۱۳۹۰ شهریور ۲۲, سه‌شنبه

در این بی پناهی پناهم تویی


در این بی پناهی پناهم تویی
بر این بی گناهی گواهم تویی
پیام تمنا ز چشمم بخوان
که همراز چشم سیاهم تویی
که خود هم زبان با نگاهم تویی
در این بی پناهی پناهم تویی
بر این بی گناهی گواهم تویی

به شب های تارم
شدی غم گسارم
که از رنج فردا نیندیشم
برونم ز هستی
چنانم ز مستی
که دیگر ز دنیا نیندیشم

اگر جمله عالم به هم ریزد از غم
ز طوفان غم ها نیندیشم
ننالم ز دوران که چون مرغ طوفان
ز امواج دریا نیندیشم
در این بی پناهی پناهم تویی
بر این بی گناهی گواهم تویی

در این شور و مستی چه غم دارم
ز دنیای هستی چه کم دارم
ز محنت رهاندی وجودم را
به حسرت نشاندی حسودم را

برونم ز هستی
چنانم ز مستی
که دیگر ز دنیا نیندیشم

اگر جمله عالم به هم ریزد از غم
ز طوفان غم ها نیندیشم
ننالم ز دوران که چون مرغ طوفان
ز امواج دریا نیندیشم
در این بی پناهی پناهم تویی
بر این بی گناهی گواهم تویی

تاکید بر خشونت بی حد و مرز.




بهار عرب، بوی تعفن و گندیدگی دیکتاتورهای سقوط کرده را به مشام دیکتاتورهای هنوز در قدرت و منجمله دیکتاتوری ولایت فقیه رسانده است. حضور سه دهه حکومت جنایت بار جمهوری اسلامی تجربه ای برای مردم منطقه خواهد بود و بر همین منظر برقراری یک حکومت دینی از نوع حکومت ایران در ردیف آرزوهای بر باد رفته رژیم ایران است که خود در مرحله فروپاشی است.
مشاور عالی سرکرده سپاه پاسداران روز یکشنبه 20 شهریور، به خشونت عریان و بی حد و مرز حکومتی تاکید کرد. وی با اشاره به دستاورد جنایتکارانه رژیم در سرکوبی قیامهای خیابانی در دو سال گذشته، در حقیقت به شکنجه، زندان و سر به نیست کردن هر آن کس که در مقابل رژیم ایستاد، اعتراف می کند. محمد حسین صفار هرندی، مشاور عالی سرکرده سپاه پاسداران می گوید:«فتنه گران دیگر جرات حضور خیابانی ندارند». گفته تهدید آمیز این چهره پلید رژیم، نشاندهنده وحشت از حضور مردم در خیابانها است. ادعای این مشاور سپاه در حالی مطرح می شود که مردم در ارومیه و تبریز شجاعانه به خیابان آمدند. تحولات و رویدادهای کشورهای عربی با ویژه گی حضور خیابانی این وحشت را دوچندان می کند.
پاسدار صفار هرندی وقتی در بررسی رویدادها به سوریه می رسد همه ادعاهای پیش گفته اش را بر باد می دهد و قیام دلیرانه مردم سوریه را «نتیجه دخالت آشکار اسرائیل و برخی از دولتهای منطقه» اعلام می کند.................................
زینت میرهاشمی

مشهورترین عکس دنیای فیزیک


پنجمین کنفرانس سالوی که در اکتبر 1927 / مهر 1306 در بروکسل بلژیک برگزار شد، میزبان بزرگ‌ترین فیزیک‌دانان آن روزگار بود و عکس دسته‌جمعی این گروه، مشهورترین عکس دنیای فیزیک لقب گرفته است.
موسسه بین‌المللی فیزیک و شیمی سالوی (
Solvay) در سال 1912 در بروکسل بلژیک و پس از برگزاری نخستین کنفرانس بین‌المللی سالوی در 1911 تاسیس شد. این موسسه در نیمه اول قرن بیستم بسیار مشهور بود و کنفرانس‌های بین‌المللی آن که هر چند سال یک‌بار برگزار می‌شد، شاهد دستاوردهای بسیار بزرگی بود.
مشهورترین این کنفرانس‌ها، پنجمین کنفرانس سالوی بود که در اکتبر 1927 / مهر 1306 با موضوع الکترون‌ها و پروتون‌ها برگزار شد. از 29 نفر فیزیک‌دان حاضر در کنفرانس، 17 نفر برنده جایزه نوبل شده بودند (یا در سال‌های بعد از کنفرانس برنده این جایزه شدند). موضوع این کنفرانس، بحث و بررسی در مورد نظریه کوانتومی بود که به‌تازگی ارایه شده بود و اصل عدم‌قطعیت هایزنبرگ به موضوع بحث داغ بین آلبرت اینشتین و نیلز بوهر تبدیل شده بود. اینشتین می‌گفت «خدا تاس نمی‌اندازد» و نیلز بوهر جواب می‌داد: «بس کن! به خدا نگو که چه‌کار کند».


حاضران در عکس، از راست به چپ
ردیف سوم (ایستاده): لئون بریلوئین - رالف فاولر - ورنر هایزنبرگ (نوبل فیزیک 1932) - ولفگانگ پائولی (نوبل فیزیک 1945) - ژولز امیل ورشافلت - اروین شرودینگر (نوبل فیزیک 1933)- تئوفیل دی‌داندر-ادوارد هرزن - پل اهرنفست- امیل هنریوت- آگوست پیکارد



ردیف دوم: نیلز بوهر (نوبل فیزیک 1922) - مکس بورن (نوبل فیزیک 1954) - لوییس دی‌بروگلی (نوبل فیزیک 1929) - آرتور کامپتون (نوبل فیزیک 1927) - پل دیراک (نوبل فیزیک 1933) - هنریک کرامرز - ویلیام براگ (نوبل فیزیک 1915) - مارتین نادسن - پیتر دبیه (نوبل شیمی 1936)


ردیف اول: اوون ریچاردسون (نوبل فیزیک 1928) - چارلز ویلسون (نوبل فیزیک 1927) - چارلز گویه - پل لانگه‌وین - آلبرت اینشتین (نوبل فیزیک 1921) - هنریک لورنتز (نوبل فیزیک 1902) - ماری کوری (نوبل فیزیک 1903 و نوبل شیمی 1911) - مکس پلانک (نوبل فیزیک 1918) - اروینگ لنگ‌مویر (نوبل شیمی 1932)

۱۳۹۰ شهریور ۱۷, پنجشنبه

من هنوز یک انسانم!


اگر به خانه‌ی من آمدی
برایم مداد بیاور مداد سیاه
می‌خواهم روی چهره‌ام خط بکشم
تا به جرم زیبایی در قفس نیفتم
یک ضربدر هم روی قلبم تا به هوس هم نیفتم!
یک مداد پاک کن بده برای محو لب‌ها
نمی‌خواهم کسی به هوای سرخیشان، سیاهم کند!
یک بیلچه، تا تمام غرایز زنانه را از ریشه درآورم
شخم بزنم وجودم را ...
بدون این‌ها راحت‌تر به بهشت می‌روم گویا!
یک تیغ بده، موهایم را از ته بتراشم،
سرم هوایی بخورد
و بی‌واسطه روسری کمی بیاندیشم!
نخ و سوزن هم بده، برای زبانم می‌خواهم ...
بدوزمش به سق...
اینگونه فریادم بی صداتر است!
قیچی یادت نرود،
می‌خواهم هر روز اندیشه‌ هایم را سانسور کنم!
پودر رختشویی هم لازم دارم برای شستشوی مغزی!
مغزم را که شستم، پهن کنم روی بند
تا آرمان‌هایم را باد با خود ببرد به
آنجایی که عرب نی انداخت.
می‌دانی که؟ باید واقع ‌بین بود!
صدا خفه ‌کن هم اگر گیر آوردی بگیر!
می‌خواهم وقتی به جرم عشق و انتخاب،
برچسب فاحشه می‌زنندم بغضم را در گلو خفه کنم!
یک کپی از هویتم را هم می‌خواهم
برای وقتی که خواهران و برادران دینی به قصد ارشاد،
فحش و تحقیر تقدیمم می‌کنند، بیاد بیاورم که کیستم!
ترا به خدا ...
اگر جایی دیدی حقی می‌فروختند؛ برایم بخر...
تا در غذا بریزم.
ترجیح می‌دهم خودم قبل از دیگران حقم را بخورم!
سر آخر اگر پولی برایت ماند؛
برایم یک پلاکارد بخر به شکل گردنبند؛
بیاویزم به گردنم...
و رویش با حروف درشت بنویسم:
من یک انسانم!
من هنوز یک انسانم!
من هر روز یک انسانم!

۱۳۹۰ شهریور ۱۵, سه‌شنبه

احمد شاملو... یاران را چه شد، حافظ احمد شاملو...

در اواخر عمرش اقوام شانه چی ایشان را در سرای سالمندان گذاشتند (تمامی فرزندانش اعدام شده بودند )


زمان چه زود می گذرد و تاریخ فراموش می شود!
حاج محمد شانه چی رئیس دفتر آیت الله طالقانی که خامنه‌ ای قبل از انقلاب بمدت ۱۵ سال در خانه ایشان هر سال سه ماه محرم صفر و رمضان را بیتوته میکردند و یک طبقه از منزل آقای شانه چی در اختیار آقای خامنه ‌ای بود و آقای خامنه‌ ای در خاطراتش تعریف میکرد که من هر ساعتی از شبانه روز برمیگشتم خانه غذای من حاضر و آماده بود .
آقای شانه چی میگوید یک سال  خامنه ‌ای به من اول ماه محرم گفت حاج آقا دعا کن امسال خوب کار کنم و یک ماشین بتوانم بخرم. که از قضا آن سال خوب کار کرد و توانست یک ماشین بخرد .
بعد انقلاب یک دختر و دو پسر آقای شانه چی را اعدام کردند و خودش هم که لاجوردی دستور داده بود (آقای شانه چی که لقب معتمد التجار را داشت پشت سفته‌ های لاجوردی را در زمان قبل از انقلاب امضاء میکرد) زنده نیاورید (شرم داشت چشمش به چشم شانه چی بیفتد) ولی شانه چی زنده دستگیر ولی فرار کرد و ۱۷سال در پاریس با لباس زیر فروشی امرار معاش میکرد و جوانان ایرانی جان بدر برده از اعدام‌های خرواری سالهای سیاه و افسانه ای ۱۳۶۰ و ۱۳۶۱ و۲ را پناه می داد و وقتی دهه ۷۰ با وساطت خاتمی آمد به ایران تمامی اموالش مصادره شده بود. شانه چی بعد از برگشت به ایران با پولی که از راه فروش لباس زیر در پاریس جمع کرد دو مدرسه در مشهد ساخت. در اواخر عمرش اقوام شانه چی ایشان را در سرای سالمندان گذاشتند (تمامی فرزندانش اعدام شده بودند ) و باز عده ‌ای از دوستانش ایشان را از آنجا بیرو ن آورده و در خانه‌ ای با مراقبت مستمر دوستانشان نگهداری کردند .ولی آقای خامنه ای خانه اش طبقه دوم نداشت که به آقای شانه چی عطا کند و