.٥ درصد تولید ناخالص داخلی اش را در این بخش هزینه کرده است. این در حالی است که سالانه ١٥٠ هزار متخصص از ایران مهاجرت می کنند و این امر هزینه ای دو برابر (بر اساس برخی برآورد ها) از آنچه از فروش نفت حاصل می کند را بر دوش کشور می گذارد».
دکتر نیلی مشاور ارشد روحانی در سخنرانی خود در نشست هیأت نمایندگان اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران ارائه داد، هفت تنگنا در دستیابی به رشد اقتصادی را چنین برشمرد:
1- بحران ارزی
2- کاهش قیمت نفت
3- تنگنای مالی در بانک ها و تنظیم بودجه کشور.
4- کمبود و ضعف سرمایه گذاری.
5- تورم دو رقمی.
6- کمبود تقاضای داخلی.
7- روند نزولی اعتبار دولت.
مشاور روحانی فراموش کرد موارد مهم دیگری را از جمله "فساد مالی"، "رکود فاجعه بار تولید داخلی"، "رشد بی رویه بیکاری" و "بحرانهای اجتمایی" را اضافه نماید.
صادق زیبا کلام در مقاله ای بنام " نقطه عطف تاریخی" در روزنامه حکومتی شرق 24 تیر 1394 می نویسد: «بسیاری می گویند که اهمیت 23 تیر در تغییر و تحولات عمیق اقتصادی است که در جامعه ایران رقم خواهد خورد. رفع تحریم ها و عادی شدن روابط اقتصادی با دنیا را بسیاری، از جمله شماری از مسئولان دولت یازدهم، به عنوان برجسته ترین نقطه عطف توافق هسته ای بر خواهند شمرد. این درست است که تحریم ها محدودیت ها و معضلات زیادی برای اقتصاد ایران ایجاد کرده بود. امّا با وجود گشایش اقتصادی ای که توافق به بار خواهد آورد، " تحول اقتصادی"، آن نقطه عطف تاریخی که توافق هسته ای به همراه می آورد، نخواهد آورد. اقتصاد ما یک اقتصاد نا کار آمد دولتی است که تحریم ها، وضع آنرا حادتر کرده بود. برداشته شدن تحریم ها خود به خود نه اقتصاد ما را کارآمدتر خواهد کرد و نه لزوماً از فساد خواهد کاست. نسخه بهبود اقتصاد ما رفتن به دنبال مسیری است که در سه، چهار دهه گذشته، بسیاری از کشورهای مشابه ما پیمودند و از اقتصاد های موفق صنعتی تبدیل شدند. داروی شفا بخش اقتصاد ما، برداشته شدن تحریم ها نیست، بلکه پای گذاردن در مسیری است که برزیل، آرژانتین، ترکیه، هند، مالزی، مناطق آزاد چین و دیگران پای گذاردند؛ یعنی رفتن به دنبال الگوی توسعه اقتصادی بازار آزاد آدام اسمیت. توافق هسته ای لزوماً توسعه سیاسی و بازشدن جامعه مدنی چشمگیری را هم به دنبال نخواهد آورد. اگر توافق هسته ای نه در اقتصاد ما شق القمری خواهد کرد، نه در مناسبات سیاسی و اجتماعی مان، پس اهمیت آن در کجاست که معتقدیم 23 تیر 94 بدل به یکی از نقاط عطف تاریخی انقلاب اسلامی ایران خواهد شد؟ توافق هسته ای در حقیقت نقطه عطفی خواهد بود از جهت التیام بخشی و بازگرداندن پراگماتیسم نگاه آشتی جویانه به جهان در عرصه سیاست خارجی ایران اسلامی.»
زیبا کلام به وضوح هر تحول اقتصادی و سیاسی در دولت روحانی را به صراحت رد می کند. وی تلاش دارد تا تفهیم کند که واقعیت موجود در صحنه گویای این حقیقت درد آور است که بعد از رفع تحریم ها، دل بستن به بهبود معیشت مردم ایران یک سراب است و تنها برگ رژیم در مانورهای دوران پسا توافق، تمرکز بر سیاست تعامل با جهان می باشد. به عبارتی سیاست فرار به جلو. زیبا کلام ظاهرا فراموش کرده است که پاشنه آشیل رژیم ایدئولوژیک – دینی ولایت فقیه، همین تعامل با جهان است. رژیم ولایت اگر ظرفیت الگو برداری از برزیل، هند و ترکیه را داشت که در این منجلاب فعلی نبود! وجه مشترک کشورهایی که به سمت تئوری توسعه اقتصاد بازار روی آوردند، سکولاریزم بوده است. این رژیم ولایت فقها از چنین ظرفیتی برخوردار نیست. ریشه ی معضل اقتصادی ایران قبل از هر چیزی سیاسی است. راه حل نیز، خلع ید از رژیم در تمامیت آن است. نه الگوی چین و نه کوبا در ایران تحت اسارت آخوندی قابل پیاده کردن نیست. رژیمی که قوانین اجتماعی، سیاسی و تجاری آن بایستی از فیلتر آخوند ها عبور کرده و صافی شود را ظرفیت برقراری بازار آزاد و اصلاحات و رشد و تعالی در جامعه را ندارد و محکوم به شکست است.
دینامیزم تحولات جاری و نوشیدن جام زهر این فرصت تاریخی را به مردم ایران می دهد تا با حضور فعالشان در صحنه سیاسی ایران، مطالبات خود را در غالب مسائل صنفی مطرح سازند. بطور قطع تجمع مطالبات مردم، راه به خواسته واقعی تر که سیاسی است می برد.
«در زمانی که ارزش ها و باورهای حکمرانان و مردم یک جامعه با هم همخوانی نداشته باشد، هیچ پایه و مبنایی در اختیار نیست تا به کمک آن بتوان برای توجیه سازی هایی که در مورد قواعد قدرت صورت می گیرد، خریداری پیدا کرد. به همین دلیل است که حکومت ها تلاش می کنند تا ارزش هایی که به حاکمان حق حکمرانی می دهد، تداوم یابد و از راه جامعه پذیرشدن افراد، ارزش ها منتقل شده و در نسل های بعدی نیز نهادینه شود. جامعه پذیری سیاسی، موجب انتقال فرهنگ سیاسی به ملت می شود و این راهی است برای انتقال اندیشه ها و باورهای سیاسی یک نسل به نسل بعد که به آن فرایند انتقال فرهنگ نیز اطلاق می شود (آلموند، 1376، ص 59). از دست رفتن اعتبار منبع اقتدارآمیز که توجیه کننده حقانیت و منشأ حاکمیت است، از طریق کم رنگ شدن یا تغییر باورها و ارزش هایی که از آن منبع اقتدارآمیز حمایت و پشتیبانی می کنند، روی می دهد. حکومتی که در جامعه پذیری مردم خود موفق نباشد و نتواند ارزش ها و باورهای بنیادین را به جامعه القاء کند، دچار معضلاتی می شود. به نوعی هرگونه تحول در باورها می تواند به تحول در مشروعیت منجر شود) فوزی، 1383، ص 176). می دانیم که از هر جامعه ای به جامعه دیگر، ارزش های متفاوتی وجود دارند. اگر ابراز رضایت عمومی به مشروعیت صاحبان قدرت کمک می کند، در این صورت به همان ترتیب، کناره گیری یا خودداری از اظهار رضایت، سبب افول و کاهش مشروعیت خواهد شد». ("عناصر مشروعیت یابی در نظام های سیاسی و مردم سالاری دینی"، فرهاد کرامت، فصلنامه راهبرد / سال بیست و سوم / شماره 72، پاییز 1393). بدین ترتیب نظامی که تهی از مفاهیم دمکراسی باشد، قطعاً ماندگاری خود را با توسل به سرکوب و اختناق تأمین می کند. بی شک نگرانی دلواپسان و یاران ولایت از چشم انداز تحولات ناشی از جام زهر ولی فقیه را می توان در هشدار آنها به روحانی مشاهده نمود. روحانی در سخنان خود، بحران هسته ای را پایان یافته دانست و حتی گفت: «توافق هسته ‌ای راهی برای حل بحران‌های منطقه‌ ای است»؛ اما حسین شریعتمداری که مواضع و اظهار نظرهای او غالبا بازتاب دهنده غیررسمی دیدگاه های ولی فقیه توصیف می شود، در کیهان حکومتی نوشته: «توافق وین نقطه پایانی بر چالش هسته‌ای 12 ساله نیست، بلکه می‌تواند نقش آتش تهیه‌ای را داشته باشد که حریف با هدف تضعیف پایه‌های قدرت جمهوری اسلامی به صحنه آورده است». این منبع همچنین نوشت: «رد پای این پروژه پلکانی را که پله آخر آن- به زعم دشمن- براندازی نظام است، در جای جای توافق وین و قطعنامه 2231 به وضوح می‌توان دید» (12 مرداد 1394). به باور نگارنده، به وضوح اینطور تبیین می شود که در پی جام زهر خوران ول فقیه، منطقه خاورمیانه به سرعت در حال تحول است و واین تغییرات میتواند به تغییراتی در ژئوپولتیک منطقه خاورمیانه راه ببرد. امّا در روند این تحولات، قطعاً استبداد دینی بازنده بزرگ خواهد بود. قلب مسئله نیز در این است.
عقده گشایی علیه جنبش در وحشت از فروپاشی:
در پی خوردن جام زهر، به یکباره شاهد موجی از حملات لفظی و جنگ روانی رژیم علیه مقاومت سازمان یافته هستیم. این تهاجم سیاسی که ارکستروار ابتدا از طریق بخش فارسی بی بی سی شروع شد و توسط عناصر وابسته به نظام خارجه نشین ادامه یافت و در تکامل این سلسله اتهامات بی پایه، رئیس جمهور ارتجاع وارد صحنه شد و اتهامات دیگری علیه مقاومت وارد نمود. آخوند روحانی 9 شهريور 1394 در يك فراكني مضحک با سرهم كردن مجموعه يي از اكاذيب، جنايتهاي ضد بشري اين رژيم را به مجاهدين و مخالفان نظام ولايت فقيه نسبت داد. او اين سخنان را در جلسه يي كه از سوي بنياد موسوم به «هابيليان»، از شعب وزارت اطلاعات رژيم، كه با شركت شماري از بازجويان و شكنجه گران وزارت اطلاعات و مزدوران ايراني و جيره خوران خارجي آن برگزار شده بود، بيان كرد.
او در سخنان 9 شهريور در يك سری اتهامات لورفته و سخیف مجاهدين و مخالفان را از جمله به كشتن «مغازه دار معمولي»، «كندن پوست بدن مأمور انتظامي و امنيتي» و «هدايت هواپيماهاي عراقي براي بمباران مراكز جمعيت» متهم كرد.
حال سوال این است که هدف رژیم از این جنگ روانی چیست؟
در یک کلام، سخنان روحانی وحشت روز افزون او از استقبال گسترده اجتماعی از مقاومت ايران و اعتبار فزاينده بين المللی آن را نشان می دهد. چرا که با توجه به موانع سیاسی و اقتصادی که قبلاً بر شمرده شد، اکنون بحران نوشیدن جام زهر برای رژیم تبعات سنگینی را همراه خواهد داشت که در نهایت موجب بهم خوردن تعادل نظام خواهد شد. لذا از دید نخبگان نظام، طبیعی است که مقابله با تهدید اصلی خود؛ یعنی مقاومت سازمانیافته را در دستور کار گذاشته و برای خنثی سازی آن اقداماتی را منظور دارند. بر این سیاق می توان حدس زد که اقدامات پیش گیرانه رژیم به منظور ممانعت از وصل موج نارضایتی در داخل ایران به نیروی برانداز و تنها آلترناتیو تئوکراتیک دینی، ادامه یابد. سخنرانی روحانی پرده از واقعیت مهمی برداشت. این رژیم هر گاه احساس کند که در لبه پرتگاه قرار گرفته، با استفاده از تمام اهرمهای خود علیه جنبش آزادی بخش وارد شده تا مانع فروپاشی نظام شود. تاکتیک فرار به جلو که همواره یقه قربانی را گرفته و از جلاد تبری جسته، از خصوصیات ذاتی نظام های مستبد است که الیگارشی دینی حاکم بر ایران، سرآمد این نظام هاست. طنز روزگار این که رژیمی که بیش از پنجاه بار به دلیل نقض حقوق شهروندان ایران در مجمع ملل متحد محکوم شده است و از ترس برملا شدن جنایاتش از ورود نماینده ویژه سازمان ملل خود داری می کند، رژیمی که از زمان زمامداری روحانی بیش از دو هزار نفر در ایران اعدام کرده است، رژیمی که به دلیل جنایاتش در کشور همسایه عراق باعث طغیان توده ها علیه حضورش در عراق شده که هنوز نیز ادامه دارد، رژیمی که توسط دولت آمریکا به عنوان پدر خوانده تروریسم دولتی معرفی شده و مهمترین تهدید صلح و امنیت منطقه محسوب می شود، با این گونه مظلوم نمایی تلاش دارد دست خود را از جنایت علیه بشریت پاک نشان بدهد. به زعم نگارنده، در صحنه سیاسی ایران و منطقه، نظام ولایت فقیه تا به شدت از مقاومت سازمان یافته هراس دارد و بقاء خویش را در نابودی این جنبش می داند. لذا برای خنثی سازی این تهدید اصلی خود از هیچ توطئه ای فروگذارنیست. در این راستا با اتخاذ سیاستهای ذیل نیات شوم خود را به اجرا می گذارد:
1- زمینه سازی در جهت انجام کارهای تروریستی علیه مقاومت که شامل:
الف: جو سازی و سخن پراکنی در محافل داخل و خارج کشور به منظور تخریب چهره مقاومت و مسئول آن آقای رجوی.
ب: با ایجاد فضای مسموم علیه مقاومت، به تروریستهایش در عراق جهت ضربه به نیروهای مقاومت در زندان لیبرتی چراغ سبز می دهد.
ج: با ایجاد فضای مسموم علیه مقاومت، در یک جنگ روانی تلاش دارد تا با استفاده از مزدوران خارجه نشینش، در تخریب چهره مقاومت سود جوید تا مسیر تحرکات تروریستی در خارج نیز هموار شود و در صورت امکان به تحرکات تروریستی در اروپا، بخصوص در فرانسه متوصل شود.
د: به موازات آن تلاش دارد مانع وصل هموطنان خارج از ایران به مقاومت شود.
2- در اروپا و آمریکا از طریق لابی هایش بار دیگر بخت خود را آزموده و تلاش کند تا با تخریب چهره مقاومت، مانع تحرکات مقاومت شود. روحانی در سخنرانی 9 شهريور 1394 تصریح می کند «چطور می توانیم قبول کنیم کشورهایی مثل آمریکا یا برخی کشورهای اروپایی مدعی مبارزه با تروریسم باشند اما ترورسیت های معروفی که هزاران بیگناه را در داخل کشور ما به شهادت رسانده اند، آزادانه در کشور آن ها فعالیت های به ظاهر سیاسی تبلیغاتی و در باطن حتی امروز هم فعالیت تروریستی انجام دهند و حتی به پرونده های و مطالبات حقوقی جمهوری اسلامی ایران و دستگاه قضایی ایران بی اعتنا باشند.» (اطلاعات بین الملل 10 شهریور 1394). این همان فریاد آی دزد، آی دزد است که روحانی با پررویی تمام سرداده است.
3- موضع گیری رسمی روحانی، گویای این واقعیت است که در ورای هر تضادی که میان نخبگان نظام برای کسب قدرت بیشتر وجود دارد، یک چیز خود نمایی می کند. آنهم وجه مشترک باندهای مختلف نظام آخوندی در خواست سرکوب مقاومت سازمان یافته است. به عبارتی تا آنجایی که به منافع نظام ولایت فقیه برمی گردد، تهدید اصلی نظام، شورای ملی مقاومت و نیروی محوری آن سازمان مجاهدین خلق ایران است و به منظور دفع خطر فروپاشی، تردیدی در برداشتن نقاب مدره نمایی از چهره خود راه نمی دهد.
4- ممکن است روحانی و شرکاء به حمایت سیاست مماشات دولت اوباما چشم دوخته باشد و یا در مذاکرات طولانی با دولت آمریکا، قول و قرارهایی دریافت کرده باشد، یا به پشتوانه دلارهای نفتی و لابی های استعماربخواهد به خراب کردن چهره مقاومت و توطئه علیه جنبش مقاومت سازمانیافته ادامه دهد؛ اما خانم رجوی رئیس جمهور برگزیده مقاومت، در 16 مرداد 1390 در جمع یاران مقاومت اظهار می دارد: «بيچاره آنها كه می خواهند مهم‌ترين و بزرگترين سرمايۀ آزادی را ناديده بگيرند و به خيال خود منهدم كنند. به آنها می‌گوييم بخت خود را بيازماييد. قبلاً هم خمينی و بهشتی و لاجوردی و خامنه‌ای آزمايش كرده‌اند و جز لعنت تاريخ و نفرين مردم ايران به دست نياورده‌اند. ما سخنان‌ مسعود را به آنها يادآوری ميكنيم كه اوائل امسال گفت: «بيچارگان سی سال است خواب متلاشی كردن و انحلال و نابودی مجاهدين را مي‌بينند. مجاهدين اما هر چه بيشتر، در طريق صدق و فدا گام برمي‌دارند. قيمت آزادي خلق‌مان را هرچه باشد، بايد بدهيم، داده‌ايم و خواهيم داد»؛ و حالا ببينيد كه چگونه هر روز برخلاف خواسته دشمنانتان شما زياد و زيادتر مي شويد.». به علاوه در بیانیه سی و چارمین سالگرد شورا، مرداد 1394 آمده است: «اعدامهای بی شمار و جمعی كه در دورۀ دو سالۀ دولت «ميانه رو و معتدل» حسن روحانی، ابعادی فراتر از دولت بی دنده و ترمز احمدی نژادی پيدا كرد، اعمال مجازاتهای ضد انسانی نظير دست و پا بريدن و چشم در آوردن، سرکوب و حشيانه زنان با جناياتی نظير اسيد پاشی، دستگيريها و ضرب و شتم جوانان، سركوب حركتهای اعتراضی در سراسر کشور و فهرست ديگری از انواع جنايت و نقض حقوق بشر، کليد مشترک خامنه ای -روحانی براي باز کردن قفل بحران عميقی است که تاج و تخت لرزان رژيم ولايت فقيه را به سقوط نزديک تر کرده است».
 مقاومتی که توانسته است بیش از سه دهه توطئه و دسیسه های ارتجاع و امدادهای غیبی استعمار را خنثی سازد، از چنان وزن و اعتباری بین المللی برخوردار است که بیدی نیست که با این بادها بلرزد. رژیمی که تا فرق سر غرق در بحرانهای داخلی و ایزولاسیون منطقه ای است، این گونه تهاجمات بیمارگونه آخوندی قادر نیست از فرجامی که در انتظارش است نجات بخشد.

۱۳۹۴ شهریور ۱۰, سه‌شنبه

منشور وارسته: تأملی بر استراتژی «حفظ بقا» در تله اتمی (2)

مبحث دوّم- تاکتیک حفظ نظام در تله اتمی
ثبات و امنیت ملی، بنیادی‌ترین نیاز هر جامعه و مهم‌ترین عامل دوام وضعیت اجتماعی در هر نظامی است. امنیت ملی، ثبات سیاسی و اقتصادی را شامل می‌شود و زیرساخت امنیت داخلی است که در فقدان آن ثبات اجتماعی را نبایستی انتظار داشت. لذا درک صحیح از محیط امنیتی، بیشترین تأثیر را در شکل‌دهی سیاست‌های ملی هر دولت دارد. علاوه بر آن، واژه امنیتی کردن یعنی یک موضوع از سطح سیاسی یا غیرسیاسی به سطح امنیتی ارتقاء می‌یابد و با استناد به تهدیدآمیز بودن آن، انجام اقدامات فوری و استثنایی برای مدیریت آن در دستور کار قرار می‌گیرد. بر این سیاق، در پی افشاء سایت‌های مخفی رژیم توسط مقاومت ایران، امنیتی شدن رژیم از دید غرب وارد فاز جدیدی می‌شود. «در سال‌های اخیر آمریکا از گفتمان هسته‌ای برای امنیتی کردن برنامه هسته‌ای ایران بیش از سه گفتمان دیگر سود برده است. البته گفتمان‌های امنیتی ساز دیگر نیز در ارتباط با و یا همراه با گفتمان هسته‌ای برای امنیتی کردن ایران مورداستفاده قرار گرفتند. مهم‌تر آنکه آمریکا با بهره‌گیری از دو گفتمان هسته‌ای و تروریسم به‌صورت تلفیقی، در امنیتی کردن جمهوری اسلامی ایران تا حدود بسیار زیادی موفق بوده است. انتقال پرونده هسته‌ای ایران از آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به شورای امنیت سازمان ملل و صدور چندین قطعنامه ایران در این زمینه، حکایت از امنیتی شدن پرونده مذکور دارد؛ موضوعی که خود باعث امنیتی شدن جمهوری اسلامی ایران در نظام بین‌المللی شده است.» (1) (سید جلال دهقانی فیروزآبادی - معاونت سیاسی ـ حقوقی مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی).
 با عنایت به شرایط بحرانی که رژیم در پی تحریم‌های بین‌المللی با آن مواجه شد، برای رژیم یک انتخاب بیشتر نمانده بود؛ تلاش برای خارج کردن نظام از یک موضوع فوری در دستور کار امنیت به یک موضوع عادی در کار سیاست یا به عبارتی، غیرامنیتی کردن رژیم استبداد دینی. وقوف رژیم به شرایط حساس ناشی از تحریم‌ها و ترس از غلیان توده‌های تحت اسارت، سبب اتخاذ رویکرد منفعت محور در سیاست خارجی شد. نمود عینی این امر اعلام غیرمترقبه خامنه‌ای برای ”نرمش قهرمانانه“ بود که راه را برای جام زهری دیگر گشود.
برای روشن شدن ذهن، کمی به عقب‌رفته و به سرفصلی اشاره‌کنیم که موجب روی کار آمدن شیخ حسن فریدون روحانی، شد. به باور نگارنده، در پی روی کار آمدن بَرَک حسین اوباما، در مقام ریاست جمهوری آمریکا و ابراز تمایل به مماشات و نزدیک شدن با دیکتاتوری مذهبی در ایران، موجی از شادی فضای نخبگان نزدیک به بیت رفسنجانی را در برگرفت. در پی قیام مردم ایران و انزجار جامعه بین‌المللی از سرکوب مردم به دستور خامنه‌ای و منزوی شدن رژیم، وضعیت نظام در نقطه عطف قرار گرفت. رژیم مجبور شد با تجربه‌ای که از زمان خاتمی کسب کرده بود، در روند قضایا که بحران‌ساز بود، تجدیدنظر کند. به این معنی که در پی ترور سران حزب دمکرات در رستوران میکونوس در آلمان که منجر به اعتراض اتحادیه اروپا شد و متعاقباً نیز سفرای اروپایی از تهران فراخوانده شدند، به‌یک‌باره رژیم با ایزولاسیون بین‌المللی مواجه شد. به‌منظور خنثی کردن بار تهدید این تحول، پیروزی خاتمی در انتخابات فرمایشی ریاست جمهوری و فریب جامعه جهانی، با شعار گفتگوی تمدن‌ها و تشنج‌زدایی، سرفصلی بود که توانست برای رژیم درمانده زمان ذخیره کند.
انزوای سیاسی، خصوصاً وقتی‌که دولتی درگیر تضادهای داخلی و منازعات بین‌المللی است و بالطبع در چنین سناریویی فشار زیادی از سوی طرف متخاصم یا منطقه‌ای و فرا منطقه‌ای وارد می‌شود، موجودیت نظام را تهدید می‌کند. چنانچه انزوا افزایش‌یافته و به درجه میرایی آن بیانجامد، نهایتاً ممکن است رژیم سیاسی و یا موجودیت کل نظام در معرض نابودی قرار گیرد.
بااین‌وجود، قابل‌ذکر است که وقتی دولتی درگیر اختلافات و منازعات بین‌المللی است، برای دستیابی به خواسته‌ها و مقاصد خود، تلاش بر بسیج تمام نیروهای ملت، می‌کند.
اکنون نیز شش سال پس از قیام مردم در 1388 و به دنبال بحران اتمی، انتخاب روحانی به‌منظور حل بحران تحریم‌های اقتصادی غرب یک سرفصل جدیدی محسوب گردید. با این تفاوت جدی که بحران هسته‌ای با حیات و بودونبود نظام ولایت‌فقیه گره‌خورده است. تحمیل شدن عنصری چون روحانی به ولی‌فقیه توسط باند رفسنجانی- خاتمی نیز از این منظر قابل تبیین است. برای متقاعد ساختن خامنه‌ای، روحانی و شرکا فرصت تاریخی حضور اوباما در کاخ سفید را مطرح می‌سازند. استدلال بر این پایه بود که اوباما به لحاظ ایدئولوژیک متعلق به مکتب نئورئالیستهای غرب است که عمیقاً عقیده دارد که با رژیم ولایت‌فقیه می‌توان و باید از در مماشات و تعامل وارد شد تا بتوان بر خلع سلاح اتمی رژیم دست‌یافت. به عبارتی از دید نخبگان رژیم، می‌توان در صورت معامله با آمریکا از اوباما امتیاز استراتژیک کسب کرد. فریدون مجلسی، از کارشناسان رژیم، در روزنامه حکومتی آرمان 24 تیر 1394، می‌نویسد: «باید اذعان داشت که برای ایران هم موقعیتی به وجود آمده تا مادامی‌که در آمریکا دولتی از حزب دمکرات بر سرکار است توافق را نهایی کند. اوباما از ابتدا تعهداتی داده و روی پرونده هسته‌ای ایران سرمایه‌گذاری کرده است.»
یکی از مبناهای فقدان نگرش راهبردی در غرب در رابطه با رژیم این است که غرب تصویری از رژیم دارد که به آرایش نیروهای رژیم به دو کمپ اصلاح‌طلب و تندرو مربوط می‌شود. در حقیقت، رسیدن به توافق با رژیم در رأس سیاست خارجی آمریکا (باهدف خلعید از برنامه هسته‌ای رژیم در الویت سیاست خارجی) و اوباما منظور گردید. با عنایت به دکترین نئورئالیستها، اوباما در قیام مردم ایران در سال 1388 چشم خود را بست و بی‌اعتنا از آن گذشت. همین امر رژیم را ترغیب نمود تا از فرصت به‌دست‌آمده استفاده مقطعی نماید. با توجه به این‌که نئورئالیستها در خصوص منافع مطلوب (حقوق بشر- و عدم دخالت در مسائل داخلی رژیم)، کوتاه آمده و در مورد منافع عالی (هسته‌ای شدن رژیم و سیاست گسترش سلاح‌های کشتارجمعی)، کوتاه نمی‌آیند، پتانسیل توافق با رژیم، بالا ارزیابی گردید. روی کار آمدن روحانی و اعلام «نرمش قهرمانانه» توسط خامنه‌ای محصول این سیاست می‌باشد. در مهندسی جدید رژیم، با توجه به ضعف دولت اوباما و فهم درست از تز نئورئالیستهای حاکم در کاخ سفید، استراتژی حفظ عمود خیمه نظام با تحلیل مشخص از شرایط مشخص تدوین گردید. بر این مبنی که به تعویق انداختن روند سرنگونی و احاطه بر بحران‌های فزاینده داخلی و بین‌المللی ناشی از افشاگری‌های مقاومت ایران، در صورت رسیدن به توافق با غرب یک پیروزی تلقی می‌گردد. تاکتیک نظام ولایت بر دوپایه شکل گرفت:
الف: چانه‌زنی به‌منظور کسب حداکثر امتیاز و توسعه صنعت غنی‌سازی هسته‌ای.
ب: و در صورت تحمیل و پذیرش جام زهر، تلاش جهت کسب امتیاز منطقه‌ای در راستای حفظ عقبه نظام (راه‌حل جایگزین). با درک این واقعیت که کشور ایران به لحاظ ژئوپولیتک در منطقه از موقعیت استثنایی برخوردار است، شناخت و تحلیل و تبیین سیاست‌های داخلی و خارجی‌اش به‌طور مجرد و بدون ارتباط با مسائل منطقه، کاری ناقص و ای‌بسا اشتباه است. این حقیقت علمی موجب شده است تا رژیم با استفاده از موقعیت استراتژیک ایران و با عنایت به تئوری «ارتباط»، نیّات خود را در مذاکرات بین‌المللی دنبال کند. نظریه «ارتباط - Linkage» (روشی است که در روند مذاکره یک‌طرف تلاش دارد تا با تحت تأثیر قرار دادن طرف مقابل، خط خودش را پیش ببرد) به‌طور مؤثر می‌تواند رابطه بین یک مذاکره و محیط مربوط به آن را توضیح دهد. (2)
 با عنایت به شکست رژیم در چانه‌زنی و عبور از خط قرمزهای ترسیم‌شده توسط خامنه‌ای و با توجه به پتانسیل جوشان نارضایتی مردم از رژیم، حکومت ایران به‌منظور سرپوش گذاشتن بر شکست استراتژی‌اش و تشویق و قوت قلب دادن به دلواپسان و نیروهای سرکوبگرش، بر غلظت مرحله دوم تاکتیک جام زهر تحمیلی (راه‌حل جایگزین فرار به جلو)، با شتاب زیاد پافشاری و تبلیغ نمود. به‌موازات آن گفته می‌شود که در مذاکرات محرمانه جواد ظریف و جان کری، قول همکاری با ایران در تحولات منطقه، بخصوص در عراق و آینده سوریه از طرف اوباما داده‌شده است. اگرچه در سال‌های اخیر، فعالان لابی مماشات با رژیم در آمریکا و متحدین اروپایی‌اش و سیاستمداران حامی تز سازش با آخوندها، کوشیدند ذهنیت عمومی در کشورهای خود برای برنامه‌های طراحی‌شده در فردای توافق با ایران را آماده سازند، ولی به دلیل بافت سیاسی-ایدئولوژیک حاکم بر ایران، همواره با مانع جدی برای تغییر در روابط ایران و آمریکا مواجه شده‌اند.
تجربه نشان داده است که نظام‌های اقتدارگرا، برای حفظ ثبات و ابقای قدرت خود، نیازمند توجه بیشتری به واکنش‌های افکار عمومی در خصوص تصمیمات خود در مسائل خارجی هستند. درواقع از سیاست خارجی برای ساختن هویت ملی، فرافکنی و سرپوش بر مشکلات داخلی و نمایش قدرت رهبری خود بهره‌برداری می‌نمایند. از این منظر، گفتمان رژیم با قدرت‌های جهان در توافق اتمی و تظاهر به سیاست برد – برد، نمایشی است از تاکتیک «فرار به جلو» که از شاخص‌های سیاست آخوندها طی سه دهه بوده است.
از دید دلواپسان و نخبگان وابسته به بیت خلیفه نظام، قدرت نظامی است که توسعه اقتصادی را تضمین می‌بخشد. ازآنجایی‌که برای ترسیم‌کنندگان خطوط استراتژیک رژیم، احتمال تن دادن به «جام زهر» مفروض بود، رژیم با استفاده از اهرم تروریسم و تقویت بازوی نظامی در منطقه از مدت‌ها قبل شروع به خودنمایی و قدرت‌نمایی کاذب نمود. در این راستا در عراق، سوریه و لبنان شروع به تقویت موقعیت نیروهایش نمود. از سویی در بحبوحه مذاکرات هسته‌ای، از طریق جریان وابسته به خود در یمن (حوثی‌ها)، بحران جدیدی را دامن زد. کمال خرازی، سفیر سابق رژیم در فرانسه و از چهره‌های نزدیک به باند روحانی – رفسنجانی، فعالیت‌های تروریستی و بیرون مرزی رژیم را این‌گونه ترسیم می‌کند که: «حوزه نفوذ ایران از مدیترانه تا سواحل اقیانوس هند، از قزاقستان تا یمن امتدادیافته است.» «هفته‌نامه تایمز، 27 جولای 2015»
هم‌زمان، با ژست جنگ با جریان مرتجع داعش به‌مثابه تهدید امنیت منطقه، رژیم ایران به آمریکا پیام می‌دهد که برای حل بحران‌های منطقه، حضور رژیم ضروری است. یکی از تئوریسینهای باند روحانی – رفسنجانی، بنام صادق زیباکلام در روزنامه شرق می‌نویسد: «ریشه این‌همه میل و اشتیاق از جانب غربی‌ها برای ازسرگیری روابط با ایران در کجاست؟ آیا صرفاً ملاحظات مالی در میان است؟ اینکه ایران یک بازار بزرگ 80 میلیونی است و «بشتابیم که از رقبا عقب نمانیم» مسئله آن‌هاست؟ آیا دغدغه اروپایی‌ها درآمدن به ایران ضرب و تقسیم‌های اقتصادی است؟ اقتصاد هرچند مهم است امّا واقعیت آن است که همه داستان در اقتصاد خلاصه نمی‌شود. ملاحظات دیپلماتیک دیگری است. در رأس همه این‌ها وضعیت نابسامان و ناامن منطقه است. اگر مرز فرضی خاورمیانه را از افغانستان در مشرق ایران تا شمال آفریقا در نظر بگیریم در کمتر منطقه‌ای از این پهنه گسترده، ثبات و امنیت جدی حاکم است. افغانستان ناامن، عراق بدتر از افغانستان، سوریه نگران‌کننده، عربستان در بحران ماجراجویی نسل جدید حاکمان، سرنوشت لبنان همچنان نامعلوم، مصر فرورفته در پیکاری عمیق میان دو ستون اصلی سیاسی اجتماعی آن: ارتش و اخوان المسلمین و بالاخره لیبی، کشوری که عملاً بعد از سقوط معمر قذافی از هیبت یک کشور بیرون آمده و به چندین حوزه نفوذ نظامی، قبیله‌ای و عشیره‌ای تقسیم‌شده است. حتی در آسمان ترکیه هم ابرهای سیاه درگیری با داعش و کردهای رادیکال پ.کا.کا در حال ظاهر شدن است. ایران تنها کشوری است که باوجود برخی مشکلات و مسائل داخلی، از یک ثبات و امنیت درخور توجهی برخوردار است. جدا از ثبات و امنیت ایران، غربی‌ها به‌تدریج با این واقعیت روبرو شده‌اند که برای حل‌وفصل جدی و بلندمدت مشکلات منطقه، چاره‌ای جز شرکت با ایران ندارند، یا دست‌کم بدون ایران، بازگشت ثبات و امنیت به عراق، سوریه و یمن اگر نگفته باشیم غیرممکن بسیار برایشان پرهزینه خواهد بود.» (اطلاعات بین‌الملل 9 مرداد1394) (تأکید از نویسنده است).
روحانی در یک دروغ فاحش در گفتگوی رادیوتلویزیونی به تاریخ 11 مرداد 1394، مدعی شد که: «ملت ما به‌خوبی می‌داند که ما اساساً دنبال سلاح‌های کشتارجمعی نیستیم، اگر می‌خواستیم سلاح کشتارجمعی بسازیم آن‌وقت که صدام با سلاح شیمیایی به ما حمله کرد، خوب ماهم سلاح شیمیایی درست می‌کردیم.» امّا کمی جلوتر تناقض دروغ‌هایش بیشتر برجسته می‌شود. «باید بگویم ما در سلاح‌های استراتژیک (همان سلاح‌های کشتارجمعی تلقی می‌شود) و در تقویت بنیه دفاعی در طی این دو سال کاری کرده‌ایم که به‌اندازه 80 درصد ده سال قبل بوده است؛ یعنی آنچه دولت انجام داده 80 درصد آن ده سال، سلاح و تجهیزات لازم را آماده و انبار کرده است».
روزنامه دنیای اقتصاد در سرمقاله‌ای به قلم محمد صدری می‌نویسد: «امکان دیگری که ایران برای موازنه سازی پیش از مذاکرات و در خلال مذاکرات از آن بهره برده، نمایش قدرت منطقه‌ای بود. ایران با بازی منطقه‌ای دقیقش در سوریه و یمن و پیش از آن‌ها در افغانستان، عراق و لبنان نشان داد که نظم مناطق گسترده شمال آفریقا و خاورمیانه و خلیج‌فارس و جنوب آسیا درگرو اراده ایران است. تهدید جمهوری اسلامی، بی‌ثباتی حتمی همه این منطق است. ...ایران از همه برگ‌هایش به‌خوبی بهره برد و مهر خود را بر تحولات حال و آینده کوبید». (اطلاعات بین‌الملل 23 تیر 1394) (تأکید از نویسنده است)
عراقچی معاون وزارت خارجه در راستای تقویت وزن منطقه‌ای رژیم در مصاحبه تلویزیونی 20 مرداد 94، می‌گوید: نتیجه اتخاذشده از توافق اتمی را در دستاوردهای کلان بایستی دید.
سرمقاله روزنامه حکومتی وطن امروز به تاریخ 26 مرداد1394، می‌نویسد: «چه برجام رد شود چه تأييد، اكنون در مرحله پساتوافق قرار داريم. اگر برجام رد شود، اين مرحله آكنده از تبعات يك توافق شکست‌خورده خواهد بود و اگر تأييد شود، محیط امنیت ملی ايران از دو جنبه عمیقاً دستخوش تغيير می‌شود؛ نخست، از جنبه اجرای برجام در ايران كه ...برخی شاخص‌های امنيت ملی ايران را به نحو بازگشت‌ناپذیری جابه‌جا خواهد كرد و دوم، از حيث برنامه‌ای كه آمريكا برای سياست داخلی ايران و منطقه خاورميانه طراحی كرده و تلاش برای اجرای اين برنامه‌ها، برخی پارامترهای امنيت ملی ايران را به‌طور بنيادين تحت تأثیر قرار خواهد داد. مسئله اصلی درباره برجام، متن آن نيست بلكه مسئله اصلی اين است كه اين توافق بناست مقدمه اجرای چه پروژه‌هایی باشد. هم ايران و هم آمريكا می‌خواهند با فرمول خود وارد دوران پسا توافق شوند. به تعبير ديگر، برجام تبعات سياسی گسترده‌تری خواهد داشت كه شكل دادن به آن و كنترل آن، مهم‌ترین مساله امنيت ملی ايران در چند سال آينده و يكی از مهم‌ترین مسائل سياست خارجی آمريكا همزمان با آن خواهد بود. تبعات غيرهسته‌ای برجام به نحو خارق‌العاده‌ای تعیین‌کننده‌تر از تبعات هسته‌ای آن است. منازعه بزرگ اینجاست و برنده و بازنده اصلی نيز همین‌جا معلوم خواهند شد. «كالين كال» مشاور امنیت ملی «جو بايدن» ديروز در موسسه مطالعات استراتژيك و بین‌المللی در واشنگتن گفت آمريكا يك طرح راهبردي از پيش آماده برای مرحله پساتوافق دارد. حتی اگر اين كد صريح از يك مقام امنيت ملي آمريكا را هم در اختيار نداشتيم، باز به‌سادگی می‌شد حدس زد چنين طراحی راهبردی‌ای وجود دارد. نشانه‌های روشنی در دست است كه ثابت می‌کند توافق هسته‌ای بخشي از يك برنامه – يا شايد بهتر باشد بگوييم تفاهم - بزرگ‌تر است. اگر كمی خطر كنيم، می‌توان ادعا كرد این پازل بزرگ‌تر- اگر نگوييم همه؛ لااقل بخشی از آن- در سطوح نيمه پنهان، مذاکره شده و درباره آن تفاهم‌هایی صورت گرفته است. پازل بزرگ حداقل سه‌تکه دارد: مسئله هسته‌ای، مسئله آينده قدرت در ایران و مسئله منطقه. برجام فقط یک‌تکه از اين پازل است كه نوری بر آن افكنده شده و بقيه بخش‌ها هنوز در تاريكی قرار دارد.» (تأکیدها از نویسنده)
و بالاخره، محمدمهدی مجاهدی استاد دانشگاه در برلین، در روزنامه حکومتی ایران نتیجه می‌گیرد که: «در این ارزیابی، شرکای 30 سال اخیر غرب در منطقه دریکی دو دهه آینده، در معرض افول و زوال یا دستکم بحران‌های فزاینده و بعضاً لاعلاج و دامن‌گستر خواهند بود. درحالی‌که ایران تنها گزینه باثبات و مقتدر برای همکاری‌های آینده است. ایران البته در دهه آینده از وضعیت دشمن حداکثر به وضعیت یک رقیب منطقه‌ای برای قدرت‌های غربی تغییر موضع خواهد داد.» (اطلاعات بین‌المللی، 25 تیر 1394)
در مبحث بعدی بحث خواهد شد که چرا القاء این توهمات خوش خیالانه توسط ایادی رژیم و سودای هژمونی طلبانه آن در منطقه، راه به‌جایی نبرده و محکوم‌به شکست است.
(ادامه دارد)
(1)- سید جلال دهقانی فیروزآبادی، «امنیتی شدن و سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران»، دکتر سید یوسف قریشی، پژوهشکده مطالعات راهبردی، 1393، صفحه 16.
(2)- برای مطالعه بیشتر رجوع کنید به:

http://journals.cambridge.org/action/displayAbstract?fromPage=online&aid=4305972&fileId=S0020818300032252

۱۳۹۴ مرداد ۳۱, شنبه

(۱۰) جاسوسی چیست و جاسوس کیست؟

علیرضا یعقوبی
در مبحث گذشته در بخش «مزدوران و بریده مزدوران» مطرح ساختیم که ارتش آزادیبخش ملی ایران بعنوان بالاترین ثمره مبارزاتی ملت ایران از انقلاب مشروطه به اینسو و متکامترین ظرف و شکل مبارزاتی تاریخ معاصر وطنمان در مبارزه علیه فاشیسم مذهبی حاکم، در دوران کودکی اش بدون اینکه هنوز تغییر ساختارهای درونی و بیرونی آن از یک «گروه چریکی» به یک «ارتش کلاسیک» طی شود، نیروهایی که سالهادر غالب گروههای کوچک چریکی جنگیده بودند و از قاعده جنگ چریکی پیروی می کردند می بایستی در قالب لشکر و ارتش کلاسیک تغییر شکل داده و از اهداف یک ارتش کلاسیک با هدف تصرف خاک تحت اشغال دشمن و رها سازی وطن از شر بلیه آخوندی پیروی می کردند و از شکل نیروهایی که عمدتا پیاده نظام بوده و به سلاحهای سبک تجهیز بودند به نیروی سواره و مسلح به سلاحهای سنگین و ماشینیزه شوند تغییر شکل دهند، طی دو رشته عملیات بنامهای «آفتاب» و «چلچراغ» در محورهای جتوب و غرب کشورمان، چنان لرزه ای بر اندام رژیم انداختند که فروپاشی درونی نیروهای آن و تزلزل در اراده و روحیه آنها، باعث شدند که خمینی جام زهر آتش بس و قبول قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت را سر بکشد. حال ادامه بحث
۲- (ادامه ) مزدوران و بریده مزدوران:
با قبول آتش بس توسط خمینی، در واقع او می بایستی از تمامی دعاوی و ادعاهای خود مبنی بر رهبری انقلاب عراق و رفع فتنه در سرتاسر عالم و آزادسازی قدس از طریق کربلا دست می شست تا در نقطه مقابل بتواند رژیمش را از سرنگونی حتمی برهاند. هدف همانا قفل کردن ارتش آزادیبخش ملی ایران بود.
حال زمان «آزمایش بیرونی» برای ارتش آزادیبخش ملی ایران فرا رسیده بود که می بایستی به اثبات می رساند که اصولا شکل گیری آن تابع و ضمیمه جنگ خارجی نمی باشد و مقاومت ایران از چنان «اصالت»ی برخوردار است که تمامی آن از مبارزه و رنج و شکنج و اعدام دهها هزار جاودانه فروغ آزادی کسب شده است، پس آتش بس در جبهه ها بمعنی پایان یافتن و یا حتی فروکش کردن مقاومت و عزم و اراده آن یعنی «سربگونی» رژیم نیست.
حماسه ملی و میهنی «فروغ جاویدان» با چنین تحلیلی آنچنان که فرماندهی ارتش آزادیبخش ملی ایران ادعا نمود جدا از هرنتیجه ای شکل گرفت و تضمینی شد بر «اصالت» و «استقلال» ارتشی که در جوار خاک میهن تأسیس شده بود. در یک کلام این ارتش از «ازمایش بیرونی» اش با آنهمه شهید و اسیر و زخمی سربلند بیرون آمد.
حال زمان «آزمایش درونی» ارتش آزادیبخش ملی ایران فرا رسیده بود. آزمایش تک تک افراد و توان و پتانسیل آنها در ادامه مبارزه ای که ظاهرا و بنا به ادعای دشمنان آن به بن بست رسیده بود.
در مبحث قبلی یادآور شدیم که ارتش آزادیبخش ملی ایران تمامی افرادی را در بر می گرفت که جدا از دیدگاهها و آرمانهای فردی تنها و تنها بر اساس وحدت بر سر اصل «سرنگونی رژیم ولایت فقیه» گرد هم آمده بودند. در شرایط شکوفایی ارتش آزادیبخش ملی ایران مسلما «خیزش» بر هرگونه «ریزش» سبقت و پیشی داشت. هر آنکه از مبارزه و استقامت به هر دلیلی دست می شست دهها نفر دیگر بودند که به صحنه مبارزه می شتافتند و این قانونمندی عام حاکم بر انقلابات و جنبش های آزادیخواهانه بوده و هست.
تا آنجا که به مجاهدین بر می گشت می بایستی فاز کنونی را با پیگیری «آزمایش درونی» از سر می گذراندند و مترصد شرایط متحول باقی می ماندند، لذا آنها راه تعمیق «انقلاب درونی ایدئولوژیک» را برای از سر گذراندن فاز نوین مبارزاتی در پیش گرفتند. مشخص بود که همه را تاب و توان ایستادگی در شرایط بعد از آتش بس نیست.
در زندگی مبارزاتی لحظاتی فرا می رسد که انسان آرزو می کند که ای کاش پیش از این مرده بودم. آزمایشی فراتر از مرگ و وجود برای زدودن زنگارهایی که در وجود انسان های مبارز احتمالا رخنه و لانه کرده است. اینگونه آزمایشات تنها و تنها مختص انقلابیون جان بر کفی است که هیچ چیزی برای خود نداشته و ندارند. تمامی وجودشان در آرمان حل و ذوب شده است و کسانی را توان و یارای درک و فهم این قضیه و مسئله هست که پای به کوی مقاومت و مبارزه گذاشته باشند. انقلاب همواره یک «ضرورت» محسوب می شود. «ضرورت» ها همواره طلب آماده شدن و آمادگی دارند. تنها در قالب یک تشکیلات کارآمد و ذیصلاح است که می توان به «ضرورت» ها پاسخ مثبت داد و تشکیلات هم حیاتش بطور بلافصل وابسته به حل تضادهای لحظه به لحظه فردی بنفع روابط جمعی است. چرا که «منافع فردی» با «آرمان گروهی» و ظرفی که شرایط تحقق آرمانها را فراهم می سازد، قابل جمع بستن نیست. مضافا بر اینکه شرایط همیشه بنفع انقلاب و انقلابیون و سازمان انقلابی نبوده و آنها همواره مسیر مبارزه را تعیین و مشخص نمی کنند. بزرگترین هنر انقلابیون همانا «بن بست شکنی» آنهاست. یعنی آن شرایطی را که دشمن قصد تحمیل آن به توده های مردم و انقلابیون دارد، به یمن اراده و عزم انقلابیون در هم شکسته می شود و این تفاوت انقلابیون با توده های عادی و یا سازمانهای انقلابی با احزاب سنتی و کلاسیک سیاسی است.
خوب روشن بود که کسانی را که ظرفیت و توان کشیدن بار انقلاب در فاز و شرایط نوین آن را نداشتند، در مراحل مختلف «آزمایش درونی» واداده و تسلیم شرایطی می شدند که دشمن قصد تحمیل آنرا به انقلابیون داشت یعنی در یک کلام تمامی کسانیکه در شرایط سخت از انقلاب و انقلابیگری دست می شویند در گام نخست در «منطق» و در «اندیشه» تسلیم دشمن شده اند. تسلیم فیزیکی زمانی محقق می شود که پیش از آن طرف در «اندیشه» و «منطق» تسلیم شده باشد.
کوتاه سخن آنکه هرگونه تسلیم در «منطق» و «اندیشه» به دشمن، بنوعی می تواند استعداد و توان بالقوه فرد در تسلیم فیزیکی تلقی و قلمداد شود. یعنی فردی که از مبارزه کنار می کشد از استعداد «مزدور» شدن و «بریده مزدور» شدن نیز برخوردار است چرا که دشمن محض رضای خدا به چنین افرادی که تا دیروز در مقابلش می جنگیدند، امان نمی دهد. در این بده و بستان چیزهایی برای «مبادله» و «معاوضه» وجود دارد که تمامی آن در قدم نخست از مجرای «خیانت» به آرمانهای پیشین و یاران دیرین می گذرد. لذا هرگونه اعلام بریدگی از مبارزه مسلما نمی تواند مورد استقبال سازمان رزم قرار گیرد. با این تأکید که حتی در سازمانها و احزاب کلاسیک با روابط دمکراتیک حاکم در جامعه هم هرگونه استعفا و کناره گیری با «دسته گل» و تبریک و تهنیت همراه نمی باشد تا چه رسد در درون یک سازمان آزادیبخش که مسئولیت سرنوشت و امنیت تک تک افراد عضو را بهمراه به پیش بردن آرمانها و اهداف در هر شرایط و هرگونه محدودیت را بعهده دارد.
مسلما افرادی که اعلام کناره گیری و بریدگی می کنند، در مراحل مختلف مورد پرسش و سؤال قرار می گیرند. چرا که آنها همین که از درون روابط پای به بیرون می گذراند، اعمال آینده آن قابل رصد کردن نیست. بنابراین بعد از تمامی اتمام حجت ها باید اطلاعات حاضر آنها را سوزاند. لاجرم باید تغییرات و تحولاتی را در تشکیلات بوجود آورد که کمترین خسارت در صورت تسلیم شدن فرد بریده به دشمن بر روابط وارد آید. این دوران را دوران «قرنطینه» افراد می گویند تا وبروس هایی که از تخلیه اطلاعاتی افراد بریده توسط دشمن به تشکیلات حمله ور می شدند، آسیب شان به حداقل حد ممکن برسد. در چنین شرایطی افراد بریده به «مهمانسرا» هدایت می شوند.
«مهمانسرا» در واقع محل پذیرایی از افرادی است که تا دیروز در روابط درونی تشکیلات جای داشتند اما بعد از تمامی اتمام حجت ها بعد از اعلام بریدگی، دیگر نه «خویشی» بلکه «مهمان» محسوب می شوند. در فرهنگ ما ایرانیان هم «مهمان» همیشه مرجح به خود و خویشتن است و روابط تشکیلاتی هم متأثر از همین فرهنگ است. امکاناتی که در خدمت تشکیلات نیست، تماما در اختیار مهمان است. از تغذیه تا امکانات رفاهی دیگر. مهمان مرجح بر صاحبخانه است.
در پایان این بخش نگارنده دو نمونه از پذیرایی مجاهدین از مهمان را از دقتر خاطراتش در دورانی که در درون روابطآنها بوده است را نقل خواهد کرد که می تواند مشتی نمونه ای از خروار باشد.
خوب در شرایط بعد از قبول آتش بس انتظار آن بود که با موجی از بریدگی در درون روابط ارتش أزادیبخش ملی ایران روبرو شویم که دقیقا قابل فهم و درک بود. امکانات تشکیلات هم محدود بوده و کسی نمی تواند سازمان و گروه مبارز را با سرویس های خدمات اجتماعی و سازمانهای مربوط به آن اشتباه بگیرد. ای کاش ارتش آزادیبخش ملی ایران از چنان امکانات بی حد و حصری برخوردار می بود که می توانست افراد جدا شده را با «خطوط هوایی انگلیس» «British Airways» به لندن می رساند و تحویل دفتر بخش فارسی بنگاه خبرپراکنی BBC می داد و رسیدی که حکایت از سلامت کامل محموله ارسالی داشت را هم دریافت می کرد اما در عالم واقع این امر امکان پذیر نبود. تشکیلات با توجه به «آینده نامعلوم» افراد جدا شده، تنها می توانست تا زمانیکه افراد در درون آنها هستند در مقابل هرگونه خدماتی که به اینگونه افراد ارائه می داد، از آنها رسید دریافت کند!.
رژیم هم با توجه به شرایط بوجود آمده و عصبیت افراد جدا شده با وعده و وعید فراوان و نشان دادن در باغ سبز وارد قضایا شده و اینگونه تبلیغ می کرد که تمامی افراد را تک به تک به تهران انتقال داده و در نهایت خود رجوی را هم در غل و زنجیر به تهران خواهد برد. (۱)
اینچنین بود که نطفه های «بریده مزدوری» در کمپ های پناهندگان در عراق بسته شد. افرادی که از عمق چندانی برخوردار نبودند به دام رژیم گرفتار آمدند و با فروپاشی مرزهای «جنبش» و «ضد جنبش» و «انقلاب» و «ضد انقلاب» در توهم عافیتی که هرگز فراهم نیامد، تمامی ارزشهای انسانی را پای دژخیمان به قربانگاه و مسلخ بردند. افراد زبونی که هیچگاه حتی به ساحل آرامش نرسیده و در نهایت هم توسط همین رژیم ذبح شرعی خواهند شد چرا که حضور آنها و ادامه وجود آنها، تنها و تنها وابسته به حیات انقلاب و یاران دیروزشان است. در نبود انقلاب و انقلابیون این جماعت زائده ای بیش نبوده که در نهایت باید از سر باز کرده شوند.
«بریده مزدوران» هر چند منشأ خدماتی برای رژیم در تنگنای بوجود آمده برای مقاومت ایران شدند اما باید اذعان داشت که شعاع عملکرد آنها با توجه به شناخته شدگی شان محدود بوده و تنها می توانند عناصری که با انقلاب و انقلابیگری میانه ای ندارند را چند صباحی بفریبند. تاریخ مصرفشان کوتاه و خزان عمرشان در پس افشاگری های مقاومت هم کوتاهتر از آنی که تصور می شود از راه می رسد.
با شناخت نسبی از مقوله «مزدروی» و «بریده مزدوران» بحث را در بخش بعدی با گفتگو درباره «جاسوسان» و «خبرچینان» رژیم بعنوان دسته سوم از مزدوران و ایادی دشمن ضد بشری ادامه خواهیم داد، قبل از آن نگارنده، دو مورد از پذیرایی مجاهدین از عناصر بریده در پایگاهیشان در عراق را که شخصا شاهد آن بوده است، برای روشنگری مستقیما از کتاب خاطراتش نقل خواهد نمود.
بحث ادامه دارد.
پاورقی:
۱- نقل قول از یکی از کسانیکه از ارتش آزادیبخش ملی ایران جدا شده و مدتی را در یکی از کمپ های پناهندگی در عراق گذرانده بود.

۱۳۹۴ مرداد ۳۰, جمعه

منشور وارسته:‌ تأملی بر استراتژی «حفظ بقاء» در تله اتمی

مبحث اوّل – توافق مدیریت‌شده
مذاکرات طولانی که از مهرماه 1392 تا 23 تیر 1394 طول کشید و بالاخره منجر به توافق بیانیه برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) بر سر مسئله اتمی رژیم با کشورهای 1+5 شد، بحث‌های زیادی چه در داخل و چه خارج از ایران را برانگیخت. در ورای تمام تفسیرها و تحلیل‌های حول توافق، آنچه بیش از هر موردی قابل تعمق است، خوردن جام زهری دیگر توسط ولی‌فقیه رژیم استبداد دینی ایران است. بدیهی است که تبیین این تحول مهم (امضای توافقنامه وین) جهت روشنگری و اطلاع‌رسانی، حائز اهمیت می‌باشد. آنچه ازنظر می‌گذرد، کوششی است در راستای باز کردن بحث زهر خوردن رژیم ایران و چشم‌انداز و تاثیرات این عقب نشینی در نظام آخوندی.
استبداد دینی به منظور حفظ اقتدار سیاسی، همواره به عنصر امنیت در چارچوب بقای نظام تأکید داشته و این شاخصی است که عملکردش رژیم بر محور آن شکل می گیرد؛ زیرا نخبگان رژیم بیش از هر کسی می دانند که در عالم واقع نظام ولایت مطلقه فقیه، تهی از عنصر ثبات و مشروعیت است. این در حالی است که سطح مشروعیت هر حکومتی مهمترین جنبه تکوین انسجام جامعه محسوب میشود و فقدان آن مقدمه سرنگونی است. به عبارتی در نظامهای خودكامه همچون دیکتاتوری دینی، حفظ قدرت به مثابه هدف اصلی سياست، مطرح است. با توجه به اين‌كه رژيم در مقام مدیر سياسي كشور ابزارهای حکومتی سلطه و اقتدار را در اختيار دارد، به تدبير در خصوص ترمیم ثبات نظام می ‌پردازد. تشكيل سپاه پاسداران و فلسفه وجودی آن براساس ضرورتهای امنیتی رژيم و حفاظت از جايگاه ولايت‌فقيه است. بر همین اساس، سیاست معطوف به اقدامات مرحله ای را در دستور کار قرار داده اند. در واقع سیاست عبور از بحران، مقطعی و مرحله ای است. تاکتیک رژیم برای مقابله با بحران هسته ای، در فاز اول مبتنی بر رفع تحریمهای اقتصادی است که توسط غرب وضع شده اند، لذا جلب رضایت آمریکا در این مرحله ضروری است. البته این تغییر سیاست به معنی تغییر ماهیت نبوده و مواضع رژیم در قبال دیگر موارد اختلاف با آمریکا تغییری نخواهد کرد. در ورای اینکه رژیم بتواند در نیات خود توفیقی داشته باشد، عقب نشینی در قبال برنامه هسته ای بیانگر استیصال و بهم خوردن تعادل درونی نظام است.

در ادبیات روابط بین الملل، نکاتی که در فرایند تصمیم گیری در ترسیم خطوط استراتژی هر نظامی حائز توجه است، در رهیافت های عقلانی در نحوه تصمیم گیری حائز اهمیت است. به عبارتی فرایند ایده آل درروند تصمیم گیری، با تأکید بر جستجوی جامع و کامل برای گزینه های مختلف و سپس انتخاب بهترین آنها، ارزیابی می شود. مراحل تصمیم گیری عقلانی شامل موارد زیر است:
1- مواجه شدن با یک مسئله یا موضوع.
2- مشخص کردن اهداف، آرمانها و ارزشهای مرتبط با مسئله.
3- تهیه فهرستی کامل از تمام راه حل های (سیاست های) ممکن برای حل مسئله؛ (منظور ترسیم تابلوهای گوناگونی از احتمالات سناریوها در چشم‌انداز کوتاه مدت).
4- ارزیابی پیامدهای مثبت و منفی تک تک گزینه ها؛
5- مقایسه پیامدهای گزینه ها با یکدیگر بر اساس اهداف تعیین شده؛
6- انتخاب گزینه یا سیاستی که پیامدهای آن بیش ترین انطباق با اهداف را دارد.
در واقع تصمیم گیری فرایندی است که حتماً منجر به یک انتخاب می شود. البته دردنیای واقعی سیاست خارجی، به ویژه در کشورهای روبه رشد و در حال توسعه که نهادهای مختلف وظایف جاری خود را دقیقاً انجام نمی دهند، همیشه مسئله از قبل شناسایی نشده است و همواره گزینه های مختلف برای حل مسئله گردآوری نشده اند. در بسیاری از مواقع، مسئله ای به صورت اضطراری اتفاق می افتد و تصمیم گیری در شرایط بحرانی با آن مواجه می شود و بدون آنکه گزینه های مختلف را ارزیابی و یا حتی در نظر بگیرد، راه حلی برای موضوع ارائه می دهد. بنا براین مشاهده می کنید که تصمیم گیری همیشه مستلزم انتخاب از میان گزینه های موجود نیست.
 بنابراین سیاست گذاری خارجی را می توان به مراحل زیر تقسیم کرد:
1- شناخت مسائل و مشکلات؛؛ (بطور مثال، که همانا استراتژی دسترسی به سلاح هسته ای و پیامدهای ناشی از بحران ناشی از آن در درون نظام است)
2- شناسایی روش های مختلف حل مسائل و انتخاب مناسب ترین آنها یا ارائه راه حلی برای آنها (تصمیم گیری به توافق هسته ای با کشورهای 1+5)؛
3- اجرای تصمیم گرفته شده درباره مسئله؛ (عملکرد تصمیم گیری)
4- ارزیابی پیامدهای مثبت و منفی تصمیم اجرا شده؛
اگر بخواهیم الزامات رویکردی محتوایی را بررسی کنیم، باید بدانیم که مسئله در چه محیطی اتفاق افتاده و قواعد حاکم بر وضعیت ازالزامات رویکرد محتوایی چیست.
 با عنایت به فرمول مطرح شده در بالا، اینطور استنباط می شود که تا این مرحله انتخاب و تصمیم گیری ولی‌فقیه خامنه ای، در حصول توافق با قدرتهای جهانی کاملأ حساب شده و مبتنی بر داده های موجود بوده است. لذا بایستی تأکید کرد که «نرمش قهرمانانه و در پی آن، نوشیدن جام زهر» اجتناب ناپزیز و آگاهانه بوده است و با هدف تأخیر در امر سرنگونی در راستای بقاء نظام، اتخاذ شده است. به این معنا که به منظور خنثی سازی تهدید اصلی، و ضرورت گذار از بحران از طریق مذاکره و دستیابی به توافق، مورد پذیرش ولی‌فقیه قرار گرفته است.
در گذشته نیز شاهد بودیم که در دوران خاتمی سیاست تنش زدایی و گفتگوی تمدنها، قادر به تنزل یک موضوع از سطح امنیتی (خروج سفرای غربی از تهران در پی ترور رهبران حزب دمکرات کردستان در رستوران میکونوس در آلمان، که خشم دولتهای غربی را برانگیخت و رژیم را با بحران بین المللی مواجه ساخت)، به سطح سیاسی و در نهایت سطح عادی رسیده است و به تعبیر دیگر منجر به غیر امنیتی کردن موضوع شده است.
استبداد دینی حاکم برای سرپوش گذاشتن بر شکست استراتژی هسته ای، مدعی است که بمب اتمی موهومی را فروخت که غربی ها مدعی آن بودند و در عوض رونق اقتصادی و بحث مربوط به امنیت نظام را خرید. گفته می شود «توسعه اقتصادی» فدای «امنیت دفاعی» شد. بدون شک برای طرفین دعوا، «فرصت اقدام» از بین نرفته است. فراموش نشود که الویت رژیم در طول بیش از سه دهه «امنیت حفظ نظام» به هر قیمت بوده است. اصلاً رفتن به سمت تولید سلاح هسته ای نیز ناشی از دکترین امنیت بقاء رژیم شکل گرفت. روحانی در توجیه امضای توافقنامه اظهار می دارد «توافق باید یک توافق برد- برد باشد. ما ببینیم به اهداف اصلی مان دست پیدا کردیم و طرف مقابل هم اگر یک هدف مهم دارد احساس کند به آن هدف دست پیدا کند، والا یا توافق نمی شود یا توافق پایدار نمی ماند. به این صورت است که یک توافق برد – برد می شود». وی آنگاه با دجالیت و رندی اضافه می کند که «ما به سه هدف 1- تثبیت حقوق مان 2- خروج از فصل هفت شورای امنیت سازمان ملل و 3- خروج از تحریم رسییدیم که اهداف بزرگی بود؛ البته طرف هم می گوید پیروزی به دست آوردیم و ایران را برای رسیدن به بمب اتم یک سال فاصله انداختیم، خب این پیروزی آن ها و این هم پیروزی ما است». (مصاحبه با رادیوتلویزیونی، 11 مرداد 1394). روحانی از این اصل می‌گذرد که هدف، دستیابی به سلاح هسته ای بود، و این سه هدفی که او برمی شمارد مربوط است به اهداف مربوط به عبور از تحریم های جهانی. به عبارتی اگر رژیم از اول در پی تهیه سلاح اتمی نبود که اهداف سه گانه روحانی نیز محلی از اِعراب نداشتند.
توافق مدیریت‌شده در برنامه هسته ای رژیم که به جام زهر ولی‌فقیه رهنمون گردید، در واقع بازی باخت - باخت برای هر دو طرف مذاکره تبیین می شود. برای درک بهتر این توافق تحمیلی، نتایج استراتژیک ناشی از آن در آینده را بایستی در رفتار و مواضع مسئولین رژیم مشاهده نمود.
در اوج جنگ سرد میان آمریکا و شوروی ، در جریان «بحران موشکهای بالستیک کوبا» که معروف است به «بحران خلیج خوکها» و منجر به محاصره کوبا در اکتبر 1962 گردید ، جان اف کندی رئیس جمهور وقت آمریکا به منظور جلب رضایت نیکیتا خورشچف نخست وزیر وقت شوروی، و ممانعت از جنگ، فرمولی را ارائه کرد که به سیاست برد – برد معروف شده است. پیشنهاد اصلی کندی که تا بیش از نیم قرن مخفی بوده و اعلام نگردید، عبارت بود از اینکه به خوروشچِف پیشنهاد می کند که در صورت بیرون بردن موشکهای بالستیک از خاک کوبا، آمریکا نیز قبول خواهد کرد تا موشکهای بالستیک خود، که در خاک ترکیه مستقر بود و اتهاد جماهیر شوروی را هدف قرار داده بود را بیرون ببرد. خورشچف که اصلاً بدلیل حضور موشکهای آمریکا در ترکیه، کوبا را مجهز به موشکهای دوربرد با هدف تهاجم به آمریکا مجهز کرده بود، پیشنهاد را پذیرفت. منتها آمریکا یک شرط را مطرح کرد و اینکه در توافق نامه عنوان نشود که آمریکا مخفیانه در ترکیه موشکهای بالستیک داشته است. ازنظر خروشچف که به خواسته خود دست یافته بود، اهمیتی نداشت که رسماً کوتاه آمدن آمریکا اعلام کند. لذا هردو کشور به نیات خود رسیدند و این در دنیای روابط بین الملل به بازی برد- برد معروف است. امّا در حقیقت هردو کشور باختند. شوروی قادر نبود از طریق کوبا به سیاست تهدید و شانتاژ آمریکا ادامه دهد، و آمریکا قادر نبود با موشکهای بالستیک از طریق خاک ترکیه به شوروی حمله کند. این شکست استراتژیک، متقابل بود. به عبارتی بازی برد – برد، در متن خود باخت – باخت تأبیر و تفسیر گردید. دیگربان، خبرگزاری رسمی بسیج به تاریخ 14 فروردین 1394 بیانیه «لوزان» را پایان رویای توافق «برد‌-‌برد» اعلام کرد و برخی نمایندگان مجلس و محافظه‌کاران هم گفته‌اند در این بیانیه «پنج خط قرمز» علی خامنه‌ای رعایت نشده است.
آنچه اکنون در توافق میان رژیم و قدرتهای جهانی شاهد هستیم نیزتداعی همان بازی باخت – باختی است که روحانی با فرافکنی مدعی سیاست برد – برد شده است. نه رژیم توانست به استراتژی تولید سلاح اتمی با هزینه سرسام آور توفیق یابد و نه آمریکا توانست به طور کامل بدنه هسته ای رژیم را از دور خارج کند.
استراتژی مقاومت سازمان یافته در به تله انداختن ولی‌فقیه:
شورای ملی مقاومت ایران با تمام عناصر متشکل در آن، از جمله نیروی محوری آن، سازمان مجاهدین خلق ایران، از آغاز تأسیس تا کنون با هدف خلع ید از دیکتاتوری مذهبی و غاصبین حقوق سرکوب شده مردم، در میدان مبارزه حضور فعال داشته است. در این راستا تا آنجائی که در توان داشته، (با عنایت به دسیسه های دشمن آزادی ایران و متحدین خارجی اش) به روشنگری در افشای ماهیت رژیم چه در داخل ایران و چه در سطح بین المللی اقدام نموده است.
بطور مثال، در دورانی که خمینی برای اهداف شوم خود فریاد "جنگ جنگ تا رفع فتنه عالم" را سر می داد، تنها نیرویی که در مقابل جنگ افروزی رژیم، پرچم صلح طلبی را برافراشت، شورای ملی مقاومت به رهبری آقای رجوی بود. مقاومت سازمان یافته با الویت دادن به منافع ملی ایران، چنین ریسکی را متقبل شد و تاریخ معاصر ایران برصحت مواضع این جنبش به درستی قضاوت کرده است. همینطور اگر اهداف شوم رژیم در دستیابی به سلاح اتمی توسط مقاومت ایران فاش نمی شد، دنیا با خبر نمی شد که رژیم ولایت فقیه در پی چه اهدافی است، و منطقه خاورمیانه بزرگ با چه خطرهایی مواجه می گردید. با آشکار شدن این فریب بزرگ بود که چهره واقعی به اصطلاح مدره ها بر ملا شد. این امر همچنین باعث شد که دولتهای غربی در مقابل رژیم احساس خطر کرده و صف آرائی کنند. این افشاگری استراتژیک، البته از احساس مسئولیت نسبت به صلح و حقوق بشر و از سرشت دمکراتیک و آزادیخواهانه جنبش سازمان یافته ای است که منافع مردم ایران در مبارزه عادلانه آنها برای کسب مردم سالاری و حقوق بشر در سر لوحه افکار و اعمالش قرار دارد. لذا هر نوع دستیابی رژیم به سلاح های کشتار جمعی را محکوم کرده و آن را بر ضد مصالح و منافع ملت ایران و صلح جهانی تلقی می کند. زاویۀ بحث موقعی اهميت پيدا می كند كه دريابيم كه تلاش خامنه‌ای و دستيارانش در دستيابی به تكنولوژی هسته‌ای نه از منظر اقتدار و ثبات داخلی، بلكه ناشی از وحشتی است كه از بهم خوردن تعادل درونی خود حس می‌كند. در واقع تمامی تلاش رژيم در دستيابی به سلاح هسته‌ای، در جهت تقويت پاراديم امنيتی در چارچوب مناسبات داخلی و بين‌المللی است. مهندسی سیاسی- ایدئولوژیک ولایت فقیه، میخواهد با به قالب ریختن مردم ایران به ضرب تکنولوژی هسته ای و نمایش ثبات، از ملت ایران، «امتی واحد»، در خدمت بیت رهبری بسازد؛ و نیت هژمونی طلبانه خود را در سطح بین المللی و بخصوص منطقه گسترش دهد. در اين راستا، افشاگری استراتژيك مقاومت ايران درمورد پروژه هسته‌ای رژيم، يكباره جهانيان را از غفلت فريب بزرگ، رهانيد.
بر همین سیاق، استتراتژی جنبش آزادی ستان، بر محورهای ذیل بنا شده بود:
الف: منافع ملی ملت ایران
ب: خدمت به صلح و ثبات در منطقه و جهان
ج: تأمین، تکوین و مهیا شدن نقشه مسیر برای سرنگونی نظام آخوندی. چرا که شکست پروژه اتمی، پروسه سرنگونی را تسهیل و تسریع می کند.
جنبش رهایی بخش در این راستا به یک یک اهداف خود رسید. هدف از این نوشتار نیز بحث در باره چشم‌انداز موقعیت امنیتی رژیم بعد از توافق می‌باشد.
دیکتاتوری دینی، به بهانه اینکه در تأمین سوخت راکتور اتمی، اسقلال میخواست، محرمانه درپی تهیه چرخه کامل سوخت هسته ای برآمد. چرخه سوخت فرایندی است که به کمک آن اورانیوم را می توان به مقادیر دل خواه غنی کرد و بسته به میزان غنای اورانیوم، از آن در موارد مختلف بهره برد. در واقع، دستیابی به چرخه کامل سوخت هسته ای، رژیم را قادر به تولید بمب اتمی نیز می کند. در دوران 8 سال ریاست جمهوری اکبر هاشمی رفسنجانی، رژیم به فناوری غنی سازی و امکانات لازم در این زمینه دسترسی پیدا کرد و برای تولید سوخت هسته ای در داخل، در سطح نخبگان حکومت اجماع نظر ایجاد شد.(روحانی، 1390: 37). در دوران خاتمی فعالیت غنی سازی اورانیوم وارد فاز جدید شد. امّا دیری نپائید که در پس پرده تزویر آخوندی، حقیقت نیات شوم نظام بر ملا گردید. باهشیاری مقاومت سازمان یافته ایران در 13 آگوست 2002، وجود دو سایت اعلام نشده غنی سازی اورانیوم نطنز و مجتمع آب سنگین اراک که برای تولید پلوتونیم نیز کاربرد دارد، افشاء گردید. این رویداد تاریخی نقطۀ آغاز بحران و مناقشه هسته ای رژیم به شمار می رود. بعد از گذشت سیزده سال فریب و لاپوشانی کردن سیاست تسلیحات اتمی رژیم، بالاخره در تیرماه سال 1394ولی‌فقیه در دقیقه نود، تن به تسلیم سپرد و جام زهر اتمی را سرکشید.
(ادامه دارد).

۱۳۹۴ مرداد ۱۸, یکشنبه

نامه اعتراضي زنداني سياسي سعيد ماسوري به بي بي سي فارسي و اعتراض به تبليغ شكنجه!

شوراي محترم حقوق بشر 
احتراما اينجانب سعيد ماسوري ،زنداني سياسي محکوم به حبس ابد که بيش از 15 سال است ، تحمل حبس ميکنم ، هيچگاه تا بدين حد از نظر روحي متأثر نشده بودم ، که بعد از سالها زندان و سلول انفرادي و شکنجه و ... حال ... ميشنوم، که گويا ( تلويزيون بي بي سي ) بين " شلاق بدستان " و " شکنجه گران " با کساني که براي حق، عدالت، کرامت انساني، آزادي و حقوق اوليه مردمشان زير شلاق و شکنجۀ شکنجه گران قرار داشته اند، هيچ تفاوتي وجود ندارد...!!! گويا شکنجه گر و شکنجه شده به يک ميزان صاحب حق هستند ...!!! روح حاکم بر اعلاميه جهاني حقوق بشر، کنوانسيون منع شکنجه و شوراي حقوق بشرسازمان ملل در حراست از کرامت انساني و پاسداري از آزادي و حقوق انساني بود، تا نقض حقوق بشر را منع و ناقضان آن را به مؤاخذه گرفته و برتعداد مدافعان و معيارهاي حقوق بشري بيفزايد و از آنها حمايت کند.....!!! حال چگونه است که گويا در برنامه اي به نام " پرگار " در تلويزيون بي بي سي با آوردن يک شکنجه گر، که حتي ازشکنجه هاي خود بر متهمان به افتخار ياد کرده ، شوراي حقوق بشر هم هيچ واکنشي نشان نداده است ؟؟؟ مگر نه اين است که حتي اگر، مدرکي عليه او بعنوان مباشرو معانت در شکنجه و ... در دست نيست ( هر چند خودش اقرار کرده و به آنها افتخار هم کرده ) ، آيا اين کاربوضوح مذموم اخلاقي نيست ؟ و آيا اين وظيفه دولتها نيست که از ترويج فرهنگ شکنجه و آزار و تخفيف کرامت انساني جلو گيري کنند ؟؟؟ راستي چنين برنامه هايي قبل از آنکه" به اصطلاح دموکراسي " ناميده شود ، چراغ سبز و ترغيب بيشتر بازجوها و شکنجه گران براي آزار و شکنجه امثال ما ، که کماکان در زندان هستيم ، نيست ؟؟؟ و اين برنامه ها شکنجه گران را نسبت به آينده خود و بکار گرفتن شکنجه و آزارهاي بيشتر، عليه ما زندانيان ايمن تر و خاطرجمع تر نميکند...!؟ که حتي عذاب وجدان هم نداشته باشند و بدون هيچ دغدغه اي بزنند و بکشند ، چون کانلهايي مثل بي بي سي آنها را سوژه شوهاي تلويزيوني خود ميکنند تا شکنجه انسانها را بعنوان خاطره بگويند ... ضمن اعتراض وابراز انزجار از چنين برنامه هاي ضد اخلاقي و غير انساني ، از شوراي حقوق بشر ، خواستار رسيدگي به اين موضوع هستم !! اگر چه به عقيده من ، نه تنها" شکنجه گر ميهمان " که تک تک نفرات شرکت کننده در آن برنامه ، نقش غير انساني خود در ترويج "شکنجه " و سفيد کاري و " آبرو دهي " به همه شکنجه گران قديم و جديد را فعالانه ايفا کرده اند ..... ومرز بين انسانيت و اخلاق غير انساني را بکلي مخدوش کرده اند!! 
به اميد بر چيده شدن شکنجه و طلوع آزادي و حقوق بشر 

سعيد ماسوري 
زندان رجايي شهر/ مرداد 1394 
رونوشت : به گزارشگر ويژه حقوق بشر، احمد شهيد